Εγώ δυσκολεύομαι πολύ με την κακη κριτική ειδικά από άτομα που αγαπώ και θέλω να έχουν καλή γνώμη για μένα.
____________
Η ιστορία όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα Ρένα!
Με έναυσμα την ερώτηση της κοπέλας με τίτλο “Γιατί εντοπίζουμε τα αδύναμα σημεία πάνω μας και στους άλλους;” Ήθελα να επεκτείνω το ερώτημα. Όταν τα σχόλια αφορούν την προσωπικότητα μας ή κάτι που ο άλλος θεωρεί ότι μπορούμε να αλλάξουμε, πχ” είσαι εγωιστής και δεν προσφέρεις αρκετά”, πως το χειριζόμαστε με υγιή τρόπο; Εγώ δυσκολεύομαι πολύ με την κακη κριτική ειδικά από άτομα που αγαπώ και θέλω να έχουν καλή γνώμη για μένα. Με ποιο κριτήριο βλέπουμε αν όντως κάτι πρέπει να το αλλάξουμε και τι όχι;
ΑΠΟ – A fragile question
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Όλα έχουν να κάνουν με την αυτογνωσία μας και πώς την επιτυγχάνουμε βεβαίως στο πέρας της ζωής. Όταν ένα στοιχείο της προσωπικότητάς μας ενοχλεί τον απέναντι, δεν χρειάζεται αιτιολόγηση, ενοχλεί. Μπορούμε να εξηγούμε, και να έχουμε και πολύ καλή επιχειρηματολογία, πολύ λογική, αλλά θα συνεχίσει να ενοχλεί. Όταν διψάς έχει μεγάλη διαφορά αν σου εξηγήσω ότι είμαστε στην έρημο και δεν υπάρχει άλλο νερό για πολλές χιλιάδες μέτρα; Πάλι θα διψάς.
Το αν θα αλλάξουμε ένα στοιχείο όμως είναι άλλη συζήτηση. Πρώτον θα πρέπει να είναι στοιχείο της επίκτητης προσωπικότητας του ατόμου, όχι του εγγενούς χαρακτήρα -που δεν αλλάζει ουσιαστικά, είναι πιο νευρολογικά καλωδιωμένο εκείνο. Δηλαδή μπορούμε να αναπτύξουμε περισσότερη ενσυναίσθηση, καλύτερη επικοινωνία, να σκεφτόμαστε τον άλλον, να συμμετέχουμε με διαφορετικό τρόπο σε κάτι κοινό. Δεν μπορούμε όμως να αλλάξουμε δομικά το να μην μας αποσυντονίζει η πολυκοσμία, ή να μην μας ενοχλούν οι δυνατοί ήχοι, ή το να νιώθουμε κρύο ενώ ο άλλος δεν κρυώνει: τα περισσότερα εξ αυτών τα αποδίδουμε στο «είναι ο χαρακτήρας του/της» (και τον βγάζουμε περίεργο μετά) αλλά στην ουσία είναι νευρολογικές αποκρίσεις του οργανισμού στο περιβάλλον. Μπορούμε να τα διαχειριστούμε, ναι, να τα «ανεχτούμε» για λίγο κι υπό συνθήκες, αλλά όχι να τα μεταβάλλουμε ριζικά και πόσο μάλλον για χάρη κάποιου άλλου.
Το παράδειγμα που αναφέρεις εμπίπτει σε αρκετά υποκειμενική θεώρηση. Τι θα πει «είσαι εγωιστής». Σε σύγκριση με ποιους. Δεν υπάρχει μια αντικειμενική κλίμακα εγωιστικής έκφρασης, όπως υπάρχει ας πούμε για την θερμοκρασία ή τα ντεσιμπέλ. Εκφράζει λοιπόν ένα παράπονο. Και τα παράπονα είναι συγκαλυμμένες προσδοκίες και ρητά αιτήματα. Καλό είναι να τα ακούμε, όταν διατυπώνονται σε υγιές πλαίσιο κι όχι χειριστικά (δηλαδή όταν δεν εργαλειοποιούνται για να πετύχει κάποιος έναν παροδικό σκοπό κι ως αφορμή). Για να υπάρχει η συμπλήρωση «δεν προσφέρεις αρκετά», το παράπονο αποκτά πολύ συγκεκριμένη υπόσταση, ζητά πολύ συγκεκριμένα πράγματα.
Η συμβίωση κι οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι τόσο θέμα να ακούμε καλά λόγια ή να έχουν καλή γνώμη οι άλλοι για μας. Μπορεί να μας ανέχονται, μπορεί να υποκρίνονται, μπορεί να είναι και τύποι κουκουρούκου. Σημασία έχουν τα ζητούμενα. Εφόσον πρωταρχικά ζητούμενα δεν εκπληρώνονται, η σχέση φθείρεται και σταδιακά καταρρέει. Μπορεί να είναι οι δουλειές του σπιτιού, μπορεί να είναι το σεξ, μπορεί να είναι ένα τηλεφώνημα στους γονείς, μπορεί να είναι ένα συμβολικό δώρο στα γενέθλια, μπορεί να είναι κι αίτημα για κρουαζιέρα στην Καραϊβική, δεν έχει σημασία, ό,τι κρίνει ως παντελώς αναγκαίο καθένας μας. Αφού σταθμίσουμε ότι κάτι μπορούμε να το κάνουμε χωρίς να θυσιάσουμε τις αξίες μας ή κατάφωρα την ασφάλειά μας (ψυχική, σωματική κι οικονομική), αξίζει να δούμε αν γίνεται να αλλάξουμε. Οι σχέσεις είναι δυναμικές, αλλάζουν, αλλάζουμε κι εμείς μαζί τους, δεν είμαστε στο μπετόν χυμένοι σαν κολώνα. Κι αυτό είναι καλό πράγμα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ο καθένας μπορεί να αναφερθεί στις πράξεις και στις ενέργειές μας, να τις χαρακτηρίσει, καθώς και πώς τις αντιλαμβάνεται και τί αντίκτυπο έχουν στον ίδιο.
Κανείς δεν έχει δικαίωμα να αναφερθεί στην προσωπικότητα και στο χαρακτήρα μας.
Πρωτα απο ολα, τα άτομα που αγαπάμε, δεν σημαινει οτι εχουν κ δίκαιο. Δεύτερον, ειναι παντα ο τρόπος που κάποιος λεει κατι, κ σε ποιο πλαίσιο. Αν ειναι μια φίλη σου πχ, δεν θα γυρίσει στο ξεκάρφωτο να σου πει μια τέτοια φραση μεσα στα μούτρα σου, αν το πιστεύει αυτο, θα προσπαθήσει να στο πει ομαλά. Αλλα ακομα κ στην περιπτωση που ίσως εχει φτάσει στο αμην κ το λεει έτσι, μπορεις πολυ απλα (αφού το αγαπάς αυτο το άτομο κ θες να εχει καλη γνώμη για σενα) να ρωτήσεις με ήρεμο τρόπο γιατι το λεει αυτο, κ τι… Διαβάστε περισσότερα »
Κάτσε..κριτική ή αγένεια ή κακοήθεια; Αυτό που ανέφερες ως κριτική ‘εισαι εγωιστρια και δεν προσφέρεις τίποτα ” δεν είναι κριτική. Έχει μέσα οργή , καταγγελία, ισοπέδωση και κόλλημα στον τοίχο. Το ότι κάποιοι είναι κοντινά σου πρόσωπα η οικογένεια, δεν σημαίνει ότι αυτομάτως θέλουν το καλό σου ή ότι ξέρουν το καλό σου ή ότι έχουν λύσει δικά τους θέματα επειδή είναι “δικά σου ” άτομα. Μάθε να ξεχωρίζεις τι σήμαινει καλοπροαίρετη και με σκοπό ωφέλειας κακή κριτική και τι σημαίνει κακοποιητικος λόγος , με εμπάθεια, επειδή ζήλεψα (εκεί γίνομαι έξαλλη με τους γεροντοεφηβους/ες που δεν μπορούν να συγκρατήσουν τη… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είναι εύκολο όταν ακούμε κριτική. Κριτική δεν σημαίνει όμως (απαραίτητα) επίθεση ή ότι @ άλλ@ δεν μας συμπαθεί. Έχει σημασία ποι@ ασκεί κριτική, πώς και γιατί. Είναι μεγάλη κουβέντα, οπότε ας πιάσω μόνο το παράδειγμά σας. “Είσαι εγωιστής και δεν προσφέρεις αρκετά”. Το “είσαι εγωιστής” υπερβαίνει την κριτική. Είναι μια γενικευμένη και αρκετά απόλυτη θέση. Αυτό μπορεί να υποκρύπτει συσσωρευμένη αγανάκτηση, αλλά μπορεί να σημαίνει και απλώς μια επίθεση. Εδώ παίζουν ρόλο τα “ποιός, πώς και γιατί”. “Δεν προσφέρεις αρκετά”. ΟΚ. Εδώ έχουμε κάτι σχετικά απτό. Ευκαιρία να γίνει πιο συγκεκριμένο. Τί σημαίνει “όχι αρκετά”; Για ποιόν; Ποιός καθορίζει… Διαβάστε περισσότερα »
Έχει σημασία όχι μόνο το πόσα προσφέρει κάποιος αλλά και ποιο ποσοστό των δυνατοτήτων του προσφέρει.