Η κατάθλιψη είναι κάτι πολύ πραγματικό και πολύ συνηθισμένο τελικά… Και επομένως οι τύψεις δεν χρειάζονται.
_____________________
Η ιστορία της Συννεφιασμένης Λιακάδας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Γειά σου Ρένα, γεια σας αγαπητοί αναγνώστες αυτής της σωτήριας στήλης.
είμαι 45 ετών εκπαιδευτικος και αντιμετωπίζω το εξής αδιεξοδο:
εδώ και 20 χρόνια έχω διαγνωστεί με αρκετά σοβαρή κατάθλιψη, ευτυχώς χωρίς αυτοκτονίκες τάσεις. ζω και είμαι λειτουργική κανονικά, εκτός από τις μέρες που θα πάθω επεισόδιο, και λατρεύω τη δουλειά μου. Επισκέπτομαι τακτικά ψυχολόγο και ψυχιατρο και έχω μια όμορφη σχέση με συνομήλικο μου άντρα.
Το πρόβλημα που αντιμετωπίζω είναι το εξης:
Οταν περνάω επεισόδιο και μένω ταβλάκι στο κρεβάτι, δηλαδή απουσιάσω από την εργασία μου, βιώνω τρομερές ενοχές, παρόλο που η διεύθυνση είμαι ενήμερη και δείχνει κατανόηση. Γενικά είμαι τελειομανής και εργατική, αλλά όταν δεν είμαι καλά, παραλυω, μπορώ πχ να κοιμαμαι επί 15, 17 ώρες σχεδόν σερί και κλαίω πολύ.
Και ο ψυχολόγος και ο ψυχιατρος μου έχουν πει ότι πρέπει να βάζω πρώτα την υγεία μου και να μη νιώθω τύψεις, αλλά όσο και να το εκλογικευω οι ενοχές παραμένουν, ακόμα και αυτομαστίγωμα νιώθω.
Εχετε κάποια συμβουλή ώστε να διαχειριστώ αυτό το αγκάθι? Σας ευχαριστώ πολύ.
ΑΠΟ ΤΗΝ – από την Συννεφιασμενη λιακάδα
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Λαμβάνεις ήδη ψυχιατρική και ψυχολογική καθοδήγηση, αλλά για να γράψεις εδώ θες και μια κουβέντα συμπάθειας και μια αγκαλίτσα. Την έχεις.
Κατανοώ ότι είναι δύσκολο να παραδεχτούμε την ευαλωτότητά μας, την τρωτότητά μας που μας κάνει να μην είμαστε όπως θα θέλαμε. Είναι μια παραδοχή της ανθρώπινης κατάστασης, δεν είμαστε σούπερ ήρωες.
Ίσως οι τύψεις να καταπέσουν όταν νιώσεις ότι σαν κι εσένα είναι κι άλλοι. Δεν είσαι η μόνη ούτε είσαι μόνη σου. Ωστόσο πρέπει να ζητήσεις η ίδια να δουλέψεις στην ψυχοθεραπεία σου γιατί δεν ανέχεσαι να είσαι λιγότερο δυνατή από το γενικά “σωστό”. Μήπως έχεις βομβαρδιστεί με το αφήγημα της δυνατής, της ικανής, της ακατανίκητης που θα τα ξεπεράσει όλα; Κι οι δυσκολίες για τους ανθρώπους είναι, δεν είμαστε πανίσχυροι, κι αυτό είναι ΟΚ. Και ολοένα και περισσότερο γίνεται κατανοητό αυτό, καθώς οι ψυχικές ασθένειες αποστιγματίζονται και όλο και περισσότεροι άνθρωποι έχουν καταθλιπτικά επεισόδια. Πάρε το χρόνο σου εφόσον σε στηρίζει κι η διεύθυνση, δεν είναι αυτονόητο, και γιατροπόρεψε την ψυχούλα σου. ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΥΣΑΙ. Κλάψε. Άνθρωπος είσαι. Κλάψε. Είναι ΟΚ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σε νιώθω, όντως δεν είσαι μόνη! Κι εγώ νιώθω απίστευτες τύψεις όταν δεν είμαι παραγωγική λόγω κατάθλιψης και αυτό ειρωνικά χειροτερεύει την κατάθλιψη. Το δούλεψα με τον ψυχολόγο και αυτό που με βοήθησε είναι να σκέφτομαι τι θα έλεγα σε μια φίλη μου που περνάει το ίδιο. Θα της φερόμουν με συμπόνοια, θα της έλεγα να πάρει όσο χρόνο χρειάζεται για να νιώσει καλύτερα, ότι η κατάθλιψη είναι μια σοβαρή ασθένεια και δεν φταίει εκείνη που την έχει, και ότι η αξία της ως άνθρωπος δεν εξαρτάται από την παραγωγικότητά της. Και προσπαθώ μετά να λέω τα ίδια και στον… Διαβάστε περισσότερα »
Σε καταλαβαίνω απόλυτα, βρίσκομαι στην ίδια θέση με εσένα. Έχω διαγνωστεί με κατάθλιψη τα τελευταία 10 χρόνια. Είναι η πρώτη φορά μετά τη θεραπεία μου τότε που βιώνω ξανά, το τελευταίο δίμηνο, καταθλιπτικό επεισόδιο με όλα τα συμπτώματα που περιγράφεις. Εργάζομαι και εγώ τα τελευταία χρόνια ως εκπαιδευτικός και μάλιστα σχεδόν αποκλειστικά με παιδιά Γ λυκείου αναλαμβάνοντας την προετοιμασία τους για τις πανελλαδικές. Είχα τις ίδιες σκέψεις με εσένα όταν ακύρωσα τα πρώτα μαθήματα αλλά έβαλα κάτω τη λογική και είπα πως είμαστε άνθρωποι και έχουμε δικαίωμα να αρρωστήσουμε. Αντιμετωπίζουμε μια χρόνια ασθένεια, όπως πολύς κόσμος γύρω μας. Έχουμε τη… Διαβάστε περισσότερα »
Φιλη μου ειναι αξιοθαυμαστο που αντέχεις 20 ολοκληρα χρονια με μια τοσο σοβαρή πάθηση και καταφερνεις να εισαι παραγωγική για 20 συναπτα ετη. Δεν ειναι ομως ο σκοπος της ζωης μας ως να ειμαστε παραγωγικοι. Ο σκοπος ειναι να ειμαστε ηρεμοι και ευτυχισμενοι οσο γίνεται. Η κοινωνια ειναι αυτή που μάς κάνει πλυση εγκεφαλου οτι πρεπει να ειμαστε παραγωγικοι. Να αφηνουμε καθε μα καθε μερα εργο πισω μας αλλιως η μερα πηγε εντελως χαμενη. Ομως δεν ειναι χαμενη καμία μερα, γιατι ακομα και μελετες το δειχνουν οτι η ιδια η τεμπελιά ειναι σημαντική για την μετέπειτα παραγωγικότητα.Τοτε ερχονται οι καλυτερες… Διαβάστε περισσότερα »
Καταλαβαίνω ότι το λες καλοπροεραιτα αλλά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί τεμπελιά ένα καταθλιπτικό επεισόδιο. Η τεμπελιά είναι επιλογή και όντως μπορεί να είναι παραγωγική, δε διαφωνώ. Ένα καταθλιπτικό επεισόδιο όμως,δεν το επιλέγεις να το πάθεις και δεν σου αφήνει περιθώρια να σκεφτεις. Είναι τόσο μεγάλη η κόπωση που δεν έχεις τη δύναμη, όχι τη θέληση, να σηκωθείς από το κρεβάτι. Για αυτό τις περισσότερες φορές ξεκινάμε με αντικαθλιπτικά, να ανακτησουμε δυνάμεις, και συνεχίζουμε με την παραγωγική θεραπεία.
Το να αισθάνεται κανείς ενοχή είναι μια φυσιολογική ανθρώπινη κατάσταση. Το ότι έχεις πλήρη συνείδηση και είσαι σε παρακολούθηση και αγωγή με γιατρό σε κάνει αξιέπαινη. Οποτε εγώ στη θέση σου αυτό που θα σκεφτομουν είναι ότι ίσως πρέπει να αλλαξω εργασιακο περιβάλλον. Εξηγούμαι γιατί αν πχ είσαι νηπιαγωγός ή δασκάλα και λόγω των επεισοδίων αναγκάζεσαι να αποχωρείς από μια τάξη, γεγονός που από μόνο του δημιουργεί αναστάτωση, σε εσένα,τα παιδιά και το σχολείο, είναι απόλυτα φυσιολογικό και δείχνει το πόσο ευσυνείδητη είσαι. Ίσως θα έπρεπε να αλλάξεις τη δύσκολη αυτή συνθήκη, γιατί ειδικά αυτή η δουλειά απαιτεί τεράστια υπομονή… Διαβάστε περισσότερα »