Η Ρένα απαντά: Πώς γίνεται να είναι η καρδιά του μοιρασμένη ενώ έχω καρκίνο;

Προσπάθησα να δείξω κατανόηση, αλλά μου βγαίνει πολύς θυμός.
____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπημένη Ρένα,
Είναι τρομερά δύσκολο αυτό που μου συμβαίνει. Δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Προσπάθησα να δείξω κατανόηση, αλλά μου βγαίνει πολύς θυμός. Πριν από 5χρόνια μετακόμισε δίπλα μας μια οικογένεια. Συνέπεσε με την περίοδο που διαγνώστηκα με καρκίνο και μου στάθηκαν πολύ. Η μεγάλη κόρη 24 και η μικρή 20. Δεθήκαμε πολύ. Κάθε μέρα ήμασταν μαζί. Γίναμε οικογένεια. Είχα κάποιες ενδείξεις ότι για τον άντρα μου είναι κάτι παραπάνω. Τώρα επιβεβαιώθηκε το ένστικτό μου: είναι ερωτευμένος με τη μεγάλη κόρη.

Είμαστε μαζί πάνω από 20 χρόνια (είμαι 45), έχουμε-ή έστω έτσι νόμιζα-αυτό που λέμε ιδανική σχέση. Καταλαβαίνει ο ένας τι θέλει να πει ο άλλος πριν το πει. Κάνουμε έρωτα. Γουστάρει ο ένας την παρέα του άλλου. Όπως λέει κι ο ίδιος, δεν έχω καταλάβει όχι απλά πόσο, αλλά πώς με αγαπάει. Αν μπορούσε να πάρει τη θέση μου όταν αρρώστησα, θα το έκανε. Ξεκίνησε να νιώθει αυτά τα αισθήματα πριν από ένα χρόνο, χωρίς να έχει μεσολαβήσει κάτι. Είναι πολύ όμορφη κοπέλα. Όμορφη είμαι κι εγώ, όμως. Δεν ξέρω αν είναι αυτό. Είναι ερωτευμένος κ την αγαπάει, οσο αγαπάει κι εμένα, είπε. Αυτό δεν το καταλαβαίνω. Πώς αγαπάς εξίσου έναν άνθρωπο που έζησες μαζί του τόσα κ έναν που όχι απλά δεν έκανες έρωτα, αλλά αγνοεί παντελώς το τι νιώθεις γι’αυτόν; Άν μάθαινε, θα καταστρεφόταν. Τον νιώθει σαν μεγάλο αδερφό. Θα καταστρεφόταν 2οικογένειες. Του άρεσε αυτό που αισθανόταν κ το έπλασε όμορφα στο μυαλό του, μόνο που τον προσγείωναν οι ενοχές του. Δεν μπορούσε να καταλάβει, αφού με αγαπάει και με ποθεί, γιατί νιώθει έτσι; Ακόμα κ αμοιβαίο να ήταν, είπε ,επ’ουδενί δε θέλει να τελειώσει αυτό που έχουμε.

Επίσης αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι ότι δε ζηλεύει το αγόρι της. Είναι ειλικρινής, το πιστεύω, αλλά απορώ αν γίνεται αυτό. Πώς γίνεται να “ειναι η καρδια του μοιρασμενη”; Και το πιο σημαντικό, τι κάνω εγώ; Πώς να το ξεπεράσουμε αυτό; Υποφέρει. Παλεύει το μυαλό του με την καρδιά του. Τον τρελαίνει που είναι η αιτία εγώ να υποφέρω. Ξεπερνιέται αυτό με το χρόνο; Και πώς;
Επείγει γιατί κοντεύω να τρελαθώ κ φοβάμαι μην ξανααρρωστήσω, την πρώτη φορά εμφανίστηκε ο επιθετικός μου καρκίνος μετά από περίοδο έντονης στεναχώριας. Φοβάμαι.
Σ’ευχαριστώ

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ελένη

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Πρώτα απ’όλα περαστικά σου και να είσαι πάντοτε γερή και υγιής.

Δεύτερον, νομίζω αν καταλαβαίνω καλά, ότι όλο αυτό στο εξομολογήθηκε ο άντρας σου και η κοπελίτσα δε έχει πάρει μυρωδιά. Δεν έχει με λίγα λόγια γίνει τίποτα, βιώνεται ως συναίσθημα μονόπλευρα.

Δεν θα κάνω το κλασικό απαξιωτικό τς τς τς που θα έκανα σε καταστάσεις όπου ο χαριτόβρυτος σύζυγος βγάζει τους οφθαλμούς του με έτερη ευειδή ύπαρξη ενώ η επίσημη σύζυγος φθίνει στο κρεβάτι του πόνου.

Εδώ έχουμε έναν σύντροφο ζωής, που όπως βλέπω ουσιαστικά μεγαλώσατε μαζί. Λογικό να ζείτε ο ένας για τον άλλο και να σκέφτεστε αυτό που σκέφτεται το ταίρι. Περάσατε ένα τεράστιο λούκι, από τα πιο μεγάλα που περνάει ένα ζευγάρι, όταν κινδυνεύει η σκιά του θανάτου να πέσει πάνω σας. Σε τέτοιες περιστάσεις οι άνθρωποι κάνουν διάφορες παλαβομάρες. Πάνε ταξίδι στο Θιβέτ, πουλάνε την περιουσία τους για να αγοράσουν κότερο, τζογάρουν στον ιππόδρομο, κάνουν αναστενάρια ή bdsm, ερωτεύονται τη γειτονοπούλα. Ως εδώ έχει καλώς. Είναι η αγανάκτηση ενάντια στη μοίρα, στη μιζέρια, η περηφάνεια της ζωής απέναντι σε δυνάμεις που σε συνθλίβουν. Θα μπορούσες να κάνεις κι εσύ τέτοια, απλά ήσουν πολύ απασχολημένη με τα διαδικαστικά αυτής της φρικτής αρρώστιας…

Μιας και το πράγμα δεν έχει προχωρήσει θα έλεγα κάτσε και κάνε μια συζήτηση μαζί του ως συνέχεια στην προηγούμενη. Πες του ότι καταλαβαίνεις ότι πέρασε κι εκείνος ζόρικα και έψαχνε από κάπου να πιαστεί. Προσπάθησε όντως να μην μπεις σε ανταγωνισμό, δεν συγκρίνει τις δυο σας. Τον εαυτό του συγκρίνει μαζί με τα όσα περάσατε και το πώς θα ήταν ανέμελα. Νοσταλγεί το ανέμελα. Γι’αυτό δε ζηλεύει τι αγόρι της. Την ανεμελιά θέλει, όχι την κατοχή της.

Πες του ότι όλοι νοσταλγούμε το ανέμελα αλλά το ποτάμι δεν πάει πίσω. Με όποιαν κι αν είναι ερωτευμένος, τώρα ή στο μέλλον, πάντα θα υπάρχει μέσα του το ίζημα των ημερών της αρρώστιας, ότι συνειδητοποίησε ότι είμαστε θνητοί. Η γνώση αυτή δε φεύγει. Η νεότητα δεν είναι παρά άγνοια θνητότητας. Άπαξ και γευτείς “από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού” δεν υπάρχει επιστροφή στον Παράδεισο. Κι ακριβώς επειδή αυτό το γνωρίζετε εσείς οι δυο, κι όχι η άλλη κοπέλα, είστε δεμένοι για πάντα. Ας κοιτάξει λοιπόν να το ξεπεράσει λίγο λίγο, σκεπτόμενος ώριμα κι αφήνοντας να ατονήσει, κι όλα θα πάρουν το δρόμο τους. Να είσαι σίγουρη. Και θα είσαι υγιής, μη στενοχωριέσαι. Όποιος περνάει τέτοιες καταστάσεις ατσαλώνει πνευματικά.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News