Η Ρένα απαντά: Πώς χωρίζεις κάποιον που αγαπάς αλλά σε πάει πίσω;

Είναι συνέχεια σε μια μίζερη φάση που δε λέει να βγει. Και δεν είναι οτι κάνει ενα σχόλιο απλώς, μπορει να γκρινιάζει μια ώρα γι αυτο

_________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή μου Ρένα, σε διαβάζω καιρό τώρα και ήρθε η σειρά μου να γράψω αυτό που με προβληματίζει. Το θέμα μου είναι πώς χωρίζεις έναν άνθρωπο που έχεις αγαπήσει αλλά βλέπεις ότι σε πάει πίσω σε πολλά;

Με τον σύντροφό μου είμαστε μαζί εδώ και περίπου τρια χρόνια. Τους πρώτους μήνες ήταν καλά, έπειτα όμως μου μίλησε για οικονομικά-επαγγελματικά προβλήματα και ότι δεν ήταν καλά. Επέλεξα να τον στηρίξω, το θέμα όμως είναι ότι τα προβλήματα δεν έχουν τελειώσει ποτέ και ο ίδιος δεν κάνει κάποια σοβαρή προσπάθεια όπως έχω διαπιστώσει. Παράλληλα γκρινιάζει συνεχώς για ακόμα και μικρά πράγματα όποτε με συναντάει (δεν μένουμε μαζί). Δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες να σου γράψω, αλλά γκρινιάζει και έχει να πει κάτι αρνητικό για το κάθε τί. Από τον σερβιτόρο που άργησε να φέρει τον καφέ, μέχρι την κίνηση στο δρόμο, μέχρι δε μπορείς να φανταστείς το πράγμα. Είναι συνέχεια σε μια μίζερη φάση που δε λέει να βγει. Και δεν είναι οτι κάνει ενα σχόλιο απλώς, μπορει να γκρινιάζει μια ώρα γι αυτο. Έχω προσπαθήσει με το καλό να του πω να πάει σε ειδικό μήπως του συμβαίνει κάτι ψυχολογικά, πήγε απλά για να πάει και τίποτα δεν άλλαξε. Τελικά έχω καταλήξει οτι αυτός είναι ο χαρακτήρας του και δε μπορεί να αλλάξει και οτι ίσως στην αρχή δεν το είχα δει ούσα ερωτευμένη, αλλά κι επειδή εκείνος μου έδειχνε έναν καλό εαυτό. Όπως φαντάζεσαι με έχει ρίξει πολύ ψυχολογικά όλο αυτό. Έχουμε φτάσει πολλές φορές μέχρι τώρα στο σημείο να του πω να χωρίσουμε, γιατί δε μπορώ άλλο, με παρακαλάει κι εγώ τον λυπάμαι και επιστρέφω. Λυπάμαι να πετάξω έτσι τρια χρόνια, λυπάμαι ομως και τον εαυτό μου που δεν είναι καλά σε όλη αυτή την κατάσταση.

Απευθύνομαι σε εσένα γιατί ίσως διαβάσω κάτι που με ξεμπλοκάρει. Το έχω συζητήσει παλαιότερα και στην ψυχοθεραπεία μου που έκανα αλλά δεν είχα τη δύναμη να κάνω ριζικές αλλαγές. Είμαι σε μια φάση της ζωής μου που προσπαθώ να στρώσω τη δουλειά μου κι όλο αυτό δε με βοηθάει καθόλου. Από την άλλη δε θέλω να μπλέκω δουλειά με προσωπικά, αλλά αν δεν είμαι καλά πώς θα συγκεντρωθώ σε όσα κάνω; Περιμένω με ανυπομονησία να ακούσω την γνώμη σου όπως και άλλων αναγνωστριών που τυχόν έχουν περάσει τα ίδια. Σε ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων.

ΑΠΟ ΤΗΝ – sadtroubled

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Αγαπητή φίλη, το’ χω πει πολλές φορές. Δεν κάνουμε ψυχικό με τις σχέσεις, προσπαθούμε να εξελισσόμαστε ως άνθρωποι μέσα σε αυτές.

Η προσωπική μου αποτίμηση είναι ότι ο φίλος σου έχει κάποια ψιλοδιαταραχούλα. Το λέω έτσι χαϊδευτικά επειδή μοιάζει αδιάγνωστος λειτουργικός (όπως αρκετός κόσμος εκεί έξω). Ξέρω ότι θα ακούσω παπάδες στα σχόλια, θα πουν ότι τον δικαιολογώ, ότι είναι υποκριτής, ότι είναι πατριάρχης και τα θέλει όλα δικά του ο κακομαθημένος, αλλά στο λέω με αρκετή σιγουριά για να σε απελευθερώσω από τις τύψεις σου, την απέλπιδη προσπάθεια αλλαγών και την πίεση σε εκείνον να πάει σε ψυχολόγο για να σώσει αυτό που έχετε. Το αποκαλύπτεις εσύ η ίδια εκεί που γράφεις: «Είναι συνέχεια σε μια μίζερη φάση που δε λέει να βγει. Έχω προσπαθήσει με το καλό να του πω να πάει σε ειδικό, μήπως του συμβαίνει κάτι ψυχολογικά, πήγε απλά για να πάει και τίποτα δεν άλλαξε. Τελικά έχω καταλήξει οτι αυτός είναι ο χαρακτήρας του και δε μπορεί να αλλάξει και οτι ίσως στην αρχή δεν το είχα δει ούσα ερωτευμένη αλλά κι επειδή εκείνος μου έδειχνε έναν καλό εαυτό.» Μου ακούγεται μια πάρα, μα πάρα πολύ διορατική εκτίμηση και της σχέσης σας και της προσωπικότητάς του.

Φυσικά κι ο ψυχολόγος δεν μπορεί να του αλλάξει κάτι δομικό, αφού είναι διαταραχούλα, είναι το πώς είναι καλωδιωμένος ο άνθρωπος, άντε να τον μάθει να κάνει masking και να αποδέχεται τον εαυτό του. Τον αρχικό καιρό πράγματι πιεζόταν πολύ για να δείξει καλό πρόσωπο, τώρα έχει λίγο «αφεθεί» επειδή ένιωσε οικειότητα, δεν γίνεται να πιέζεσαι τόσο δομικά για τόσο πολύ καιρό. Και του βγαίνει η ματαίωση και ξεσπά με αυτόν τον κοινωνικά ακατάλληλο τρόπο που περιγράφεις. Και φυσικά ξέρει ότι δύσκολα θα τον αποδεχτεί άλλη γυναίκα έτσι, θα πρέπει να ξαναπιεστεί πάρα μα πάρα πολύ. Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει… [Παρενθετικά σου προτείνω να παρακαλουθήσεις την Κατερίνα Μαλακατέ στα κοινωνικά δίκτυα όπου παράγει εξαιρετικό εξηγηματικό περιεχόμενο.]

Επειδή λοιπόν ο άνθρωπος αυτός είναι, δεν είναι άλλος, και τώρα βλέπεις όλη την πραγματικότητα, πρέπει εσύ να αποφασίσεις για τον εαυτό σου με αυτά τα δεδομένα που έχεις τώρα στα χέρια σου. Μην υπολογίζεις να αλλάξει. Έτσι όπως είναι τώρα, μπορείς και θέλεις να ζήσετε έτσι; Δεν θα ζήσουμε εμείς μαζί του. Και σκέψου ότι είναι σύντροφος, δεν είναι παιδί σου, όπου εκεί δεν μπορείς να το αφήσεις. Εσύ έχεις το δικαίωμα επιλογής.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News