Την γνωρίζω ήδη 3 χρόνια και μου έκανε πάντα εντύπωση πως ήταν διαρκώς θυμωμένη και αγενής.
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή Ρένα, από απαντήσεις σου στο παρελθόν έχω καταλάβει πως γνωρίζεις αρκετά και από την παιδική ψυχολογία. Το πρόβλημα μου έχει να κάνει με μια φίλη της 9 χρονης κόρης μου. Ειναι στην ίδια τάξη και η κόρη μου την αγαπάει πολύ. Συχνά όμως μου κάνει επίσης παράπονα πως η φίλη της της μιλάει απότομα αποκαλώντας την ηλίθια. Συμπαθώ τη μαμά της αρκετά αλλά δεν τολμώ να της μιλήσω διότι μια φορά που το έκανα , μίλησε φυσικά με την κόρη της και τα πράγματα γίναν χειρότερα. Η κόρη μου την περιγράφει ως έξυπνο και δίκαιο παιδί αλλά στις κακές της βγάζει έναν άλλο εαυτό.
Την γνωρίζω ήδη 3 χρόνια και μου έκανε πάντα εντύπωση πως ήταν διαρκώς θυμωμένη και αγενής. Επειδή με την κόρη μου είχαν τις ίδιες δραστηριότητες και αλαζα με την μαμά της στα δρομολόγια, με αγνοούσε όταν της μιλούσα, μιλούσε απότομα όταν έπρεπε να πει κάτι, όχι μόνο στην κόρη μου αλλά και σε μένα και γενικά την έβρισκα για την ηλικία της αρκετά αγενή! Μάλιστα έχει τύχει να είναι και η μαμά της μπροστά και να βλέπει πως της μιλάω και με αγνοεί αλλά δεν είπε ποτέ τίποτα.
Δεν νομίζω πως έχει κάποιο θέμα , αν και μου κάνει εντύπωση πως αποκαλεί τους γονείς της με τα μικρά τους ονόματα ακόμα και όταν αναφέρεται σε άλλους για αυτούς. Οι γονείς της εχουν μεγαλη διαφορά ηλικίας μεταξύ τους (η μαμά 42 και ο μπαμπάς 64) κάτι για το οποίο η μικρή έχει έρθει συχνά σε δύσκολη θέση γιατί την ρωτάνε αν είναι ο παππούς της αυτός που ήρθε να την πάρει. Γενικά δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ.
Προσπαθω να ενδυναμώσω τη κόρη μου να υπερασπιστεί η ίδια της τον εαυτό της σε τέτοιες στιγμές . Απο την άλλη είναι συχνά σπίτι μας και αυτή την αγένεια δεν την αντέχω. Πως το διαχειρίζομαι λοιπόν με το γάντι; Σε ευχαριστώ εκ των προτέρων.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Δάφνη
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Σε ευχαριστώ. Ο κόσμος των παιδιών είναι συναρπαστικός καθώς επιτρέπει να δούμε πώς διαμορφώνονται οι προσωπικότητες.
Δεν χρειάζονται ιατρικοποίηση όλες οι συμπεριφορές. Ακόμη κι αν “έχει κάτι” κάποιο παιδί, εφόσον είναι εντεταγμένο στα πλαίσια της κανονικότητας σημαίνει ότι η κατάσταση είναι διαχειρίσιμη. Ή είναι εναλλακτική μορφή ύπαρξης.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση παρατηρώ τα εξής. Το να αποκαλεί τους γονείς με τα μικρά τους δεν είναι κάτι, το κάνουν κάποια παιδιά, το έκανα κι η ίδια κάποιο φεγγάρι που μεγάλιζα. Το να έχει ύφος αγένειας όμως σε σένα και την κόρη σου είναι εντελώς διαφορετικό.
Στο πρόσωπό σου μπορείς να εκφράσεις την αντίθεσή σου σαφώς κι ευθέως με σταθερό και ήπιο ταυτόχρονα τόνο. “Τάδε μου, σε παρακαλώ όταν είμαστε μαζί θα μου απευθύνεις το λόγο με ευγένεια”. Ή “στο σπίτι μου έχω κανόνα να μιλάμε με σεβασμό ο ένας στον άλλον”. Αυτό είναι οριοθέτηση κι όταν γίνεται έτσι δεν προκαλεί διένεξη. My house, my rules.
Άλλωστε αν απλώς δεν σου απαντά εμπίπτει σε μεγάλο δείγμα παιδιών με κακές κοινωνικές δεξιότητες. Ίσως κι έλλειψη κατεύθυνσης από το σπίτι. Σιγά σιγά θα το βρείτε.
Στην μεταξύ τους σχέση, των παιδιών, είναι πιο δύσκολα τα πράγματα. Η άμεση παρεμβολή του ενός γονιού συνήθως περιπλέκει τα πράγματα και χαλάει τη φιλία στο τέλος. Καλά κάνεις και ενδυναμώνεις την κόρη σου. Μια καλή ερώτηση που μπορείς να της κάνεις είναι “γιατί σε ενοχλεί αυτό που λέει: επειδή φοβάσαι μην είσαι ηλίθια ή επειδή θέλεις να σε θεωρεί εκείνη έξυπνη και κουλ;” Προφανώς θα σου απαντήσει το δεύτερο. Θέλει επιβεβαίωση από ένα άτομο που αγαπά και υπολογίζει. Αυτό ήδη την ισχυροποιεί να μην αμφιβάλλει τουλάχιστον για τον εαυτό της. Θέλει αποδοχή, αυτό είναι πρόβλημα και της ενήλικης ζωής και καλό είναι που τα μαθαίνει σιγά σιγά.
Αν είχαμε ενήλικες η λύση στην συστηματική αγένεια θα ήταν φυσικά η απομάκρυνση. Εδώ όμως έχουμε μικρά παιδιά που ακόμη διαμορφώνονται. Η κακή κριτική κι επίθεση τέτοιου απότομου είδους συνήθως απορρέει από προσωπικό έλλειμα. Η μικρή νιώθει κάπως μειονεκτικά στο δικό της σπίτι ίσως (για το λόγο που αναφέρεις ή και άλλους) και ζηλεύει την αγάπη με την οποία περιβάλλετε εσείς τη δική σας κόρη. Νιώθει ριγμένη και ξεσπά.
Σε αυτό δε μπορείς να επιφέρεις ουσιαστική αλλαγή. Οι γονείς της μόνο μπορούν κι αυτό πιο συνειδητοποιημένα. Μπορείτε όμως να της κάνετε “επίθεση αγάπης” οι δυο σας όταν είναι μαζί σας. Να της γεμίσετε την ψυχούλα ότι την αγαπάτε κι ότι θέλετε την παρέα της και να δείτε πώς θα πάει. Επιβράβευσε κάθε καλή συμπεριφορά, οι θετικοί ενισχυτές λειτουργούν πάντα καλύτερα: το άλλο άτομο επιδιώκει την επανάληψη.
Φυσικά αν το πράγμα ξεφύγει και κλιμακωθεί πάμε αλλού. Ξεκινάμε όμως πάντα με την αποδοχή κι ενθάρρυνση. Δεν μιλάμε για παραβατικούς ενήλικες, μιλάμε για παιδιά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αυτό το κορίτσι είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να διδάξεις στην κόρη σου πώς να αντιμετωπίζει και να ΜΗ δέχεται τοξικούς ανθρώπους και καταστάσεις στη ζωή της.
Ακριβώς αυτό σκέφτηκα. Εάν η μαμά θέσει κάποια όρια όταν η μικρή είναι στο σπίτι τους σε σχέση με την συμπεριφορά προς την ίδια τη μαμά, και συζήτησει με την κόρη της την ερμηνεία αυτής της επιθετικότητας, η κόρη της εμβολιάζεται για πολύ πιο επικίνδυνες παραβατικές συμπεριφορές στο μέλλον. Θεωρώ ότι το πως συμπεριφέρεται η μαμά απέναντι στην επιθετικότητα και την αγένεια προς το δικό της πρόσωπο μαθαίνει την κόρη πως κι αυτή αντίστοιχα να βάλει τα όρια της. Με ευγενικό τρόπο αλλά προστατευτικά για την ύπαρξη της.
Συμφωνώ. Άρα θα πρέπει αγαπητή γραφούσα να ενδυναμώσεις την κόρη σου, αλλά και να την συμβουλέψεις, με καλό τρόπο πάντα, να μην γίνεις ποτέ απότομη διότι οι απότομες κινήσεις ή διαταγές σε αυτές τις ηλικίες φέρνουν αντίθετα αποτελέσματα. Να την ρωτήσεις εάν θα θέλει στο μέλλον ένα τέτοιο άτομο στον περίγυρό της. Δεν σημαίνει ότι μεγαλώνοντας αυτή η μικρή θα γίνει καλύτερη, κάποιοι γίνονται χειρότεροι. Στα λέω από προσωπική εμπειρία. Έχω κάνει και σπουδές στο θέμα, αλλά δίνω έμφαση στην εμπειρία διότι είναι πιο χειροπιαστή και ανθρώπινη. Είχα τέτοιες φίλες όμως η μάνα μου δεν το χειρίστηκε καλά όταν ήμουν… Διαβάστε περισσότερα »
Santy και Καναπεδοπατάτα, συμφωνώ απόλυτα.
Οι γονείς πρέπει να γίνονται το πρότυπο στην πράξη. Συζητούσα με φίλη, καθηγήτρια σε Λύκειο και μητέρα σχετικά με τη συμπεριφορά και λέγαμε ότι δεν έχει νόημα να κυνηγάει ένας γονιός το παιδί του για υπερ-χρήση κινητού όταν ο γονιός ο ίδιος παίζει ή scrοllάρει ατελείωτα για παράδειγμα. Λέγαμε ότι τα παιδιά επηρεάζονται περισσότερο από τις πράξεις παρά από τα λόγια του γονέως.
Επιπλέον, αγένεια βιώνουμε κι εμείς οι ενήλικες. Ακριβώς επειδή οι βάσεις για αυτήν την συμπεριφορά μπήκαν νωρίς, όπως λες, Santy.
Ένα πράγμα που θα είχε αλλάξει όλη τη ζωή μου προς το καλύτερο αν ήταν διαφορετικό: Αν οι μεγάλοι (δάσκαλοι, καθηγητές, γονείς) ήξεραν να οριοθετούν σωστά τα παιδιά που μου μιλούσαν άσχημα. Φίλες-φίδια, συμμαθητές και τα λοιπά. Αντί να τα οριοθετήσουν με σωστό τρόπο, είτε τα κατσάδιαζαν χωρίς καμία εξήγηση, είτε με ανέβαζαν εμένα ως “καλή μαθήτρια, αξιόλογο παιδί κλπ” που έκανε τα πράγματα χειρότερα, είτε μου έλεγαν πως εγώ “τσιμπάω” και τραβάω τέτοια συμπεριφορά. Γενικά οι μεγάλοι δεν με προστάτευσαν ποτέ με το σωστό τρόπο, πάντα υπήρχε ένα “ναι μεν αλλά”. Πρέπει να πεις κατ’ ευθείαν στη μικρή αυτό… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς.. πρέπει να την κάνει πέρα, αλλά μόνο αν το αποφασίσει η ίδια η κόρη της. Χωρίς επιβολή.
Κατά τη γνώμη μου, είναι μια καλή ευκαιρία, να “εκπαιδεύσεις” το παιδί σου , ώστε να μην της αρέσουν οι θυμωμένες/οι αγενείς άνθρωποι. Είναι 9 ετών και γοητεύεται από τη διαφορετική φίλη, εδώ εμείς κι ακόμη την πατάμε με τους/τις δήθεν ενδιαφέροντες. Το λέω γιατί συνήθως οι άνθρωποι που έχουν διαταραχές, αναπτύσουν γοητεία για να τσιμπάνε τα θύματα
Στην ηλικία που είναι η κόρη σου αρχίζει σιγά σιγά να αξιολογεί συμπεριφορές.
Είχε και εμένα ο γιος μου έναν φίλο με ίδια συμπεριφορά. Εγώ επέλεγα να μη κάνω παρέα με τους γονείς του, και να μην τον καλούμε σπίτι.
Δεν ξέρω αν υπάρχει ιδανικός τρόπος να αποφεύγουν τέτοιους ανθρώπους στη ζωή τους.
Έχω σχεδόν ως δεδομένο πως θα φάει τα μούτρα του και μετά θα έρθει η γνώση, εμπειρικά δηλαδή. Για την ώρα, με την στάση που έχω προσπαθώ να τον διδάξω πως είναι η φιλία, όχι με κήρυγμα, αλλά βλέποντας πως είμαι εγώ με τους δικούς μου φίλους.
Προφανώς αυτός ο μόνιμος θυμός κι αγένεια της μικρής κάτι δείχνει, από έλλειψη ορίων μέχρι παραμέληση, ή και άγχος (πχ να φοβάται ο πατέρας της δε θα είναι καλά ή θα πεθάνει, ) να ντρέπεται που τον περνάνε για παππού, να ζηλεύει τη σχέση σου με την κόρη σου. Όλα τα παραπάνω γεννούν ανασφάλειες στα παιδιά. Ειδικά τα όρια (με το σωστό τρόπο) είναι πολύ βασικά, δίνουν στα παιδιά το πλαίσιο που θα αναπτυχθούν με ασφάλεια. Όπως και να έχει, δε νομίζω πως μπορείς να δώσεις κάποια λύση ,άλλη από το να θέτεις εσύ σταθερά όρια ,όπως είπε η Ρένα,… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν καταλαβαίνω πως ενδυναμώνεις το παιδί σου όταν του διδάσκεις πως είναι υποχρωμενο να δέχεται τέτοιες συμπεριφορες; μήπως και εσύ τις δέχεσαι και λες απλά το πρόβλημα το έχει το άλλο άτομο και όχι εγω; καλό θα ήταν να μάθεις το δικό σου παιδιωναββαζει τα όριά του. Ας βρει κι άλλες παρέες που θα περνάει καλυτερα, γιατί να κάτσει με το πρόβλημα προσπαθώντας να εξηγήσει γιατί οι άλλοι τις συμπεριφερονται έτσι και πια είναι η βαθύτερη αιτία της συμπεριφοράς τους; και εσύ αυτοβκανεις στο γράμμα σου, προσπαθείς να εξηγήσεις γιατί το άλλο παιδακι φέρεται με αυτόν τον τρόπο. Όμως το… Διαβάστε περισσότερα »
Ποιος είναι ο βαθυτερος λόγος της ανάλυσης για κάτι που χωράει σε 2 γραμμές και ξέρεις και εξ των προτέρων τι να κάνεις. Ίσως φταίει που θες να το χειριστείς με το γάντι.
pineapple, αν μου επιτρέπεις μια εκτίμηση, μιας που δεν απευθύνεις την ερώτηση σε εμένα, ο βαθύτερος λόγος είναι ότι καθένας έχει διαφορετικές αντοχές στη διαχείριση ενός ζητήματος. Το ότι ξέρει τι να κάνει δε σημαίνει απαραίτητα ότι αντέχει να το εφαρμόσει στην πράξη. Είναι οι διαφορές που έχουμε στις προσωπικότητές μας και τα διαφορετικά βιώματά μας. Είναι το πόσο ή καθόλου φοβισμένοι είμαστε γενικά ως μεμονωμένα άτομα. Οι άνθρωποι δεν είμαστε όλοι ένα και το αυτό. Όλοι έχουμε τα δυνατά σημεία μας, μα και τα αδύναμα. Γι’ αυτό λέγεται ότι χρειάζεται γνώση του εαυτού και μετά υιοθέτηση εργαλείων διαχείρισης. Αν… Διαβάστε περισσότερα »
δεν ξέρω πως να το διαχειριστείς αυτό πέραν από αυτού που ήδη κάνεις δλδ να ενδυναμώνεις και να καθησυχάζεις την κόρη σου. Στη θέση σου απλά θα περιόριζα τις επισκέψεις της φίλης στο σπίτι μου εφόσον δεν την αντέχω ας πούμε, είναι απλά λογικό.
Να πω όμως ότι το να αποκαλεί ένα παιδί τους γονείς του με τα μικρά τους ονόματα αποτελεί επιλογή σε πολλές οικογένειες ως μέσο ανάδειξης της ισότητας ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας και ώθησης του αισθήματος αναξαρτησίας των παιδιών. Ας μην βιαστούμε να του αποδώσουμε αρνητικές συνδηλώσεις.
Το να μην λέει ένα παιδί τις λέξεις μαμά μπαμπά είναι βαθειά κακοποιητικό και προέρχεται από κολλήματα των γονέων.
Εδώ άτομο που ο πατέρας μου δεν μας άφησε ποτέ να τον πούμε μπαμπά. Είναι γελοίο, τραυματικό, μπερδευτικο. Δεν είναι ο “Νίκος” είναι ο πατέρας σου. Ντρεπόμουν, ένιωθα χάλια και μειονεκτικα και τελικά δεν τον αποκαλούσα τίποτα. Αυτό το έκανε δήθεν για τους λόγους που λες, το οποίο είναι τεράστιο ψέμα, αφού δεν ισότιμα τα παιδιά με τους γονείς. Πως είναι ισότιμα αφού πρέπει να συμμορφώνονται με τις εντολές τους. Μην το κάνετε είναι τραγικό. Τα παιδιά θέλουν προστασία και ασφάλεια, εκτός και πατέρας σου είναι κάποιος star του Χόλιγουντ που σε έχει βαφτίσει Μύδι η Αγγούριτουρσί και αυτό είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι τραγικό.
Υπάρχουν γυναίκες που απαγορεύουν το γιαγιά.
Επίσης πάλι διακρίνω πως μία μητέρα ανησυχεί για την κόρη της και δεν βλέπω πουθενά να αναφέρεται ο πατέρας. Θα υποθέσω πως υπάρχει. Αν υπάρχει, τι κάνει? Ασχολείται? Έχει δει την “φίλη” της μικρής? Τι γνώμη έχει? Την έχει οριοθετήσει?
Βασικά μάλλον έδωσες μόνη σου την απάντηση. Όσες οικογένειες γνωρίζω με τους γονείς να έχουν τόσο μεγάλη διαφορά ηλικίας, τα παιδιά έχουν διάφορα θέματα και αυτό πηγάζει από το γεγονός ότι ο ένας γονέας, ο μεγαλύτερος, δεν μπορεί να εκπληρώσει τον ρόλο του ή/και είναι κακοποιητικός με διάφορους τρόπους προς τον πολύ νεότερο ή και τα παιδιά. Δεν μιλάω απαραίτητα για σωματική βία. Εξαιρέσεις υπάρχουν, για να μην αρχίσετε τα “ναι, αλλά εγώ”, όμως 64 χρόνων με 9 ετών παιδί και 22 χρόνια διαφορά με τη γυναίκα του είναι exreme κατάσταση. Τελοσπάντων, πιστεύω ότι το παιδί αναπαράγει καταστάσεις που βλέπει… Διαβάστε περισσότερα »