Η Ρένα απαντά: Πώς μεγαλώνετε παιδιά το 2024;

Καταλαβαίνω ότι τα παιδιά ήρθαν στον κόσμο σε ελάχιστα καλύτερα χρόνια από το 2024, αλλά εν έτει 2024, δεν σας τρώει το άγχος και η ανασφάλεια;

______________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα σε όλες και σε όλους!
Το ερώτημα μου είναι περισσότερο γενικής φύσεως, χωρίς να θέλω το μήνυμά μου να φανεί ειρωνικό, στοχευμένο ή δηκτικό. Είχα μία σχετική συζήτηση πρόσφατα..
Βλέποντας την κοινωνικοοικονομική κατάσταση που επικρατεί σε αυτό (ο θεός να το κάνει) κράτος, διαβάζοντας κάθε μέρα ζοφερές ειδήσεις, μη έχοντας καμία θετική προσδοκία για το άμεσο μέλλον, βλέποντας ότι όλα πάνε κατά διαόλου δυστυχώς, θέτω το εξής ερώτημα σε γονείς:
Πώς το βιώνετε όλο αυτό; Καταλαβαίνω ότι τα παιδιά ήρθαν στον κόσμο σε ελάχιστα καλύτερα χρόνια από το 2024, αλλά εν έτει 2024, δεν σας τρώει το άγχος και η ανασφάλεια; Δεν φοβάστε τα χειρότερα για το μέλλον των παιδιών σας με τον εκτροχιασμό που κυριαρχεί γύρω μας;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Νεαρή χωρίς παιδιά και σκυλιά.

____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Η απόφαση για παιδιά είναι μια εντελώς εσωτερική κατάσταση που δεν επιδέχεται κανόνων. Ούτε επιβολής ή κοινωνικής πίεσης. Καθένας και καθεμία αποφασίζει για τον εαυτό του/της. Η δική μου συμβουλή, που πηγάζει από την πείρα, είναι να κάνετε παιδιά με ανθρώπους που θέλετε να κάνετε τα παιδιά τους. Όχι ντε και καλά παιδί γενικά με όποιον λάχει να πληροί τα στάνταρντς στα χαρτιά. Ή που είναι πρόχειρος εκείνη τη στιγμή και δεν είναι και τόσο αχώνευτος. Ή που θέλει ο ίδιος παιδιά για δικούς του λόγους και φοβάστε μην τον χάσετε ή μη σας προσπεράσει το τρένο της μητρόιτητας. Η απόκτηση παιδιού σε δένει για πάντα με τον πατέρα του, ακόμα κι αν χωρίσεις. Αυτή η συνθήκη είναι απλώς η θεμελιώδης προφύλαξη για να μην σκυλομετανιώσετε κατόπιν την δημιουργία οικογένειας, πράγμα που δεν είναι ούτε ασυνήθιστο, ούτε ομολογείται κιόλας, και βασανίζει πολλές μανάδες σιωπηλά. Μπορεί θεωρητικά κάποια να γίνει μονογονέας με διάφορους τρόπους εφόσον θέλει οπωσδήποτε δικό της παιδί. Όμως το σημερινό ερώτημα ρωτά κάτι άλλο.

Η ανασφάλεια και το ρίσκο υπήρχε πράγματι και σε άλλες εποχές, η διαφορά είναι ότι εκείνες τις εποχές δεν τις έχεις ζήσει (ούτε κι εγώ) για να συγκρίνεις με συγκεκριμένο μέτρο σύγκρισης. Ώστε το τώρα -με πανδημίες, πολέμους, διαδικτυακό πόλεμο και άνοδο ακραίων διεθνώς- να μοιάζει πιο δυσοίωνο, πιο απειλητικό. Όμως όσο περίεργο κι αν ακούγεται συλλογικά ζούμε σε πιο ευνοϊκό πλαίσιο απ΄ότι όλες οι προηγούμενες γενιές ανθρώπων. Ο δυτικός κόσμος ειδικότερα ζούσε λίγο-πολύ (με πιθανή εξαίρεση τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία) επί 75 χρόνια σε ειρήνη. Είναι αδύνατον να φανταστούμε επαρκώς το ζόφο της περιόδου πριν απ’αυτό το ορόσημο, του τέλους του Β’ Παγκόσμιου. Η εισβολή στην Ουκρανία διέλυσε αυτή την δεδομένη κατάσταση, καθώς για πρώτη φορά υπήρξε τέτοιο μαζικό κύμα ευρωπαίων προσφύγων υπό συνθήκες πραγματικού πολέμου στο πεδίο, με βόμβες και βιασμούς των εχθρικών στρατευμάτων επί των αμάχων… Δεν μπορούσαμε να το αντιληφθούμε όταν υποδεχόμασταν πρόσφυγες από άλλες χώρες από άλλες ηπείρους γιατί έμοιαζε μακρινό, τα χώματα της Ευρώπης έμοιαζαν και μόνο εξ αυτής της μετακίνησης με άσυλο. Όχι πια.

Δεν είναι κι η καλύτερη στιγμή για να σκέφτεται κανείς να αναπαραχθεί, είναι η αλήθεια. Βέβαια υπάρχουν αχτίνες ελπίδας, κάποια πράγματα βελτιώνονται, νέες ευκαιρίες απασχόλησης προκύπτουν με την εξέλιξη της τεχνολογίας, άλλες αλλάζουν, υπάρχει μεγαλύτερη κινητικότητα κι ευελιξία, δίνονται νέες ευκαιρίες. Ας μην ξεχνάμε επιπλέον ότι μοιάζει να είναι όλα άγρια πια, αλλά εν μέρει αυτή η αίσθηση οφείλεται και στο ότι πλέον τα μαθαίνουμε. Συνέβαιναν και παλιότερα άγρια πράγματα, αλλά δεν τα μαθαίναμε. Συν ότι μεγεθύνονται επίτηδες στην ενημέρωση για να δημιουργήσουν αυτό το κλίμα πανικού που θα φέρει επισκεψιμότητα και διαμοιρασμό…

Δεν σου κρύβω ότι με ανησυχούν κι εμένα πολλά. Βέβαια η ίδια η γονεϊκότητα είναι ένα συνεχές άγχος. Μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου, όπως λέγεται, όχι μέχρι να μεγαλώσουν τα παιδιά. Η διαχρονική παθογένεια του δικού μας κράτους, που δεν μοιάζει να αλλάζει με καμμία κυβέρνηση από την ίδρυσή του ως σήμερα, με τη μη εφαρμογή των νόμων και την μη λογοδοσία σε πάρα πολλές περιπτώσεις, όλο αυτό με τρομάζει. Η κλιματική κρίση που στοχεύει τη Μεσόγειο και θα βρει τα σημερινά παιδιά μας κατακέφαλα. Μακάρι να προλάβουν τη δυνατότητα να μετοικήσουν σε άλλους πλανήτες, αν και μοιάζει κοντινότερο σενάριο για τα εγγόνια. Κυρίως με αγχώνει το κοινωνικό ξεχαρβάλωμα, όπου κυριαρχεί ο ωχαδερφισμός και η εχθροπάθεια, η συνεχής μίρλα, οι νταήδες, η ατιμωρησία, η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας που να διδάσκει το live and let live αλλά και μια πραγματική ευαισθητοιποίηση για τον διπλανό. Η δήθεν ευαισθητοποίηση των σόσιαλ δεν με εκφράζει και δεν προστατεύει τα παιδιά. Οι στοχευμένες δράσεις κρατικές και της κοινωνίας των πολιτών, καθώς κι η επαγρύπνηση όλων μας σε αληθινό χρόνο, προστατεύουν τα παιδιά. Εφόσον κάποιος παίρνει την απόφαση να γίνει γονιός, δεν είναι μόνο το δικό του το παιδί που κυριαρχεί πλέον στο νου του, κυριαρχούν κι όλα τα παιδιά για τα οποία νιώθει συνυπεύθυνος. “Όπως αυτό, έτσι και το δικό μου” σκέφτεται αυτόματα. Κι αυτό είναι ίσως η πιο ανακουφιστική σκέψη στο να κάνεις παιδιά. Τα παιδιά μας είναι όλων τα παιδιά.

“Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε στα όνειρα σου.
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω
ούτε ακολουθεί
στο δρόμο του το χθες.”
απόσπασμπα -Χαλίλ Γκιμπράν (Λίβανος 1883 – Νέα Υόρκη 1931)

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News