Η Ρένα απαντά: Πώς φεύγει η ντροπή για το δούλεμα που έφαγα;

Πέρασαν μήνες και δεν μου είχε δώσει καν τον αριθμό μου, ούτε ήξερα που έμενε. Για τον αριθμό, όλο έλεγε ότι μόνο από messenger επικοινωνεί. Δούλεμα κανονικό!

_______________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλή σας μέρα. Χαίρομαι που υπάρχει μια τέτοια στήλη που δίνει απλόχερα την ευκαιρία στις γυναίκες να ρωτήσουν πράγματα, καθώς και να καταθέσουν απόψεις και προβληματισμούς. Το δικό μου θέμα αφορά κάτι τύψεις που νιώθω. Βασικά, είναι ένα μίγμα τύψεων και ντροπής. Δεν έχω ιδέα πως επέτρεψα στον εαυτό μου να πέσει τόσο χαμηλά διότι δεν ήμουν πολύ μικρή, 25 ήμουν και λίγο ψιλοαπειρη.

Όλα ξεκίνησαν το μακρινό 2013, όταν τελείωσα το πανεπιστήμιο και επέστρεψα στην πόλη καταγωγής μου. Στις εξόδους μου γνώρισα ένα παιδί, όχι πως έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερος. Αρχίσαμε να βγαίνουμε σε περίεργα μέρη που στην αρχή, ομολογώ δεν μου κίνησαν την περιέργεια. Στην πορεία όμως, όταν είδα πως σεξ δεν γινόταν και το πράγμα δεν προχωρούσε, ναι τότε άρχισαν οι ερωτήσεις να καιν τον εγκέφαλο μου. Κατάλαβα ότι του έδινα πολλή σημασία και πολλά ελαφρυντικά. Τώρα όσον αφορά τα μέρη, ήταν πάντα κοντά στον χώρο εργασίας του, ποτέ κάπου αλλού. Αν έλεγα έλα στον τάδε χώρο, όλο δεν τον βόλευε.

Οι κουβέντες του κουλές, που στην αρχή από τη στραβάρα του έρωτα ρε παιδιά δεν κατάλαβα ότι ήταν κλασικός μακάκας για πέταμα. Από πού να το πάρω κι από πού να το αφήσω; Εγώ σπούδασα Αθήνα κι αυτός Θεσσαλονίκη. Όποτε βρισκόμασταν κατηγορούσε με χυδαίο τρόπο την Αθήνα, ενώ εγώ δεν έλεγα κάτι για τη Θεσσαλονίκη, ούτε για κάποια άλλη πόλη. Δεν έχω θέματα με καμία πόλη και καμιά χώρα του κόσμου. Δεν κρίνω τους ανθρώπους από την καταγωγή τους, καθώς πιστεύω πως όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Εγώ είχα ήδη ταξιδέψει πολύ, ενώ αυτός πέραν από την Ελλάδα δεν πήγε πουθενά αλλού. Το αστείο της υπόθεσης; Κατηγορούσε την Αθήνα, αλλά ουδέποτε την είδε από κοντά μόνο το λιμάνι του Πειραιά.. αλλά είχε αποψάρες για μια ολόκληρη πόλη.

Τέλος πάντων, περνούσε ο καιρός κι αυτό το πράγμα δεν προχωρούσε, ήταν μια κατάσταση σε επανάληψη που εγώ η ίδια έβαλα τον εαυτό μου. Να σας πω ότι πέρασαν μήνες και δεν μου είχε δώσει καν τον αριθμό μου, ούτε ήξερα που έμενε. Για τον αριθμό, όλο έλεγε ότι μόνο από messenger επικοινωνεί. Αν και χαζή , μου φάνηκε περίεργο. Το κερασάκι; Στους 7-8 μήνες άρχισε το ghosting και άφηνε κάτι παράξενα υπονοούμενα για ταξίδια στο FB. Τότε δεν ήταν και τόσο της μόδας το Instagram . Διάβαζα σαν τρελή τις απαντήσεις των φίλων του για να βγάλω άκρη, μέχρι που έσκασε βόμβα. Ο τύπος είχε σχέση εξ αποστάσεως με δασκάλα που δούλευε στην Κρήτη. Ένιωσα χαζή και συνάμα, ντροπή που δεν το αντιλήφθηκα νωρίτερα.

Θέλετε και το καταπληκτικό της υπόθεσης; Πριν να αρχίσω να μιλάω μαζί του και να αναπτύσσω αισθήματα, μια φίλη είχε ψάξει για αυτόν μέσα από κοινούς της γνωστούς και είχε μάθει ότι ήταν ελεύθερος!

Μετά από λίγες μέρες τον πέτυχα στην υπεραγορά με την κοπέλα του. Δεν τον πρόσεξα. Με πρόσεξε αυτός όταν πήγα στο ταμείο κι άρχισε να μου μιλά μπροστά της σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Έβγαλε η κοπέλα να πληρώσει τα ψώνια τους κι αυτός την έκοψε και έβγαλε επιδεικτικά την κάρτα του από το πορτοφόλι του. Λέω επιδεικτικά διότι μου την κούνησε μπροστά μου με έναν τρόπο. Βαρεμενος!;

Από το σκηνικό ξεκαθάρισε η φάση κι ας μην είπε τίποτα. Τον μπλοκαρα. Για πολλά χρόνια απέφευγα τα μέρη κοντά στον χώρο εργασίας του γιατί ένιωθα ντροπή επειδή με είχαν δει όλοι οι συνάδελφοι του και με αποκαλούσαν κοπέλα του. Ήταν φρικτό, ντρεπόμουν να κυκλοφορήσω. Σιγά – σιγά το ξεπέρασα, αλλά, δυστυχώς, τον έχω πετύχει σχετικά πρόσφατα σε χώρο εργασίας. Πήγα να πάρω βιογραφικό. Αυτό απαίτησε η HR και ήταν μπροστά στην είσοδο ο συγκεκριμένος τύπος. Μπήκα κανονικά με ψηλά το κεφάλι και προσποιήθηκα ότι δεν τον ήξερα. Με χαιρέτησε με ένα χαζό χαμόγελο, ενώ εγώ φέρθηκα σαν να μου ήταν άγνωστος. Δεν φαντάζεστε την αμηχανία μου. Με ρώτησε αν τον θυμάμαι, του είπα όχι. Προσπάθησε να με θυμίσει και εγώ συνέχισα το παραμύθι, λέγοντας του ότι με μπέρδεψε με κάποια άλλη, διότι εγώ ήμουν χρόνια στο εξωτερικό και τελείωσε η κουβέντα εκεί.

Δεν έχω αισθήματα για αυτόν, αισθάνομαι ντροπή και τύψεις που δεν είχα αντιληφθεί από την αρχή την ύπαρξη της άλλης γυναίκας και που έπεσα έρμαιο στα παραμύθια του. Πώς φεύγουν οι τύψεις και η ντροπή; Όσες φορές το συζήτησα με φίλες ή ακόμα και με ψυχολόγο δεν ξεπερνιέται η ντροπή. Τυγχάνει κάποιες φορές να πετύχω στο δρόμο, είναι μικρός ο τόπος, οπότε εύκολα πέφτει ο ένας πάνω στον άλλο, φίλους του και ντρέπομαι για το δούλεμα που έφαγα, ενώ τους ανθρώπους δεν τους έχω γνωρίσει. Δεν ξέρω αν τους μίλησε για μένα για να γελάσουν μαζί μου. Οι άνθρωποι, βέβαια, είναι ευγενικοί, ούτε που τον ανέφεραν ποτέ. Βοήθησαν τον έναν με ένα θέμα του παιδιού του, σε μια εργασία για το σχολείο του. Δεν μου είπε ποτέ κάτι. Αντιθέτως, τους είδα για ώριμους ανθρώπους.

Επίσης, να σας πω ότι αυτό ντροπή άλλαξα και το όνομα μου. Η οικογένεια μου μου απευθύνει τον λόγο με το όνομα μου, ενώ οι πελάτες και οι μαθητές μου με γνωρίζουν με ψευδώνυμο.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ανασφαλής

_____________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Κι εμείς χαιρόμαστε που βοηθάμε με τους προβληματισμούς σας.

Δασκάλα κι εσύ κι εκείνη, ε; Φαίνεται τον ήλκυε το επάγγελμα.

Δεν καταλαβαίνω πώς είναι η ντροπή δική σου κι όχι δική του. Δεν έχεις κάνει κάτι που να αιτιολογεί τύψεις ή ντροπή, ασφαλώς έχουν γίνει πάρα πολλά παρόμοια και ο κύκλος του το γνωρίζει, αν όχι από εκείνον, από την πείρα ζωής. Είναι (πιστέψτε με) ΠΑΡΑ πολύ συνηθισμένο να παραμυθιάζει κόσμος, ιδιαίτερα άντρες στους οποίους δικαιολογούνται πάρα πολλά σε τέτοια ζητήματα, επειδή πατριαρχία.

Η αδιαφορία που επέδειξες, παρόλο που βρίσκει αρκετές από μας έναντι, υπό την έννοια ότι ένα κυριολεκτικό φτύσιμο θα ήταν πιο ταιριαστό για το δούλεμα που ανερυθρίαστα σου έριξε, ίσως ήταν αυτό που τον έτσουξε περισσότερο. Ξεκάθαρα ο τύπος ήταν τόσο γελοίος που ήθελε να σου μείνει και …αξέχαστος. Και χωρίς σεξ και με κομπλεξισμούς τοπικισμού. Νόμιζα είχαμε ξεπεράσει την αντιπαλότητα Αθήνα-Θεσσαλονίκη, αλλά φαίνεται ορισμένοι δεν έχουν άλλα ενδιαφέροντα στη ζωή τους.

Θα το ξεπεράσεις όταν δεις κι από τα σχόλια ότι δεν είσαι η μόνη, έχει συμβεί σε ΠΟΛΛΕΣ, και σωστά εντόπισες τα καμπανάκια κι από πριν (απλώς ήσουν ενθουσιασμένη). Το ότι σε φωνάζουν με άλλο όνομα οι μεν και με άλλο οι δε είναι πολύ πρακτικό. Φαίνεται παράλογο κι υπερβολικό, αλλά τελικά θα δεις που θα σε βολέψει άπειρα -κι ανεξάρτητα από την ιστορία με τον τύπο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News