Η Ρένα απαντά: Πώς να απαλλαγώ από τα έπιπλα της μάνας μου χωρίς να την στενοχωρήσω;

Τα έπιπλα της μάνας κι η διαχείριση των συναισθημάτων της μητέρας…

____________

Η ιστορία της Αγανακτισμένης όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Γειά σας κ απο μένα. Ηθελα την γνώμη σας για ένα θέμα που με απασχολεί κ δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ.

Εδώ κ 1 μήνα γύρισα στο πατρικό μου σπίτι, μετά από 3 χρόνια που έμενα μόνη μου, με ενοίκιο. Σε αυτά τα 3 χρόνια άλλαξα 2 σπίτια κ είχα φυσικά τα έπιπλα μου κ όλα μου τα πράγματα καινούρια κ τακτοποιημενα. Τώρα στο πατρικό μου, έχω εδώ κ τα πράγματα της μητέρας μου.

Να σημειώσω ότι η μητέρα μου δεν μένει μαζί μου, αλλά με τον μεγάλο αδερφό μου από τοτε που πέθανε ο πατέρας μας.

Το σπίτι όλο αυτό το διάστημα ήταν κλειστό, με όλα τα πράγματα των δικών μου, όμως τώρα που ηρθα εγώ θα ήθελα τα πράγματα των δικών μου να φύγουν, ιδανικα να τα πουλούσα/πετούσα, αλλά έστω σε κάποια αποθήκη. Δυστυχώς η μητέρα μου δεν θέλει με τίποτα να αποχωριστεί πράγματα (όπως πχ το παλιό της καναπέ, ένα μπουφέ, την τραπεζαρία της κλπ), με αποτέλεσμα τα δικά της πράγματα να είναι στην θέση τους κ τα δικά μου πράγματα να είναι μέσα στην μεση.

Όλη αυτή η κατάσταση εμένα δεν με βοηθάει γιατί εχω φύγει από το πατρικο μου εδώ κ 16 χρόνια (έμενα με τον πρώην άντρα μου πιο πριν) κ πλέον δεν το νιώθω οικείο το περιβάλλον του πατρικού μου, συν οτι έχω βαρεθεί να βλέπω πίνακες, έπιπλα κ διακοσμητικά, τα οποία ειναι ίδια από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Θέλω με κάποιο τρόπο να πείσω την μάνα μου, χωρίς να βάλει τα κλάματα, να πεταξουμε/βάλουμε στην ακρη/σε κάποια αποθήκη τα δικά της έπιπλα κ να πάρω καινούρια τα οποία θα είναι κ του γούστου μου, μοντέρνα κ άνετα.

Καταλαβαίνω ότι η μητέρα μου είναι συναισθηματικά δεμένη με τα επιπλα της κ ότι της θυμίζουν τον πατέρα μου, όμως τον τελευταίο μήνα ζω σε ένα σπίτι που δεν το νιώθω καν δικό μου, δεν νιώθω άνετα κ δεν ξεκουράζομαι μιας κ γίνεται μόνιμα ένα μπάχαλο….

Να σημειώσω ότι το σπίτι αυτό θα περάσει στο όνομα μου αργότερα κ ότι η μητέρα μου έχει δηλώσει ότι δεν θα επιστρέψει εδώ μιας κ δεν μπορεί ψυχολογικά (με το που μπαίνει μέσα κλαίει).

Έχετε ιδέες πως να το διαχειριστώ όλο αυτό?
Σας ευχαριστώ πολύ κ συγγνώμη για το σεντόνι.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αγανακτισμενη

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Δεν είναι ασυνήθιστο το πρόβλημα. Κι από τις δυο πλευρές.

Η δική μου πρόταση είναι συμβιβαστική. Κράτησε ένα ή δύο μεγάλα έπιπλα που μπορείς να ανεχθείς. Για παράδειγμα, ένα κλασικό μπουφέ είναι μια ωραία πινελιά και χρηστικό ως έπιπλο να το γεμίσεις με ό,τι θες, με δικά σου πράγματα. Μια πιο κλασική τραπεζαρία είναι ένα έπιπλο που μπορεί να βαφεί με ένα νέο λούστρο για να δείξει αλλιώς (ας πούμε, αν του ταιριάζει, με χρώματα κιμωλίας, ή με πατίνα ή οτιδήποτε άλλο, ανάλογα τις συνθήκες), ενώ μπορείς επίσης με καλύμματα στις καρέκλες και ένα φαντεζί τραπεζομάντηλο ή με τραβέρσες να την κάνεις να δείξει εντελώς αλλιώς. Και στείλε τα υπόλοιπα έπιπλα σε μια αποθήκη (θα χρεωθείς ενοίκιο, αν δεν διαθέτετε χώρο εσείς), κι έτσι δεν θα διαμαρτυρηθεί ούτε θα της κακοφανεί ως απόρριψη το ίδιο τότε.

Αν είναι να μείνουν τα νέα έπιπλα, η μείξη παλαιότερων με πιο σύγχρονα είναι σικ, αρκεί να γίνει με κάποια κριτήρια. Συμβουλέψου το Pinterest για ατελείωτες ιδέες πώς να τα συνδυάσεις, υπάρχει τεράστιο υλικό. Επίσης μπορείς να συμβουλευτείς κάποιο διακοσμητή.

Ταυτόχρονα ορισμένα αντικείμενα που είναι ιδιαίτερα αγαπητά στη μητέρα σου θα μπορούσες να της τα δώσεις να τα βάλει στο σπίτι του αδερφού σου, πχ. ένα φωτιστικό, κάποιο πίνακα, ένα διακοσμητικό ρολόι τοίχου, ένα αγαλματίδιο… Φυσικά με την συμφωνία και του αδερφού σου, μη πιστέψει ο άνθρωπος ότι τον περάσατε για παλαιοπωλείο.

Η λύση αυτή πιστεύω θα την καταπράυνε ψυχολογικά και θα άφηνε αέρα σε σένα να διαμορφώσεις μια πιο άνετη καθημερινότητα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News