Η Ρένα απαντά: Πώς να αποβάλλω τα απομεινάρια του body shaming, τώρα που αδυνάτισα;

Θα χρειαστεί ψυχοθεραπεία στο μακροπρόθεσμο μέλλον, κι ίσως μια αναπάντεχη ενδυναμωτική τεχνική στο βραχυπρόθεσμο.

__________________

Η ιστορία της LadyLoki όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα, θέλω να τα πω και εδώ για να πάρω και μια γνώμη από κάποιον άλλον εκτός οικογένειας και φίλων.

Μεγάλωσα ως το παχουλό παιδάκι της τάξης και από την εφηβεία μου και μετά παλεύω με τα κιλά μου. Τον τελευταίο χρόνο έχω καταφέρει να φτάσω σχεδόν στο στόχο μου. Πλέον θα με έλεγε κανείς κανονική, σίγουρα όχι υπέρβαρη. Τα κιλά και το bullying είναι ένας λόγος που σήμερα στα 24 μου δεν έχω καθόλου αυτοπεποίθηση. Δε βοηθάει το γεγονός ότι σπάνια έως ποτέ δε δέχομαι προσοχή από το αντίθετο φύλλο.

Ναι ξέρω, η αξία μου και η ομορφιά μου δε θα έπρεπε να μετριούνται από το πόσο αρέσω στους άντρες. Όμως αποζητώ και εγώ όπως όλοι την επιβεβαίωση, όσο ματαιόδοξο και αν ακούγεται. Στις πλέον επιφανειακές εποχές που ζούμε το πόση προσοχή παίρνεις αντιστοιχεί με το πόσο πέραση έχεις. Άθλιο κατά τη γνώμη μου, αλλά δυστυχώς έτσι είναι.

Εκνευρίζομαι και μειώνω τον εαυτό μου κάθε φορά που γνωρίζω κάποιον σε κοινή παρέα και κάνει σα να μην υπάρχω στο χώρο (να προσθέσω ότι είμαι αρκετά εσωστρεφής αλλά το δουλεύω και θα ανοιχτώ στον άλλον, αρκεί απλώς να μου απευθύνει το λόγο). Νιώθω ότι οι άντρες δε με βλέπουν καν σαν επιλογή συντρόφου ή έστω φίλης. Βλέπω τις άλλες κοπέλες γύρω μου που με τόση ευκολία κάνουν τους άλλους να τις θέλουν και αναρωτιέμαι τι κάνω λάθος.

Όμως έχω και το άλλο πρόβλημα λόγω της τόσης αδιαφορίας που έχω εισπράξει από τους άντρες. Νιώθω ότι αν ποτέ κάποιος δείξει ενδιαφέρον θα το κάνει για να σπάσει πλάκα με τους φίλους του. Ότι θα είμαι απλά ένα στοίχημα τύπου ” κάνε καμάκι στο μπάζο.” Γιατί και αυτό είναι κάτι που έχω βιώσει και μάλιστα έχω ακούσει την απίστευτη ατάκα που με έχει στοιχειώσει. Ότι είμαι “τόσο άσχημη και χοντρή που τους βιάζω τα μάτια”. Ναι, αυτά άκουσα στην τρυφερή ηλικία των 17 ετών από συμμαθητές μου, αγόρια.

Παρόλο που τα περισσότερα κιλά έχουν φύγει, νιώθω ότι ακόμα μπορώ να πέσω θύμα τέτοιας κοροϊδίας. Το λέω στους γύρω μου και με κοιτάνε σα να είμαι τρελή που σκέφτομαι έτσι, και ότι δεν υπάρχει λόγος να νιώθω έτσι, γιατί δεν είμαι πλέον παχουλή. Όμως, όσο περνάνε τα χρόνια και δε βρίσκω κάποιον, είναι σα να επιβεβαιώνονται όσα σκέφτομαι.

Πολλά τελικά τα ερωτήματα. Τι να κάνω για να μη σκέφτομαι έτσι;

ΑΠΟ ΤΟΝ – LadyLoki

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Λέω σε ιδιωτικές συζητήσεις once fat, always fat in your mind. Με μεγάλη έμφαση στο δεύτερο σκέλος με τα πλαγιογράμματα. Γι΄ αυτό είμαι πολύ φανατική υπέρμαχος της έννοιας να μην διαχωρίζουμε άτομα με βάση το σωματότυπό τους, ιδιαίτερα όχι ως γονείς (μέγαλη πληγή οι γονείς και συγγενείς!), ως εκπαιδευτικοί, ως γονείς άλλων παιδιών που διδάσκουν δια του παραδείγματος. Επειδή…αυτό, αυτή εδώ η επιστολή!

Επειδή το άτομο που διορθώνει το όποιο “πρόβλημά του” (αν θεωρηθεί ότι η μεγαλύτερη μάζα σώματος είναι πρόβλημα, για ποιόν είναι πρόβλημα βρε παιδιά;) τελικά δεν αποκαθιστά ποτέ την αντίληψη που έχει για τον εαυτό του. Του γίνεται βάρος το πώς μεγάλωσε, οι αναμνήσεις από το bullying, από το body shaming. Για το καλό του. Ποιό καλό του; Για το κακό του και μόνο λέγεται.

Αγαπητή φίλη, κατ’ αρχάς μπράβο που έκανες την προσπάθεια να χάσεις βάρος για να νιώσεις η ίδια καλύτερα. Έκανες ένα δώρο στην υγεία σου.

Κι επειδή είσαι έξυπνη κοπέλα και ζεις μέσα στην πραγματικότητα, δεν θα σου πω την γνωστή ενδυναμωτική παρόλα ότι η αξία σου δεν μετριέται από την προσοχή των αντρών μπλα μπλα μπλα. Φυσικά και δεν μετριέται! Αλίμονο. Ένας άντρας σκέφτεται ποτέ τον εαυτό του έτσι, με αυτό ως πρώτο πρώτο στοιχείο στο ζύγι της προσωπικότητάς του; Όχι. Αλλά εσύ δεν μας ρωτάς αυτό. Μας λες κάτι βαθύτερο. Μας ρωτάς πώς να αποβάλλεις όλες τις ενδείξεις που έχεις στα χέρια σου (“το προϊόν μου δεν πουλάει στους αγοραστές”) και να αλλάξεις την κατάσταση, όχι να σου πούμε “μα πώς, όλο και υπάρχουν αγοραστές και για το δικό σου το προϊόν”. Ναι, υπάρχουν, αλλά εσύ ποθείς ένα γενικότερα ποθητό προϊόν.

Αυτό που θα σου πω μπορεί να σε εκπλήξει αλλά είναι γεγονός. Έχεις χάσει πια ένα συγκριτικό πλεονέκτημα που έχουν οι παχουλούλες. Θεωρούνται εύκολοι στόχοι επειδή ακριβώς υποτίθεται ότι έχουν χαμηλή αυτοπεποίθηση στην εποχή της επιφάνειας, οπότε συγκεντρώνουν ενδιαφέρον από άντρες που δεν θέλουν να κοπιάσουν πολύ, ή που θέλουν να σιγουρέψουν την επιτυχία, ή να ικανοποιήσουν επιθυμίες που δεν θα ζητούσαν αλλού. Αυτός είναι ένας λόγος που δεν υπάρχει πιο έκδηλο ενδιαφέρον.

Το ότι οι μοντέλες συγκεντρώνουν έκδηλο ενδιαφέρον είναι μια άλλη προφανής πραγματικότητα, ωστόσο μην νομίζεις ότι και για κείνες είναι ρόδινα: πρέπει κι εκείνες να φιλήσουν πολλά βατράχια και να αποδεικνύουν συνεχώς την αξία τους. Όπως κι όλες οι γυναίκες, όμορφες, άσχημες, κοντές, ψηλές, παχουλές ή λεπτές, με μακριά μαλλιά ή κοντά, μορφωμένες ή λιγότερο, κοινωνικά ευέλικτες ή ανεβασμένης επιφανείας. ΟΛΕΣ. Αυτό είναι η πατριαρχία.

Το λάθος που κάνεις είναι ότι προσωποποιείς στο δικό σου πρόσωπο την απόρριψη και περιμένεις την ευκαιρία για να εντυπωσιάσεις την παρέα, να “ανοιχτείς” όπως το θέτεις “όταν σου απευθύνουν το λόγο”. Προτείνω να δεις πολλές ταινίες με ρόλους όπου οι πρωταγωνιστές έχουν καταπιεί μπαστούνι κι είναι οι κλασικοί ξινιόληδες, άντρες-γυναίκες αδιάφορο. Πώς φέρονται οι άλλοι γύρω τους; Προσπαθούν να τους αποσπάσουν την προσοχή! Είναι ανθρώπινη ψυχολογία 101. Επιδιώκουμε να προσεγγίσουμε αυτό που μας αρνούνται. Τι μας διδάσκει αυτό; Ότι η κίνηση κι η έγνοια δεν είναι αναγκαστικά κάτι που πρέπει να απορρέει από σένα. Αντίθετα όσο τους “γράφεις”, τόσο πιο αέρα μυστηρίου καλλιεργείς γύρω σου κι αναρωτιούνται γιατί δεν καίγεσαι να τους προσελκύσεις.

Θα μου πεις, και πιάνει αυτό ως τεχνική; Μήπως φέρει τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα; Κι είναι τώρα αυτό άξιο λόγου, και δη από φεμινιστικό site; Βαστάτε τ’ άρματα, βιαστικές μου αναγνώστριες.

Εγώ σου λέω δοκίμασέ το και δες πώς πάει, για κάποιο διάστημα. Σίγουρα η τεχνική που ακολουθείς ως τώρα δεν φέρνει αποτελέσματα, οπότε δεν έχεις τίποτα να χάσεις. Αντίθετα αυτή η τεχνική μπορεί να σε ενδυναμώσει με έναν άλλο τρόπο, διαφορετικό, να δεις ότι έχεις έναν κάποιο έλεγχο στην αντίληψη των άλλων για σένα. Λες “δεν σε θέλουν ούτε για φίλη”. Αυτό, αυτό δεν έχει να κάνει με τα κιλά σου, σωστά; Επομένως, να πώς θα ξεκολλήσεις από τον βούρκο του αυτο-οικτιρμού.

Ντύσου, στολίσου, χτενίσου, φτιάξε γενικότερα ένα ελκυστικό φυζίκ, και υιοθέτησε μια ελαφρώς μη μου άπτου συμπεριφορά. Παρατήρησε αντιδράσεις. Βγάλε συμπεράσματα. Παίξε με τον εαυτό σου. Γίνε απρόβλεπτη. Παίξε έναν ρόλο, βρε αδερφέ, για λίγο. Και πάψε να συζητάς για το βάρος σου. Δεν υπάρχει τίποτα πιο βαρετό για τους άλλους, αλήθεια.

Είναι δύσκολο να αποβάλλεις χρόνια bullying, ίσως χρειαστεί ψυχοθεραπεία κάποια στιγμή, που την συστήνω. Αλλά στο μεταξύ δοκίμασε την φθηνή και άτακτη μέθοδο, ίσως ενδυναμωθείς αν δεις ότι δεν λογίζεσαι ως δεδομένη.  Γιατί αυτό σε πληγώνει στο βάθος. Έλεγε η Diana Vreeland, “δεν χρειάζεται να είσαι πολύ όμορφη για να είσαι τρομερά ελκυστική” κι είναι μεγάλη αλήθεια. Καλλιέργησε το μέσα σου όλο αυτό το διάστημα, γίνε ενδιαφέρουσα, μάθε πράγματα για διάφορους τομείς, για την επικαιρότητα, για τις τέχνες, για την επιστήμη, κι όταν θα μπορέσεις να ξεφύγεις από αυτό το πλέγμα θα ελκύσεις τους σωστούς φίλους και συντρόφους γύρω σου.

Σου εύχομαι καλή επιτυχία και στείλε μας οπωσδήποτε update!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News