Η Ρένα απαντά: Πώς να δείξω στο γιο μου ότι οφείλει να σέβεται τα όρια των άλλων;

Τα να σέβεται τα όρια ο γιός προκύπτει από τη γενικότερη παιδεία, όχι αναγκαστικά από συγκεκριμένη τιμωρία.

____________________

Η ιστορία της Αγορομάνας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Μεγαλώνω τον γιο μου με σεβασμό προς την προσωπικότητά του και δίνοντας εγώ η ίδια, θέλω να πιστεύω το καλό παράδειγμα. Όσες φορές έχουν προκύψει θέματα στο νηπιαγωγέιο ή πλέον στο σχολείο το συζητάμε. Τιμωρίες δεν βάζουμε γενικά ως γονείς, κάποιες φορές υπάρχουν συνέπειες, τις περισσότερες λύνουμε τα θέματα με συζήτηση.

Κάποιες φορές έχει δείξει ωριμότητα και ενσυναίσθηση περισσότερο απόσο θα περίμενε κανείς για την ηλικία του, είναι μόλις 7 χρονών δευτεράκι. Όπως ας πούμε όταν πειράζανε οι φίλοι του ενα κοριτσάκι και τους είπε αφήστε την, αφου δεν θέλει, ή όταν παρηγόρησε τον φίλο του που έχασε το πέναλτι και του είπε να ξαναπροσπαθήσει και να μην τον νοιάζει τι λένε οι άλλοι (τα περιστατικά τα γνωρίζω από τους άλλους γονείς). Ως εδώ όλα καλά, λες κάτι έκανα κι εγώ σωστά στην ανατροφή του.

Μέχρι που μαθαίνω το εξής: ο γιος μου με αλλα 3 αγόρια (7-8 χρονών) στρίμωξαν ένα οχτάχρονο κορίτσι στη γωνία και της ζήτησαν να κατεβάσει το παντελόνι, κι όταν αρνήθηκε, κατέβασαν αυτοί το δικό τους. Ο γιος μου λέει ότι το ξεκίνησαν οι άλλοι και τον πιστεύω, αυτό ομως δεν δικαιολογεί σε καμμια περίπτωση την συμπεριφορά του. Του είπαμε μαζί με τον πατέρα του ότι θα πρέπει να δείξει ότι καταλαβε τι έκανε, να ζητήσει συγνώμη από το κοριτσάκι και ότι θα υπάρξουν συνέπειες.

Είμαστε και οι δύο σοκαρισμένοι. Πως αντιδράμε ως γονείς σε κάτι τέτοιο;

Πέρυσι στην πρώτη δημοτικού διαμαρτυρήθηκαν τα κορίτσια ότι τα αγόρια ξεπερνάνε τα όρια με τις σπρωξιές. Η δασκάλα τους απάντησε “ε, πρέπει να μαθετε κι εσείς να αμύνεστε”. Μίλησα με τη δασκάλα και με όσους γονείς μπορούσα και είπα ότι πρώτα πρέπει να μάθουμε στα αγόρια μας να σέβονται και μετά στα κορίτσια μας να αμύνονται, και φυσικά σε πολλούς αυτό δεν άρεσε. Άκουσα σχόλια του τύπου “αγόρια είναι μωρέ”, “και τα κορίτσια μη νομίζεις ότι είναι παναγίτσες”.

Πώς γίνεται σε αυτό το περιβάλλον να μεγαλώσουμε σωστά τα αγόρια μας; Όταν από τους δασκάλους και τους άλλους γονείς περνάνε άλλα μυνήματα; Ποιές συνέπειες, ποιά τιμωρία θα κάνουν τον γιο μου να καταλάβει ότι αυτή η συμπεριφορά είναι απαράδεκτη, ότι ξεπέρασε τα όρια; Ότι αυτό το κοριτσάκι βίωσε, ίσως για πρώτη φορά, ότι τα θέλω της δεν έχουν σημασία, ότι τα αγόρια θα κάνουν ότι θέλουν;

Αυτό όσο και να με πονάει δεν μπορώ να το αλλάξω, πως μπορώ να μάθω στον γιο μου να μην το ξανακάνει; Αυτά που συζητήσαμε ως γονείς ειναι

1. να κόψουμε την παρέα με τα άλλα αγόρια (δύσκολο, δεν πιστεύω στις απαγορεύσεις του τύπου δεν θα ξανακανεις παρέα με αυτούς)

2. να υπάρξει μια τιμωρία που θα την θυμάται για όλη του τη ζωή.

Θα συνεχίσουμε να το συζητάμε και μαζί του και με τη δασκάλα (αν και δυστυχώς στη δασκάλα δεν θα αλλάξω μυαλά). Τι άλλο μπορώ να κάνω;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αγορομάνα

______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Τι καταπληκτικό θέμα που φέρνεις στην κουβέντα μας εδώ στο renatalks και στο ampa. Σ’ευχαριστώ!

Ναι, έγκειται στην διαπαιδαγώγηση που θα δώσουμε το να αλλάξουμε τον αυριανό κόσμο. Ιδιαίτερα όταν έχουμε αγόρια, τους διδάσκουμε από πάρα πολύ νωρίς τον σεβασμό απέναντι στους άλλους κι ιδιαίτερα τους πιο αδύναμους, καθώς ποσοτικά τα μεγαλύτερα ποσοστά βίας εκδηλώνονται από το αντρικό φύλο, καλώς ή κακώς. Είναι ένας συνδυασμός τοξικής αρρενωπότητας, παρορμητικής τεστοστερόνης κι ατιμωρισίας. Kι έπειτα εκεί που “μας παίρνει” είναι που πρέπει να συγκρατούμαστε, στον δυνατό απέναντι όλοι φοβούνται και λουφάζουν, ο πραγματικός χαρακτήρας κι οι αξίες φαίνονται όταν είναι εύκολο να είμαστε κακοί και χυδαίοι…αλλά επιλέγουμε να μην είμαστε!

Όταν ακούω “έλα μωρέ, παιδιά είναι” ξέρω ότι μιλάω στα ντουβάρια. Είναι άνθρωποι που δεν θέλουν να ασχοληθούν, δεν θέλουν να κοπιάσουν, έχουν την δική τους ζωή να ζήσουν κυρίως και το παιδί είναι παρακολούθημα. Σε τέτοιες καταστάσεις παίζει για τους ίδιους λόγους πάρα πολύ -το κατάλαβες κι εσύ- το victim blaming: επειδή δεν θέλω εγώ να ασχοληθώ να διορθώσω το παιδί μου, ή δεν θέλω να κάνω αυτοκριτική, γιατί χαλάει η εικόνα μου, σου αναποδογυρίζω την κατάσταση και κατηγορώ το άλλο παιδί!

Είναι εξοργιστικό, το βλέπω κι εγώ η ίδια και θέλω κάθε φορά να φάω τις κοτσίδες μου και να ξεχάσω την ανατροφή μου με πιάνο και γαλλικά. Γνωρίζω όμως ότι δεν μπορώ να αλλάξω τους άλλους, μόνο τον εαυτό μου και την δική μου οικογένεια πρέπει να θωρακίσω και να αναθρέψω σωστά.

Το αγοράκι σου μοιάζει να είναι από τη φύση του καλής πάστας παιδάκι (θα μου πεις και ποιό παιδάκι είναι εκ γενετης κακό; κανένα). Θέλω να πω, διαθέτει εγγενή ενσυναίσθηση και συμπόνια για τους άλλους, την πιο ανθρώπινη ιδιότητα. Εκεί πρέπει να εστιάσετε και να χτίσετε. Δεν είναι ούτε η απομάκρυνση από τους άλλους που θα κάνει την αλλαγή -και στη ζωή του θα έρχεται σε συγχρωτισμό με άτομα που δεν διαπνέονται από τις ίδιες αξίες. Ούτε η τιμωρία που θα θυμάται όλη του την ζωή (ποιά θα ήταν αυτή;) που θα τον αποτρέψει. Οι θετικοί ενισχυτές είναι που κάνουν μακροπρόθεσμα την ουσιωδέστερη αλλαγή προς το καλύτερο, επειδή επιβραβεύουν την καλή συμπεριφορά ωθώντας την να επαναλαμβάνεται.

Η ενθάρρυνση λειτουργεί πάντα. Και πρέπει να είναι συνεχής: να το επισημαίνετε και να το λέτε κάθε φορά που κάνει κάτι που δείχνει σεβασμό κι οριοθέτηση του εαυτού του. “Μπράβο, είμαι περήφανη για σένα, αυτό που έκανες ήταν σωστό”. Το παιδί έτσι χτίζει αυτοπεποίθηση, από την οικογένεια, από την μήτρα, και νιώθει σίγουρο για τις επιλογές του, νιώθει ότι είναι αποδεκτό και βέβαιο στην συμπεριφορά του. Επομένως γίνεται πολύ λιγότερο ευεπίφορο στις κακές επιρροές που θριαμβεύουν όταν η ανάγκη του ανήκειν είναι πολύ ισχυρή. Θα σκεφτεί: “εγώ ξέρω ποιό είναι το σωστό και δεν θα κάνω το λάθος για να μου πουν μπράβο, επειδή μπράβο έχω ακούσει πολλά ήδη από το σπίτι μου”. Θα σώσετε πολύτιμο χρόνο στην εφηβεία, με τον τρόπο αυτό. Προτείνω επίσης για ανάγνωση το βιβλίο Μεγαλώνοντας Αγόρια του Steve Biddulph.

Θα πρέπει με πολλή κουβέντα, με παραδείγματα, με ίσως κάποιο παρελθοντικό βιωματικό που θα ανασύρετε από τη δική σας οικογένεια , να του δείξετε ότι αυτό που ένιωσε το κοριτσάκι ήταν πάρα πολύ άσχημο. Θα πρέπει η συνέπεια της πράξης του να είναι η ντροπή. Ότι σε καμμία περίπτωση δεν αξίζει σε κανέναν άνθρωπο να έρχεται σε δύσκολη θέση. Να νιώσει δηλαδή πώς θα ένιωθε εκείνη, να μπει στη θέση της. Ότι αυτή είναι η ουσία της ευγένειας, να μην φέρνουμε τον άλλο σε δύσκολη θέση (αντίθετα να τον βγάζουμε απ’αυτήν εφόσον μπορούμε), ότι ο σεβασμός είναι μια πηγή από την οποία αναβλύζουν όλα τα καλά κι ότι όλοι ξεδιψούν όταν πίνουν σε τούτη την πηγή. Mπορείτε επίσης να στερήσετε κάποιο του προνόμιο για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, μέχρι να δείξει ότι μεταμελήθηκε και δεν επηρεάζεται από τα άλλα παιδιά της παρέας.

Θα πάει καλά, θα δεις. Θέλει να’χουμε πίστη στην ικανότητά μας ως γονιός. Kαι βέβαια να έχουμε εμπιστοσύνη στο παιδί μας.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News