Η μιζέρια είναι περισσότερο ερμηνεία γεγονότων, παρά γεγονός η ίδια.
_______________
Η ιστορία της Μαρίας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Γεια σου Ρένα (και αναγνώστες)
Δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω αλλά θα προσπαθήσω… Είμαι γυναίκα κοντά στα 40 και είμαι παντρεμένη. Ζούμε στην επαρχία (σε νησί) τα τελευταία τρία χρόνια και πραγματικά δεν έχω μετανιώσει ούτε στιγμή για την απόφασή μας. Υπάρχει ένα τεράστιο ΌΜΩΣ στην όλη ιστορία. Είμαστε τελείως μόνοι. Και τι εννοώ: δεν έχουμε φίλους-κύκλο γνωστών… κανένα απολύτως εδώ που ζούμε. Με τον άντρα μου είμαστε μαζί από φοιτητές και τότε είχαμε την παρέα μας και περνούσαμε τέλεια. Κατόπιν φύγαμε στο εξωτερικό για περαιτέρω σπουδές και εργασία όπου μείναμε αρκετά χρόνια αλλά σε διαφορετικές χώρες (εννοώ μέναμε κάποια χρόνια σε μία χώρα, μετά λόγω δουλειάς μετακομίζαμε σε άλλη κ.ο.κ. και τα τελευταία χρόνια αποφασίσαμε να γυρίσουμε Ελλάδα) γεγονός που μας οδήγησε στο να κάνουμε κάποιους φίλους σε κάποιες χώρες που όμως αναγκαστήκαμε να αφήσουμε πίσω. Μιλάμε βέβαια μέσω skype αλλά τίποτα δεν αντικαθιστά την δια ζώσης επαφή. Οκ, μιλάμε λέμε τα νέα μας αλλά με πειράζει που δεν μπορούμε να έχουμε περεταίρω επαφή, να βγούμε για ένα καφέ, να πάμε μία εκδρομή κ.λ.π.
Με το που ήρθαμε εδώ γράφτηκα (στα πλαίσια βέβαια που επέτρεψε ο κορονοιός ) σε διάφορες ομάδες (π.χ. μαθήματα χορού) αρχικά για να γεμίσω τις κενές μου ώρες εκτός δουλειάς (δουλεύω μέσω υπολογιστή) και επίσης για να γνωριστώ με άλλα άτομα εδώ. Σχεδόν όλες οι προσπάθειες κοινωνικοποίησης δεν απέδωσαν κυρίως λόγω του ότι οι περισσότεροι έχουν ήδη τις παρέες τους και δεν τους ενδιαφέρει να αναπτύξουν καινούριες επαφές.
Κάποια στιγμή βγήκαμε με ένα ζευγάρι (αυτοί μας πρότειναν δηλαδή πράγμα που με χαροποίησε) και περάσαμε αρκετά καλά (τουλάχιστον αυτό θεωρούσαμε και εγώ και ο άντρας μου). Παρόλα αυτά, όταν εμείς τους προτείναμε να βγούμε πάλι μας είπαν κάποιες δικαιολογίες και το αποφύγανε (ή τουλάχιστον αυτό κατάλαβα). Κάναμε πίσω και εμείς και δεν τους ξαναστείλαμε λέγοντάς τους ότι όποτε θέλουν μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί μας. Ε, δεν μας ξαναπήραν (και όποτε τύχαινε να τους συναντήσω εγώ ή ο άντρας μου και χωρίς να γίνει καμία κουβέντα από εμάς μας λέγανε το θρυλικό «να βγούμε καμιά φορά» το οποίο μου ακούγεται γελοίο και κοροϊδευτικό εφόσον δεν έχεις τέτοιο σκοπό). Αυτό μπορώ να πως ότι με πείραξε πολύ και έχω μπει στη διαδικασία να ψάχνω τι κάνω (κάνουμε;) λάθος και συνέβη αυτό και γιατί γενικότερα δεν μπορούμε να βρούμε φίλους.
Όλο αυτό τελικά έχει αρχίσει να επηρεάζει πολύ αρνητικά την ψυχολογία μου και απελπίζομαι (επίσης αυτή την περίοδο είμαι πολύ πιεσμένη, καθώς κάνω το διδακτορικό μου και δουλεύω σε ένα δύσκολο project το οποίο μου έχει ρίξει την ψυχολογία και την αυτοπεποίθηση στα τάρταρα, γεγονός που έχει κάνει τα πράγματα χειρότερα). Ο σύζυγός μου, ο ορισμός του εσωστρεφούς ατόμου, δεν τον πειράζει καθόλου που δεν έχουμε παρέα εδώ. Επίσης δεν πολυθέλει να βγαίνει από το σπίτι. Αν τουλάχιστον είχα κάποια παρέα τότε θα μπορούσα άνετα να βγαίνω πιο συχνά, να κάνω τις εκδρομές μου κ.λ.π. χωρίς να πρέπει να είναι ο άντρας μου όταν δε θέλει ή βαριέται. Βέβαια να πω ότι όπου μπορώ πάω ακόμα και μόνη μου και περνάω καλά (π.χ. θέατρο, σινεμά, καφέ μαζί με ένα βιβλίο) αλλά κολλάω να πάω για ποτό π.χ. μόνη μου.
Το γεγονός λοιπόν ότι βρίσκομαι τώρα σε μία πόλη χωρίς παρέες μου βγάζει μία απίστευτη μιζέρια και αρχίζω να βυθίζομαι σε μία λούπα αυτολύπησης για τη ζωή που χάνω. Επίσης, βλέπω και τους γονείς μου (συνταξιούχοι, μένουν σε άλλη πόλη) που ζουν τη ζωή τους φουλ (road trips, πάρέες, καφέδες κ.λ.π.) και ενώ τους χαίρομαι πολύ ζηλεύω καθώς νιώθω ότι έχω γεράσει πριν την ώρα μου. Πως μπορώ να διαχειριστώ αυτό το (πρωτοφανές για εμένα) συναίσθημα μιζέριας που με έχει πιάσει;;;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρία
_____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Γειά και σε σένα Μαρία!
Νομίζω ότι συμβαίνει το εξής. Ο άντρας σου είναι εσωστρεφής, εσύ κάπως περισσότερο εξωστρεφής, κι αυτή η διαφοροποίηση καλυπτόταν όσο είχατε παρέες και κοινωνική ζωή ως φοιτητές, αλλά τώρα που απομείνατε οι δυο σας αυτή φαίνεται και ενοχλείσαι. Δεν υπάρχει κάτι κακό σ’αυτό, το αναφέρω για να προχωρήσουμε στο δια ταύτα.
Με το άλλο ζευγάρι δεν κάνατε κάτι λάθος. Πιθανολογώ ότι “τρόμαξαν” με το πλούσιο βιογραφικό σας κι απομακρύνθηκαν επειδή ένιωσαν οι ίδιοι ανεπαρκείς. Ότι τι κοινά μπορεί να έχετε; Είναι κάτι που συμβαίνει συχνά (κι από την ανάποδη επίσης). Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε κοινωνικά με νέα άτομα προσπαθήστε να μην καταθέσετε με την μία το πόσο πλούτο εμπειριών και προσόντων έχετε, δυστυχώς “τρομάζει”. Δεν λέω να κρύβετε το ποιοί είστε, απλά ξεδιπλώστε σιγά σιγά το δυναμικό σας.
Το ότι βγαίνεις μόνη σου είναι μια χαρά και συνέχισε να το κάνεις. Θα έχεις σίγουρα προτάσεις για κουβέντα, κι από το άλλο φύλο, κι από το ίδιο, κι όσο είσαι σαφής στην τοποθέτησή σου δεν θα υπάρχει πρόβλημα. Μην είσαι εκ προοιμίου αρνητικά διατεθειμένη, ούτε όμως να φαίνεσαι σαν να είσαι απελπισμένη για παρέα. Όταν περνάς καλά φαίνεται κι ελκύει τον κόσμο. Όλοι θέλουν να φάνε σε ένα εστιατόριο γεμάτο, κανείς σε ένα άδειο.
Πιάσε ψιλοκουβέντα στα μαγαζιά με τους καταστηματάρχες, οργάνωσε κάποιο πάρτυ στο σπίτι σας, καλέστε εσείς πρώτοι, πρότεινε μια εκδρομή ή έξοδο σε κάποια γυναίκα που σου φαίνεται διαθέσιμη για κάτι τέτοιο, από τις ομάδες σου ή απ’ αλλού. Προσπάθησε ξανά και ξανά, ακόμα κι αν αρνηθούν, με κάτι νέο, με κάτι που ακούγεται συναρπαστικό γι’αυτούς. Κάποια στιγμή θα κάτσει κάτι και θα ανοίξει ένα παραθυράκι ευκαιρίας κοινωνικοποίησης. Ψάξε επίσης για τοπικές ομάδες στα σόσιαλ μίντια, σίγουρα θα υπάρχουν φωτογραφικοί όμιλοι, σύλλογοι παραδοσιακών χορών, ομάδες για την διάσωση της λιμνίσιας μακρορέγγας (παραληρώ τώρα) και τέτοια πράγματα.
Σου εύχομαι να βγεις από την αίσθηση τέλματος γρήγορα, ιδιαίτερα καθώς προχωράς στο διδακτορικό σου κι ανακτάς αυτοπεποίθηση, και να ευχαριστηθείς την ποιότητα ζωής που προσφέρει ο τόπος.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Οι κοινωνίες στα νησιά είναι αρκετά ιδιόμορφες. Ενώ δίνουν την εντύπωση της εξωστρέφειας (ειδικά το καλοκαίρι με τον τουρισμό), στην πραγματικότητα είναι κλειστές κοινωνίες με νοοτροπίες που μπορεί να είναι πολύ παράξενες / σχεδόν αφιλόξενες για κάποιον μη ντόπιο. Η θάλασσα λειτουργεί ως φράχτης-όριο του νησιού, που όλοι γνωρίζονται και υπάρχουν διάφοροι κατά τόπους “κανόνες” και τρόποι συμπεριφοράς. Οι παρέες είναι κλειστές πολύ συχνά και δύσκολα δέχονται νέα μέλη, παρά μόνο αν είναι γνωστοί, συγγενείς, έχουν δηλαδή κάποια διαπιστευτήρια. Αυτά σχετικά με τις ιδιομορφίες των νησιών. Ωστόσο, δεν μας δίνεις πολλές πληροφορίες για το συγκεκριμένο νησί που κατοικείτε. Γιατί είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Ε ας κάνει και ο άντρας σου κάποιες υποχωρήσεις για να σε συνοδεύσει στον καφέ ή για το ποτό που γράφεις.Όταν βρισκόμαστε σε μία σχέση ειδικά σχέση ζωής κάνουμε πράγματα και για τον άλλον.Όποιος θέλει να κάνει μόνο όσα του ταιριάζουν και κάνουν χαρούμενο μόνο τον ίδιο δεν βλέπει τον άλλο ως ισότιμο.Ζήτα το και εξήγησε του πως αισθάνεσαι δεν παθαίνουμε τίποτα αν έρθουμε σε επαφή με μια αλήθεια που μας ξεβολεύει.Στο site εδώ δίνουμε σε όλους τη συμβουλή να επικοινωνούν τις ανάγκες στο σύντροφο τους για να μην φτάνουν τα προβλήματα να οδηγήσουν σε δυσάρεστες και άλυτες καταστάσεις.Εσείς δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Κατάθεση προσωπικής εμπειρίας σχετικής με την ανάρτηση.
Σε νησί κι εγώ..Σε κάποια φάση της ζωής μου, που απομακρύνθηκα εκουσίως από old friends και παρέες(ηταν η εποχή επιλογών ,με ποιούς θα πας και ποιούς θ’αφήσεις..)
Ολη μου η κοινωνικοποίηση πέρασε μέσα από επαφές με σκυλογονείς τις ώρες της βόλτας με τα τετραποδά μας,small talk στο σούπερ μάρκετ,στον μανάβη,με τους γείτονες,τον ιδιοκτήτη του καφενείου που σύχναζα..
Και το καλοκαίρι, πάλι small talk με τους διπλανούς λουόμενους στο μπάνιο.Δεν προέκυψε κάποια τρανταχτή φιλία αλλά σαν σκηνικό το βίωνα πολύ ευχάριστα.
Θα την βρείς την άκρη..θα δεις..
Θέλω να δωσω μια διαφορετική απάντηση. Είστε κι οι δυο άνθρωποι κοσμογυρισμενοι που σημαίνει ότι έχετε κάνει κάποιες φορές το βήμα να αλλάξετε τόπο και εν συνεχεία την καινούργια αρχή με νέα ασχολία, νέες εικόνες, νέους ανθρώπους, νέους φίλους και πάλι αλλαγή. Που με κάνει να υποθέτω ότι ως άνθρωποι ξέρετε τι να κάνετε ώστε να κοινωνικοποιηθείτε και να προσαρμοστείτε σε έναν νέο τόπο και ότι δεν εισαι κλεισμένη στο δωμάτιο του σπιτιού να κλαις απροσφορα γιατί κανένας δε σου μιλάει. Υποθέτω ότι έχεις κάνει ήδη αρκετά οπότε εδώ θα ρίξω την ευθύνη στην κοινωνία στην οποία ζεις και θα… Διαβάστε περισσότερα »
Πώς είναι η σχέση σου με τον άντρα σου;
Δεν κάνεις κάτι λάθος συνέχισε στις διάφορες ομάδες που πας και κάποια στιγμή θα τύχει. Συμφωνώ ότι δεν χρειάζεται να εξιστορείτε από την αρχή το πλούσιο βιογραφικό σας. Επειδή τα νησιά είναι ιδιάζουσες περιπτώσεις κλειστής κοινωνίας προτείνω να στραφείς σε εκπαιδευτικούς, ιατρικό προσωπικό και λοιπούς υπαλλήλους που είναι ξένοι και υπηρετούν στο νησί. Αυτοί συνήθως είναι μόνοι ή με τις οικογένειές τους και ψάχνουν παρέα!
Πέρα από τις ιδιόμορφες κοινωνίες κάθε νησιού,γενικά οι άνθρωποι σήμερα έχουν αλλάξει.Οι περισσότεροι λένε ότι θέλουν την κοινωνικότητα,αλλά πίσω από αυτό δεν το εννοούν πραγματικά.Νομίζω τελικά ότι είναι καθαρά θέμα συγκυρίας,αν θα ταιριάξεις με κάποιους.Σε καταλαβαίνω,γιατί πολλές φορές αντιμετωπίζω το ίδιο θέμα.Θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε.