Η Ρένα απαντά: Πώς κάνεις φίλους μετά τα 30;

Και φιλίες γίνονται μετά τα 30 και όλα!

____________
Η ιστορία της Χρύσας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Καλησπέρα Ρένα!

Διαβάζω καιρό τις ερωτήσεις και τις ιστορίες στο ampa, μου αρέσουν πολύ οι απαντήσεις οι δικές σου και της παρέας εδώ, οπότε είπα να μοιραστώ και το δικό μου προβληματισμό.

Είμαι 33, έχω τη δουλειά που πάντα ήθελα, μια υπέροχη σχέση, οικονομικά τα φερνω βόλτα, ΑΛΛΑ δεν έχω φίλες. Θελεις οι τρελοί ρυθμοί της καθημερινότητας, λάθη του παρελθόντος, το ότι δεν προσπάθησα όσο ίσως θα έπρεπε να κάνω φιλικές σχέσεις και να τις κρατήσω; Δε ξέρω. Με στεναχωρεί πολύ πάντως αυτό και θέλω να αλλάξει.

Γίνεται να κάνεις φίλους μετά τα 30; Κι αν ναι, πως;

Ευχαριστώ πολύ!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Χρύσα

_______
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Η φιλία είναι κάτι που πλάθεται ανά πάσα στιγμή, χρειάζεται όμως μοίρασμα βιωμάτων και χρόνο για να αναπτυχθεί. Γι’αυτό το λόγο μας φαίνεται ότι οι παιδικές και νεανικές φιλίες είναι σημαδιακές ή σταθερές: συγχρωτιζόμασταν αναγκαστικά. Στο πέρασμα του χρόνου και των αλλαγών των συνθηκών δοκιμάζονται και κρατάνε μόνο όσες έχουν γερή βάση: είναι φυσιολογικό.

Μετά τα -ας πούμε- 30 φίλους κάνουμε και σε χώρους γνωριμιών από τον κύκλο της εργασίας, από χόμπυ (ακόμη και online, ακόμα και σε συζητητήρια), από αθλήματα, από τη γειτονιά ακόμη. Κοινώς όπου μπορούμε να έρθουμε σε επαφή με ανθρώπους που έχουμε κάτι κοινό. Η αφορμή θα δώσει ευκαιρία να ανοιχτούμε.

Μήπως έχεις ξεχάσει την πιο κοινή αρχή της κοντινής επαφής; Ότι πρέπει να “εκτεθείς” εσύ για να σου εκμυστηρευτούν κι οι άλλοι τα δικά τους προσωπικά κι όσα τους απασχολούν; Δεν είναι ανάγκη να είναι γκομενικά, πρέπει όμως να είναι κάτι που να σε αφορά άμεσα και να μην είναι γενικόλογο. Μια προσωπική σκέψη, μια παρελθοντική εμπειρία, ένα σχέδιο για το μέλλον. Μιλώντας για διαφορικές εξισώσεις ή για τον νεοελληνικό κεφαλόδεσμο κανείς δεν ήρθε πιο κοντά.

Χρειάζεται κυρίως να σε βλέπουν ως κάποια με την οποία θα περάσουν καλά, κάποια που θα τους κάνει να νιώσουν καλά με τον εαυτό τους. Αυτό είναι που έλκει. Οι άνθρωποι θέλουν να νιώσουν θετικά, να νιώσουν ότι είναι σημαντικοί και ξεχωριστοί για τους άλλους, κι ότι είναι οι ίδιοι διασκεδαστικοί και καλοί στις παρέες (προσπάθησε να γελάς με τα αστεία τους όταν σου φαίνονται ευχάριστα).

Όμως εσύ αναζητάς κάτι παραπάνω. Θέλεις όχι μόνο παρέες, αλλά φιλίες. Αυτό προϋποθέτει κοινές εμπειρίες και βιώματα, μοίρασμα προσωπικών σκέψεων, χρόνο και σφυρηλάτηση σε δυσκολίες. Να είσαι ειλικρινής, αλλά χωρίς να θίγεις, να νοιάζεσαι και να βοηθάς όταν χρειάζεται αλλά χωρίς επικριτικότητα. Θέλει προσπάθεια και επιμονή, θέλει όντως να θέλεις τα συγκεκριμένα άτομα,όχι απλώς φιλίες γενικά… Όπως συμβαίνει και με τις σχέσεις και λαμβάνουμε το ίδιο ερώτημα: πρέπει να θέλεις σχέση με κάποιον συγκεκριμένο (και να θέλει κι εκείνος), όχι απλώς σχέση γενικά κι αόριστα.

Βρες μια αφορμή και προσκάλεσε κόσμο εσύ πρώτη, μη περιμένεις τους άλλους. Θα ανταποκριθούν κάποιοι κι από κει θα προχωρήσεις, θα καλέσουν κι εκείνοι, θα βρεθείτε για κάποια συναυλία, μια έκθεση, ψώνια για κάτι…

Επιπλέον ίσως σε εμπνεύσουν βιβλία αυτοβοήθειας. Πέραν του κλασικού Πώς να Κερδίζεις Φίλους και να Επηρεάζεις τους Ανθρώπους (Dale Carnegie), διάβασε το Ψυχο-λογικά Μυστικά που Μακάρι να Γνώριζα Νωρίτερα (Φλαμούρης Δημήτρης) και το Θετική Ενέργεια, Υπέροχη Ζωή (Βεξ Κινγκ). Έχουν γενικά καλές κριτικές.

Λίγο λίγο, με συνειδητή προσπάθεια και με ευκαιρίες για μοίρασμα χτίζονται οι ενήλικες φιλίες.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News