Δεν είσαι καταδικασμένη να ακολουθήσεις τα χνάρια της μητέρας σου.
____________
Η ιστορία της In Grief όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Στέλνω γιατί έχω ανησυχία για κάτι.
Η μητέρα μου, με την οποία με τα χρόνια αναγνωρίζω ότι έχω πολλά κοινά στο χαρακτήρα, έχασε ένα μικρό παιδί στα 32 της, στην ηλικία που είμαι και γω τώρα. Το γεγονός αυτό την μετέτρεψε σε ένα κλειστό άνθρωπο, ο οποίος έγινε ψυχρός από τότε με τα υπόλοιπα παιδιά της και γενικά σε ένα άνθρωπο που πενθεί μέχρι και σήμερα, σχεδόν 30 χρόνια μετά. Τόσα χρόνια δεν καταλάβαινα γιατί έχω τόσο ψυχρή μητέρα, εκείνη δε μιλούσε για το πένθος, αλλά με την ψυχοθεραπεία και με μια πρόσφατη συζήτηση μαζί της κατανοήσα πόσο την επηρέασε το πένθος (ήταν το πρώτο της παιδί) και γιατί ενώ προσπαθούσε, δε μπορούσε να είναι 100% εκεί για μας.
Δυστυχώς εδώ και πολύ καιρό βιώνω και γω ένα πένθος εξαιρετικά βαρύ, μετά από χωρισμό, και γω στα 32 μου. Η σχέση αυτή σήμαινε τα πάντα για μένα και φοβάμαι ότι θα έχω την ίδια πορεία με τη μητέρα μου, αλλά σε άλλο πεδίο (στα ερωτικά, να μην μπορώ δηλαδή να δεθώ). Δε θέλω να έχω την ίδια πορεία με τη μητέρα μου όμως. Φοβάμαι μη γίνω σαν και κείνη, δεδομένου ότι έχουμε ίδια γονίδια και συνεπώς είναι εύκολο να αντιμετωπίσουμε το πένθος με τον ίδιο τρόπο. Το γεγονός δε ότι η ηλικία που βιώνουμε το πένθος πρώτη φορά είναι ίδια με κάνει να ανησυχώ ακόμη περισσότερο.
Τι να κάνω για να μην γίνω σαν και κείνη και ζήσω και γω τη ζωή μου με ένα μεγάλο βάρος? Κάνω ψυχοθεραπεία, αλλά νιώθω ότι θα με σημαδέψει η σχέση αυτή όπως σημάδεψε η απώλεια τη μητέρα μου.
ΑΠΟ- in grief
____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Η ιστορία σου μου θύμησε αυθόρμητα ένα περίφημο νεοελληνικό διήγημα, Το Αμάρτημα της Μητρός Μου του Βιζυηνού. Οι τύψεις της μάνας δεν μπορούν να απαλυνθούν, επειδή ακριβώς είναι τρομερό πράγμα να χάνεις ένα παιδί. Το τρομερότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο, νομίζω. Δεν ξεπερνιέται τέτοια απώλεια, μόνο διαχειρίσιμη γίνεται.
Ο χωρισμός είναι κι αυτός ένα είδος πένθους και το συμμερίζομαι που το λες, καλά κάνεις και ακολουθείς ψυχοθεραπεία, θα σε βοηθήσει σε πολλά επίπεδα να κατανοήσεις και την μητέρα σου και τον εαυτό σου και τις μεταξύ σας αλληλοεπιδράσεις.
Ότι έχει μια επίδραση η μάνα σου επάνω σου είναι δεδομένο. “Όλοι μας, από την κούνια ως τον τάφο, είμαστε ευτυχέστεροι όταν η ζωή μας είναι οργανωμένη ως μια σειρά εκδρομών – μακρινών ή κοντινών – από την ασφαλή βάση την οποία μας παρέχει/ουν το/τα πρόσωπο/α του δεσμού μας.” (John Bowlby A Secure Base, 1988). Ούτε είναι αναγκαστικά ψυχοπαθολογική η ανάγκη δεσίματος με τον φροντιστή μας. “Η Θεωρία του Δεσμού τονίζει ότι η επιθυμία των ενηλίκων για παρηγοριά και υποστήριξη στις αντιξοότητες δεν θα πρέπει να θεωρείται παιδιάστικη ή ανώριμη εξάρτηση. Αντιθέτως, θα πρέπει να γίνεται σεβαστή ως εγγενές μέρος της ανθρώπινης φύσης που συμβάλλει στην προσωπική υγεία και ευεξία.” (Feeney & Collins, 2004)
Όμως, και θα με συγχωρέσεις που θα το πω, ο χωρισμός, έστω κι από σχέση ζωής είναι κάτι που ξεπερνιέται κάποια στιγμή. Ο άνθρωπος που έφυγε ζει, πενθούμε το όνειρο και την προσδοκία του μέλλοντος μαζί του, όχι τον άνθρωπο τον ίδιο. Και κάποια στιγμή προχωράμε την ζωή μας δημιουργώντας άλλους δεσμούς, κάνοντας απολογισμό και εστιάζοντας πλέον στις όμορφες στιγμές και τις εμπειρίες που αποκομίσαμε.
Τώρα σου φαίνεται σαν θάνατος κι η αποστασιοποίηση είναι μέρος της διαδικασίας επούλωσης του τραύματός σου. Είσαι εντούτοις μια νεότατη γυναίκα στα 32 σου, έχεις πολλά παραγωγικά χρόνια μπροστά σου στα οποία θα δημιουργήσεις επαφές και συσχετισμούς με άλλους άντρες που μπορεί ακόμη και να σε κάνουν να ξεπεράσεις την “σχέση ζωής”, όπως λες, που είχες.
Δεν είμαστε δέσμιοι των γονιδίων μας, παρεκτός των ζητημάτων κληρονομικότητας κι υγείας, στα υπόλοιπα η συμπεριφορά μας μπορεί να αλλάξει εφόσον κάνουμε εμείς την συνειδητή προσπάθεια που απαιτείται για να γίνει. Κάνεις ψυχοθεραπεία, αν κάνεις επομένως την δουλειά που πρέπει, θα βρεις το δρόμο σου και θα καταλήξεις στο συμπέρασμα που αναφέρω κι εγώ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
To να χάσεις το παιδί σου δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο πόνο/πένθος. Το να συγκρίνεις αυτό που βιώνεις εσύ λόγω του χωρισμού σου με αυτό που βίωσε η μητέρα σου, είναι τουλάχιστον άκομψο. Όσο και αν πιστεύεις οτι αυτό που τώρα περνάς είναι κάτι αντίστοιχο πίστεψέ με, δεν είναι. Διάβασε προσεχτικά την απάντηση της Ρένας.
Όντως συμβαίνει πολύ συχνά αυτό, και άθελά μας. Ο εγκέφαλος μας κάτω από τον νεοαποκτηθεν νεοφλοιο μας που επεξεργάζεται λογικά τα δεδομένα, έχει παλιότερα στρώματα που δεν λειτουργούν με την κλασσικως εννοούμενη λογική. Αυτά τα στρώματα λειτουργούσαν με ταχύτητα, για λόγους επιβίωσης των πρωτόγονων προγόνων μας. Η γενίκευση και η αυτόματη σύνδεση μεταξύ καταστάσεων, είτε αυτές ίσχυαν είτε όχι, τους εξασφάλιζε κρίσιμα δευτερόλεπτα που μερικές φορές τους γλύτωναν απ’ το θάνατο. Εάν π.χ. έβλεπαν τη νύχτα ένα στριφογυριστο κλαδί στη ζούγκλα το απέφευγαν αμέσως, γιατί ο εγκέφαλος τους το ερμήνευε ως φίδι – και καλύτερα να έκαναν ένα τέτοιο λάθος,… Διαβάστε περισσότερα »
* τον νεοαποκτηθέντα νεοφλοιο
(όχι ότι ενδιαφέρεται κανένας αλλά ε 😁)
😘
Nice (με Αγγλική προφορά και βαθειά φωνή) 😉
Υπάρχουν δύο μεγάλες διαφορές μεταξύ της μητέρας σου κι εσένα. Πρώτον, ο θάνατος ενός παιδιού δεν συγκρίνεται με έναν χωρισμό και δεύτερον πηγαίνεις σε έναν ειδικό για να διαχειριστείς τον πόνο σου. Ολοι έχουμε χωρίσει, έχουμε πενθήσει έναν χωρισμό, έχουμε αναρωτηθεί αν θα ξαβαβρούμε κάποιον/α που θα αγαπήσουμε το ίδιο και φυσικά το έχουμε κάνει. Ο χωρισμός είναι κάτι συχνό και όπως είπα, το ότι πηγαίνεις σε ψυχολόγο θα σε βοηθήσει αν θεωρείς οτι γονιδιακά έχεις μια ροπή στο να μην ξεπερνάς το πένθος. Απ ότι καταλαβαίνω η μητέρα σου δεν πήγε σε ειδικό κι ο θάνατος παιδιού είναι κάτι… Διαβάστε περισσότερα »
Παρεμβολή στο πολύ εξομολογητικό κι ενδυναμωτικό σχόλιο.
Η απόγνωση κι η ματαίωση επιζητά κάθαρση. Κι ο πόνος αποτελεί συναισθηματική μπουγάδα. Γι’αυτό το κάνει.
Κάποια πράγματα έχουν να κάνουν και με το πως αποφασίζουμε εμείς ότι θα τα πάρουμε.Με το πως εκπαιδεύουμε τον εαυτό μας στο να τα διαχειριστεί.Πες λοιπόν στον εαυτό σου ότι η ζωή θα έχει πολλές ακόμα απογοητεύσεις και απώλειες και ότι είσαι διατεθειμένη να κοιτάς πάντα μπροστά και περίμενε να δεις τι άλλο σου επιφυλάσσει.Η αποδοχή αυτής της πραγματικότητας είναι και το έναυσμα για να μπορείς να χαίρεσαι και τα καλά που θα σου έρθουν.Το γράφω γιατί εδώ βλέπω πολλά γράμματα από ανθρώπους που δεν συνειδητοποιούν πόσο τυχεροί είναι και για πόσα πράγματα θα έπρεπε να χαίρονται στη ζωή τους.… Διαβάστε περισσότερα »
Το μόνο που θέλω να σχολιάσω είναι η αμφιβολία μου ως προς την λογική σύνδεση γονιδίων με διαχείριση πένθους. Δεν είμαι βιολόγος ούτε γιατρός αλλά επειδή είμαι στο επιστήμονας με πανεπιστημιακά μαθήματα και στην βιολογία, μου φαίνεται κάπως παράξενη αυτή η σύνδεση. Ίσως θα ήταν καλύτερο αυτό να συζητηθεί με κάποιον ειδικό. Υπάρχει άραγε τόσο αυστηρή σύνδεση μεταξύ του DNA με την συμπεριφορά;
Μήπως μεγαλύτερη επίδραση έχει το περιβάλλον και ο τρόπος σκέψης;