Η Ρένα απαντά: Πώς μπορώ να ξεφύγω από παρόμοιες συζητήσεις;

Μερικές παραδοχές και μία τεχνική.

___________

Η ιστορία της Άκληρης Γεροντοκόρης όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα

Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν δέχονται ότι δεν θέλουμε όλοι τα ίδια πράγματα στη ζωή μας? Πρόσφατα συνάντησα μετά από χρόνια μια γνωστή μου. Για να σου δώσω εικόνα, εγώ 33 εκείνη 47. Δεν ήμασταν ακριβώς φίλες, μου έφτιαχνε τα νύχια για χρόνια, πριν φύγω εξωτερικό, με αποτέλεσμα να συζητάμε και κάποια προσωπικά θέματα μέσα στα ραντεβού. Απο παλιά που τη γνώριζα μου είχε πει ότι ήθελε πολύ να γίνει μητέρα. Έμαθα κάποια στιγμή ότι όντως πριν από μερικά χρόνια απέκτησε παιδάκι, και χάρηκα πολύ γιατί ήξερα πόσο το ήθελε.

Τη συναντάω τυχαία λοιπόν τις προάλλες, ενώ έχω έρθει Ελλάδα για διακοπές. Χάρηκα που την είδα και επί τη ευκαιρία της ευχήθηκα και για το παιδί. Μέσα στα γενικά “τι κάνεις” και “πως τα περνάς” με ρωτάει αν παντρεύτηκα και αν έχω κάνει παιδιά. Λογική ερώτηση πάνω σε αυτή την κουβέντα, κανένα θέμα μέχρι εδώ.

Απανταω κι εγώ ότι δεν έχω παντρευτεί και δεν έχω παιδιά. Με ρωτάει γιατί, με ένα ύφος λες και είπα δεν ξέρω κι εγώ τί. Της εξηγώ πολύ ειλικρινά και σύντομα ότι, αν και γενικώς αγαπώ τα παιδιά, δεν έχω νιώσει την επιθυμία να γίνω μάνα. Κι εκεί καταλαβαίνω ότι της λέω κάτι που είναι αδύνατο να κατανοήσει. Άκουσα κάτι απίστευτες ατάκες του τύπου, “τι περιμένεις, μετά τα 35 είναι δύσκολα τα πράγματα, μην το καθυστερεί, θα το μετανιώσεις μετά, θα θες και δεν θα μπορείς, καν’το μόνη σου αν δεν έχεις βρει ακόμα τον κατάλληλο” κτλ.

Αποκορύφωμα της συζήτησης ήταν όταν επανέλαβα ότι δεν είναι κάτι που θέλω να κάνω και με ρώτησε “δηλαδή αν έμενες έγγυος τώρα θα το έριχνες?”, με ένα ύφος σαν να με ρωτούσε κυριολεκτικά αν θα έκανα φόνο! Με έφερε σε τρομερά δύσκολη θέση.

Απάντησα με ειλικρίνεια ότι πραγματικά δεν ξέρω τι θα έκανα. Την είδα να δυσφορεί και ετοιμαζόταν να αρχίσει καμπάνια για να με πείσει για το αντίθετο. Κάπου εκεί ευγενικά έκοψα την κουβέντα και είπα ότι πρέπει να φύγω. Χαιρετηθηκαμε και μου είπε ότι όταν ξαναβρεθούμε θα έχω αλλάξει γνώμη!!!

Και επαναλαμβάνω την ερώτηση: γιατί εγώ που δεν θέλω να κάνω παιδιά κατανοώ και σέβομαι τη δική της επιθυμία, ενώ εκείνη, και άλλοι άνθρωποι σαν εκείνη, δεν μπορούν να σεβαστούν ότι εγώ δεν το θέλω αυτό? Φυσικά δεν ήταν η πρώτη φορά που άκουγα τέτοια σχόλια, αλλά ήταν η πρώτη φορά που επέμεινε κάποιος τόσο πολύ να με πείσει ότι είναι λάθος ο τρόπος που επιλέγω να ζήσω τη ζωή μου λες και το τι κάνω εγώ αμφισβητεί ή επιβεβαιώνει τις δικές τους επιλογές. Ξέρω ότι επιθυμούσε παρά πολύ να κάνει παιδιά και ότι ταλαιπωρήθηκε παρά πολύ να τα καταφέρει. Εμένα που δε θέλω παιδί μου φαίνεται αδιανόητο να κάνω αυτά που τράβηξε εκείνη. Αλλά χάρηκα γιατί ήξερα πόσο σημαντικό της είναι αυτό. Πώς μπορώ να ξεφύγω από τέτοιες συζητήσεις στο μέλλον? Φαντάζομαι ότι δεν είμαι η μόνη που έχει κάνει παρόμοια ερώτηση…

ΑΠΟ ΤΗΝ – Άκληρη Γεροντοκόρη!!!

____________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

H default προσδοκία, η “εργοστασιακή ρύθμιση” είναι να γίνουμε όλες μανούλες, γιατί έτσι εκπληρώνουμε τον προορισμό μας, επιτελούμε το καθήκον μας στην ανθρωπότητα, μας ολοκληρώνει ως άτομα, βρίσκουμε την πραγματική ευτυχία κ.ο.κ.
Έχουμε επανειλημμένα συζητήσει ότι είναι μια αφόρητη κοινωνική πίεση που καταπιέζει πολλές γυναίκες να γίνουν μάνες ολίγον τι με το στανιό. Πράγμα που καταλήγει σε ματαιωμένες προσωπικότητες και παιδιά που μένουν με την απορία γιατί η ύπαρξή τους από μόνη της δεν εκπληρώνει την αυτοπραγμάτωση της μάνας τους. Δυστυχώς, με την συντηρητικοποίηση της διεθνούς συγκυρίας ως προς τα γυναικεία δικαιώματα το θέμα των εκτρώσεων επανέρχεται στις συζητήσεις ως κάτι “κακό”, αντί ως κάτι αυτονόητο.

Αυτές οι παραδοχές εξηγούν γιατί εσύ την κατανοείς που θέλει παιδιά, ενώ εκείνη δεν κατανοεί εσένα που δεν θέλεις. Εσύ ανατρέπεις το κοινωνικό αφήγημα, όχι εκείνη.

Θα αναφέρω και κάτι που αποδίδεται στον Καμύ: “Μία από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα κι η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει αυτός που τολμάει ν’αντιστέκεται σ’αυτό που σε συνθλίβει”.

Η γνωστή σου προφανώς αντανακλά το κοινωνικό στερεότυπο, αλλά οι συμβουλές και νουθεσίες της εκκινούν κυρίως από το προσωπικό της βίωμα. Η επιλογή σου είναι σαν να ακυρώνει κατά κάποιον τρόπο την δική της. Δηλαδή τι, εκείνη παιδεύτηκε, κι εσύ έτσι χωρίς συνέπειες θα προχωρήσεις στη ζωή και θα ευτυχήσεις χωρίς να παιδευτείς; (Προσέξτε το λίγο αυτό, είναι ακριβώς κι ο λόγος που άνθρωποι very fit σας κάνουν body shaming -άσχετο, αλλά είπα να το αναφέρω).

Επειδή εκείνη παιδεύτηκε, μεταφέρει αυτή την δυσκολοαποκτημένη γνώση σε όσες θεωρεί ότι μπορεί να “σώσει” και ταυτόχρονα διατρανώνει την επιλογή της να δυσκολέψει αυτόβουλα τη ζωή της. Κατανοητή η αμηχανία σου, μιας κι εργαλειοποιείται η δική σου η ζωή για να αποκτήσει νόημα η ζωή ενός άλλου. Όμως η ζωή αλλάζει τόσο δραματικά με τον ερχομό ενός παιδιού, που είναι απόλυτα λογικό και σοφό να σιγουρευτείς ότι το θέλεις πάρα πολύ πριν ξεκινήσεις να το κάνεις πράξη.

Η διάκριση του ρόλου του “σωτήρα” είναι που δίνει την απάντηση στο πώς να το χειριστείς με τους γνωστούς που σε ρωτάνε. Για να λειτουργήσει ένα δίπολο Θύματος-Σωτήρα χρειάζεται κάποιος να μπει στη θέση του θύματος. Να αφεθεί να νομιστεί ως ο “αδύναμος κρίκος”, ν’αρχίσει να εξηγεί και ν’απολογείται για τη ζωή του, να δικαιολογεί τις επιλογές του. (Προσοχή, κι η γκρίνια μπορεί να ξυπνήσει αυτό το σύνδρομο σωτηρίας στους άλλους. Το σημειώνω ως γενική οδηγία, μην παραπονιέστε σε γνωστούς αν δεν θέλετε να σας αρχίσουν στις νουθεσίες.)

Σε ανάλογες συζητήσεις πρέπει να βγάζεις εξαρχής έναν τέτοιο αέρα αυτοπεποίθησης και ατσαλωμένης αυτογνωσίας που να κόβεται άμεσα οποιαδήποτε διάθεση “σωτηρίας”. Αυτό εκφράζεται όχι μόνο λεκτικά, αλλά κυρίως εξωλεκτικά, με την στάση του σώματος, το βλέμμα, τις εκφράσεις του προσώπου. Ας το πούμε και resting bitch face, για να το φέρουμε στο διαδικτυακό τερέν. Πώς το’λεγε ο Σάκης ο υδραυλικός; (Πού τον θυμήθηκα τώρα…): “Προσωπικά ζητήματα, συζήτηση κομμένη”.

Στη θέση σου, επειδή είμαι τύπος τρολλαριστικός, θα το έλεγα κιόλας, έτσι ακριβώς, με αυτά τα λόγια, με αυστηρό ύφος, και μετά θα έσκαγα στα γέλια. Κι αμέσως κατόπιν θα πάγωνα το γέλιο σαν τον Sherlock στη σειρά του BBC, αν ενθυμείσαι. (Σήμερα η αναφορικότητα έχει χτυπήσει τιλτ ομολογουμένως).

-Γιατί δεν…;

-Επειδή μπορώ.

Δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω.

Χρησιμοποιείστε χιούμορ. Τρομάζει, αναστατώνει, κόβει τη φόρα. Είναι δύναμη.
Σιγά μην καθόμαστε να εξηγούμε τις αποφάσεις της προσωπικής μας ζωής στο κάθε περιφερόμενο αυτί.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News