Η αλλαγή με εκπλήσσει.
______________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ρένα γειά σου, θα μπω κατευθείαν στο θέμα. Πειράζει που κοιτάζω μόνο την πάρτη μου πλεον; (δεν θα μπω στο background που με οδηγεισε να γινω έτσι, γιατί η γνώμη θέλω να είναι αντικειμενική και χωρίς οικτο) Δεν με ενδιαφέρει για κανέναν πλέον Ρένα, δεν λυπάμαι, δεν έχω συμπόνια (μόνο για ελάχιστους εχω) έχω σκληρύνει πάρα πολύ, αυτό που λένε πάγωσε η καρδιά μου, ε αυτό!
Με προβληματίζει γιατί όσο πάει το πράγμα γίνεται και χειρότερο, τι να πούνε και οι ψυχολογοι, έχω δοκιμάσει ε και; Απλά καλοί ακροατές είναι, που δεν κρίνουν γιατί πληρώνονται… όταν γουστάρω να βγάλω τα εσώψυχα μου, οκ κάνω συνεδρίες, έπειτα τους βαριέμαι. Ακόμη έχω γίνει χαιρεκακος άνθρωπος, αν με έχεις βλάψει και μάθω την καταστροφή σου ή κάτι άσχημο για εσένα, βάζω κρασάκι στο ποτήρι μου και γελάω σαρκαστικά.
Δεν έχω προκαλέσει εγώ το κακο σε κανέναν, αλλά πολύ φοβάμαι πως… Ίσως κάποτε φτάσω… Όχι δεν ήμουν έτσι, ήμουν το καλό το προβατάκι (ναι αμέ). Τώρα κρατάω στην ζωή μου ανθρώπους, που θα με κάνουν να περάσω καλά ή να κερδίσω κάτι από αυτούς… Πως έγινε και άλλαξα έτσι; (όπως προείπα ξέρω τα στάδια που πέρασα, αλλά δεν θα αποκαλύψω, γιατί δεν θέλω οίκτο ούτε να με δικαιολογησει κανεις) θέλω άποψη από εσένα ή ανάλογη εμπειρία από τους αναγνώστες… Για να δούμε…
ΑΠΟ ΤΗΝ – Paola
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Είναι αρκετά κρυπτική η επιστολή ώστε να βγει ασφαλές συμπέρασμα. Ωστόσο σίγουρα μια μισανθρωπία έρχεται με το πέρας της ηλικίας και με τα χαστούκια της ζωής, σε όλους ως έναν βαθμό. Αυτό που περιγράφεις ωστόσο υπερβαίνει κάπως το σύνηθες, τουλάχιστον έτσι όπως το θέτεις. Νιώθεις άραγε μόνο χαιρεκακία (ως ένα βαθμό μια ανθρώπινη αδυναμία) ή όντως θα έκανες πράξη κάτι κακό εναντίον κάποιου που θεωρείς ότι “το αξίζει”; (Σύνδρομο άγγελου-τιμωρού ίσως;) Και πόσο κακό θα ήταν αυτό σε μια κλίμακα από το 1 ως το 10, αν ναι;
Αναφέρθηκε στα σχόλια τις προάλλες η “σκοτεινή τριάδα” των χαρακτηριστικών της προσωπικότητας. Αντίστοιχα υπάρχει και η θεωρία της “φωτεινής τριάδας“: ουμανισμός, Καντιανισμός, πίστη στην ανθρωπότητα. Θα έλεγα ότι από αυτά το βασικότερο για να μην γίνεις αυτό που φοβάσαι, να μην αλλάξεις τόσο ώστε να “χαθείς”, είναι η πίστη στην ανθρωπότητα. Ότι οι άνθρωποι είναι γενικά καλοί. Αν δεν έχεις χάσει αυτό το χαρακτηριστικό, πολλά μπορούν να διορθωθούν.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Συμπάσχω. Η κυνικότητα σου σπάει λίγο κόκκαλα αλλά έχουμε δει και χειρότερα. Νομίζω όμως ότι απλά βιώνεις τις συνέπειες και τις παρενέργειες του λεγόμενου συστήματος (του πέου). Το σύστημα είναι κι αυτό καπως έτσι, παρτάκιας, χωρις οίκτο ή συμπόνια, απαξιωτικό προς τις επιστήμες, κυρίως τις ανθρωποκεντρικές, χαιρέκακο κι αδικο, βαρετό και βαρεμένο, γεμάτο καβάτζες (ανθρωπινες και μη), ενδιαφέρεται για την διαιώνισή του, ώστε όλα τριγύρω να αλλάζουνε κι όλα τα ίδια να μένουν. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον το αφύσικο θα ήταν το να είσαι Ηλιαχτίδα μεσα στην τρελλή χαρά και την αισιοδοξία. Στην Παλαιστίνη συντελείται γενοκτονία, η χώρα μας πτωχοποιείται… Διαβάστε περισσότερα »
Εξαιρετικό σχόλιο! Χειροκροτώ.
🐣
Σόρρυ ρε σεις μου φαίνεται τρομερά cringe η επιστολή. Ακούγεται σαν κάτι που λένε κάτι ταλαίπωροι 50αρηδες, με φωτογραφίες λύκων, για το πόσο επικίνδυνοι είναι. Μια εσύ κι ένας ο Μαμρα ο παντοτινός δηλαδή, τόση κακία
Για να είμαστε δίκαιοι, ζήτησε κριτική.
ΥΓ: Μπορεί να έρθει κανένας από την gen z να μας ρωτήσει ποιος είναι ο Μαμρα. Δεν θα το αντέξει η καρδιά μου.
Θα απαντήσω σοβαρά, δεν βλέπω κάποιο τρέλα εγωιστή άνθρωπο στην επιστολή. Αυτό που βλέπω είναι ένας άνθρωπος που ενδεχομένως έμαθε να βάζει κάποια όρια λίγο αργότερα στη ζωή του. Δηλαδή οκ, δε μπαίνει σε ένα δωμάτιο και ξεκινάει να παίζει από κάπου το bad to the bone αλλά πιθανότατα θετική εξέλιξη για την ίδια.
ΥΓ για μας τους millennials ο Μαμρα ήταν ο φανταστικά cheesy κακός στους Thundercats
Ποιος είναι ο Μαμρα; Millennial εδώ που πριν λίγο έπαιζε Bubble Bobble στο pc.
Ε όχι, δεν θα αντέξω τέτοια ερώτηση.
Ε εντάξει η γυναίκα βλέπει μια αλλαγή πάνω της και την απασχολεί.κι απ’ο,τι καταλαβαίνω είναι κάποιος άνθρωπος που για πολύ καιρο δεν είχε κανένα προσωπικό όριο, και της βγαίνει τώρα μια πίκρα. Αυτό τη σοκάρει. Ας μην είμαστε και τόσο επικριτικοί με τις ερωτήσεις , υποτίθεται είναι ασφαλές μέρος εδώ.
Αν γράφει το άτομο που νομίζω οτι εχει ξαναγραψει εδω, έχει ένα μοτιβο σκέψης/δράσης του στιλ “γίνομαι χαλάκι να με πατήσεις ” αλλά γράφω ότι έχω γίνει φουλ παρτάκιας πλέον. Εννοώ τα γράφει και με μια δόση υπερβολής
Cringe δεν λες τίποτα… cringe και το fun club απο κάτω.
Μου θυμίζεις τον εαυτό μου. Καμία φορά αυτό αποκαλούμε «ψυχρή» (το έχω κάνει και στην ιστοσελίδα), αλλά κατά βάθος δεν το πιστεύω. Θα έλεγα ότι είναι απλώς μια άμυνα, μια αντίδραση σε κάτι που με πλήγωσε.
Κάποια ζώα, όταν φοβούνται, προσπαθούν να φανούν μεγαλύτερα και πιο απειλητικά από ότι είναι πραγματικά. Ελπίζω να σε βοήθησε αυτό λίγο.
Οι πραγματικά αδίστακτοι άνθρωποι δεν νοιάζεται για τη ζημιά που κάνουν σε άλλους. Δικαιολογούν τον εαυτό τους με φράσεις τύπου «τα κορόιδα υπάρχουν για να τα εκμεταλλευόμαστε». Αν δεν συμφωνείς με αυτή τη ρητορική, δεν είσαι τόσο κακός άνθρωπος όσο λες.
Ειχσ φίλη που όντως έλεγε αυτή την ατάκα και με θεωρούσε κορόιδο. Για αυτό “ειχα”.
Αν ειχες γνωρισει πραγματικα αδιστακτους θα ηξερες οτι δεν χρειαζονται καμμια δικαιολογια
Συνήθως συμβαίνει με το πέρας της ζωής, αλλά δεν πιστεύω ότι όλοι γίνονται τόσο κακοί. Μάλλον φταίνε τα χαστούκια που έφαγες μέσα στα χρόνια. Έχω αυτή τη στάση στα επαγγελματικά μόνο. Ήμουν καλό πρόβατο σε βαθμό που δεν μετρούσα προσωπική ζωή, αλλά από τα 30 και βάλε άρχισα να αλλάζω και να αναρωτιέμαι τι είναι προσωπική ζωή που τάχα δεν την χρειάζεσαι; Άρχισα να πετάω ανθρώπους που δεν υπολόγιζαν ότι αξίζω προσωπικό ποιοτικό χρόνο ή μου μείωσαν το οτιδήποτε για μένα είχε και έχει άλλη αξία. Αφαιρώ εύκολα από τη ζωή μου ανθρώπους. Δεν συμβιβάζομαι. Δεν γουστάρω τους παλιούς συμμαθητές… Διαβάστε περισσότερα »
Όλοι άσχετοι είναι όταν πάνε να σπουδάσουν. Αν γνώρισες δύο τρεις που δεν σου έμοιαζαν επαγγελματίες, μάλλον έχεις μια ιδέα για το πώς είναι οι επαγγελματίες.
Από αυτά που διαβάζω μου δίνεις την εντύπωση πολύ πληγωμένου ανθρώπου που βάζει μπροστά κόντρα. Πολύ κόντρα. Δε μου φαίνεται δλδ ότι είσαι πολύ οκ με τη φάση σου οπότε μήπως νιώθεις περισσότερο από όσο νομίζεις; μου δίνεις την εντύπωση πως ο,τι συμβαίνει απ’έξω σου συμβαίνει και προς τα μέσα σου. Και αν αφήνες τον εαυτό σου να σε ξαναγαπήσει; μήπως να κάνεις κάποια δραστηριότητα που δε περιλαμβάνει μεγάλη ανθρώπινη τριβή; κατί με ζώα ή με φύση; σπορά; πηλό;
Paola ,
Keep going
Δεν είσαι η μόνη ,δεν είσαι μόνη
Οι περισσότεροι άνθρωποι έτσι είναι
Όλοι περνάνε κάποια φάση της ζωής τους με το να γίνουν μισάνθρωποι
Πολύς ιδεαλισμός ,πολύς αλτρουισμός διαφημίζεται …not
Την είδες ,την έζησες την πραγματικότητα
Προχώρα ,απλά μη δηλητηριάζεις τη ζωή σου με αρνητισμό
Αδιαφόρησε , άδειασε και θα έρθει το φως
Έχω μια φίλη που για διάφορους λόγους ήταν άτομο που δεν μπορούσε να βάλει όρια, νόμιζε πως κάνοντας ο,τι ήθελαν οι άλλοι θα έβρισκε αγάπη κι κατανόηση, έριχνε συνεχώς τον εαυτό της και περίμενε πως κι οι υπόλοιποι θα το κάνουν αυτό. Κάποια στιγμή, επειδή προφανώς βρισκόταν συνεχώς ριγμένη, έδινε χωρίς να παίρνει και γενικά με αυτή την κατάσταση δεν ήταν ευτυχισμένη, έκανε ένα τεράστιο μπαμ και έγινε ο πιο εγωιστής άνθρωπος που ξέρω. Και σε πολύ άκυρη στιγμή, (δε θα πω λεπτομέρειες αλλά είχε σχέση με έναν πολύ τραγικό θάνατο, και τότε η συμπεριφορά της ήταν τελείως λάθος). Της… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς, όταν δίνεις χωρίς όρια για να κρατήσεις ανθρώπους στη ζωή σου αυτό είναι το αποτέλεσμα μέρα γίνεσαι σκληρός. Ήμουν για λίγο έτσι, αλλά δεν θεωρώ ότι έγινα τόσο κακιά, απλά αγνοώ καταστάσεις και ανθρώπους. Νομίζω η γραφούσα υπερβάλλει λίγο.
Η γραφουσα ας ψαξει ΟΡΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ (ειδος προσωπικοτητας)
ή ΟΡΙΑΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ( ψυχιατρικη νοσος)
Αυτό είχε πει ένας ψυχολόγος για τη φίλη μου όταν του περιέγραψα την κατάσταση
Υπάρχουν άνθρωποι που ήταν κυριολεκτικά 300 κιλά, έκαναν εγχείρηση γαστρικού Bypass και μετά απο 2 χρονια νοσηλεύτηκαν με ανορεξία και ζυγίζοντας 40 κιλά. Μπορεί στη ζωή αν περάσαμε πολύ καιρό στο ένα άκρο και περάσαμε τα πανδεινα να καταλήξουμε στο άλλο. Σίγουρα μου έχει συμβεί αυτό που περιγράφεις, ειδικά η χαιρεκακία, άτομο που με κακοποίησε ως παιδί είχε φρικτό ατύχημα και χρειάστηκε επεμβάσεις απανωτες και δε λυπήθηκα καθόλου, έλεγα καλά να παθεις φαντασμένη ψαροκασέλα. Γενικά πιστεύω ότι η σάπια κοινωνία ωραιοποιεί και καταπιέζει την ανθρώπινη φύση, πολλοί ειναι schadenfreude και απλά δεν το παραδέχονται. Στην περίπτωση μου ήταν φάση που… Διαβάστε περισσότερα »
Θα απαντήσω με μια φράση από το ωραίο βιβλίο της Clarissa Estes “Γυναίκες που τρέχουν με τους λύκους”…
“Από μια ηλικία και μετά, το μεγαλύτερο στοίχημα για μια γυναίκα είναι να μην γίνει πικρή”…..και συμφωνώ απόλυτα.
Η αξία του να ελαφραίνουμε όσο μεγαλώνουμε, διατηρώντας παράλληλα το παιδί ζωντανό μέσα μας, είναι ανεκτίμητη
Μην ανησυχεις… είναι φαινόμενο των καιρών.
Προσπάθησε να είσαι εσύ καλά (εάν δεν είσαι λόγω του ότι παρατηρείς αυτη την αλλαγή μέσα σου είναι άλλο θέμα) και να μην βλάπτεις τους άλλους.
Από εκει και πέρα φυσιολογική μου ακούγεσαι 🙂
Μια από τα ίδια είμαστε όσοι πέσαμε κάποια στιγμή από το συννεφάκι. Τουλάχιστον ξέρουμε πως είναι και δεν θα πέσουμε από αυτό σε δυσκολότερη ηλικία.