Από την θεωρία στην πράξη.
_________
Η ιστορία της Δειλής όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Υπεροχη Ρενα, γεια σου! Εισαι γλυκυτατη! Θελω κι εγω, οπως τοσοι αλλοι, τα φωτα σου!
Αναγνωριζω πως κανω ενα λαθος. Δεν αποφασιζω τι θελω εγω για τη ζωη μου. Επεστρεψα στην γενετηρα μου στα 23 μου, γιατι επεστρεψε και η τοτε σχεση μου. Ποτε δεν με ρωτησε τι θελω, μου ανακοινωσε πως επιστρεφει στην πολη, και αν θελω, τον ακολουθω.(μεναμε μαζι και ημασταν μαζι απο το λυκειο). Με χωρισε λιγο μετα.
Στην επομενη σχεση μου προσπαθησα να τον τραβηξω εγω σε αλλη πολη, ειχα βρει δουλεια. Δεν ηθελε, δεν πηγα. Δεν μου ζητησε να μεινω, αλλα δεν τολμησα να φυγω μονη μου. Το μετανιωσα, τον χωρισα, η θεση δεν υπηρχε πια.
Στην τριτη σχεση και φαρμακερη (κυριολεκτικα!) αντι να ζητησω θεση σε αλλη πολη, οπως ηθελα, ζητησα σε αυτη που μεναμε, γιατι υποτιθεται θα παντρευομασταν και εκεινος δουλευε μονιμα εδω. Ε, ο γαμος σχολασε, κι εμεινα σε μια δουλεια που αντιπαθω.
Δεν μπορω να ζητησω μεταθεση, γιατι τρομαρα μου ειμαι μια και μοναδικη στο ειδος μου εδω! Τωρα θελω να φυγω, γιατι οι δυο φιλοι μου ειναι αλλου και μαζι. Και σκεφτομαι, αν πχ η Α φυγει; Θελω οντως να μετακομισω; Η Α σκεφτεται να φυγει, ψαχνει ανα την Ελλαδα δουλεια. Ειναι οπου γης και πατρις. Ο Δ ειναι μικροτερος στα 30, τωρα φτιαχνεται επαγγελματικα. Οσο εχει δουλεια, οκ. Αλλα κι αυτος κανει βλεψεις για αλλου, αν τυχει. Εγω γιατι δεν μπορω να το κανω; Γιατι δεν μπορω να αποφασισω για εμενα, τι θελω εγω μονη μου, αλλα θελω και παρεα;
Τωρα τα σκεφτομαι, γιατι εχθες πηγα στην Α και τον Δ και ζηλεψα τοσο την μεγαλη πολη τους. Αλλα αν δεν τους ειχα εκει, θα ηθελα να ειμαι εκει μονιμα; Δεν ξερω. Θα ηθελα να δουλευω στο εκει γραφειο, με εξτρα κοσμο, συναδελφους, δουλεια; Δεν ξερω. Θελω να μεινω εδω; Δεν ξερω.
Ξερω πως δεν θελω να ειμαι μονη μου, αλλα θελω κοντα μου τους δυο φιλους μου, ή εναν γκομενο. Δεν μπορω να αποφασισω εγω τι θελω για εμενα, ουσιαστικα θελω και αλλαζω τη ζωη μου αναλογα τα γουστα του καθενος. Κι αυτο, ειδικα οσο οι αλλοι αποφασιζουν μονοι τους, με αγχωνει και με δυσκολευει τρομερα.
Χωρισα και εχω παθει αμοκ που ειμαι εδω, γιατι αποφασισα πως χωρις τον Φουφουτο δεν θελω να ειμαι εδω! Αλλα θα ηθελα να ειμαι αλλου; Δεν το ξερω αυτο και δεν αποφασιζω, και περνα ο καιρος και οι μερες και τα χρονια, και ειμαι σε συγχγυση, οπως βλεπεις. Πως αποφασιζεις τι θελεις και στηριζεις κιολας αυτο που θελεις;
ΑΠΟ ΤHΝ – Δειλη
__________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Σ’ευχαριστώ!
Φαίνεται να είσαι άτομο “του ζεύγους” (φιλικού ή συντροφικού) κι όχι “της μονάδας”. Είναι μια θεωρία που έχω, ότι υπάρχουν άνθρωποι έτσι, κι άνθρωποι αλλιώς. O Κίπλινγκ έγραφε “ταξιδεύει γρηγορότερα αυτός που ταξιδεύει μόνος”. Κι είναι αλήθεια. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όσοι είναι πλασμένοι να λειτουργούν καλύτερα ως μέρος μιας ομάδας/ζεύγους δεν μπορούν να πάρουν αποφάσεις για τη ζωή τους που να τους ξεβολεύουν. Μπορούν, αρκεί να το θέλουν πολύ.Nα βάλουν στόχο.
Ούτε είναι θέμα δειλίας, ντε και καλά.
Εφόσον δεν υπάρχουν αντικειμενικές δυσχέρειες στο να μετατεθείς (ή να αλλάξεις κι εντελώς αντικείμενο ή κλάδο, εφόσον μπορείς; ) είναι θέμα απόφασης. Για να παρθεί όμως μια απόφαση, πρώτα πρέπει να αποβληθεί ο παραλυτικός φόβος ότι δεν τα καταφέρνεις μόνη σου.
Το ότι δεν θέλεις να μείνεις στην πόλη που είσαι τώρα, στη δουλειά που είσαι τώρα είναι σαφές από το γράμμα σου. Φωνάζει. Άκουσέ τη αυτή τη φωνή. Η δουλειά τρώει το ένα τρίτο της μέρας μας, το μισό και βάλε του ξύπνιου μας, είναι πολύ σημαντικό να είναι κάτι που πληροί ένα ελάχιστο ικανοποίησης. Αλλιώς υποφέρεις…
Το θέμα “είμαι μοναδική στο είδος μου και τι θα κάνουν αν ζητήσω μετάθεση” δεν οφείλει να απασχολεί εσένα. Εξ όσων καταλαβαίνω δουλεύεις ή στο δημόσιο ή σε κάποια μεγάλη εταιρεία, τύπου τράπεζα ή ασφαλιστική εταιρεία, κάτι τέτοιο. Το πρόβλημα το έχουν εκείνοι. Ας βγει προκήρυξη να καλυφθεί η θέση. Κι αυτό εσύ θα το λύσεις, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία;
Έχεις “καεί” απο την αναβλητικότητα που επέδειξες για να ικανοποιήσεις το αρσενικό εγώ των πρώην συντρόφων σου. Δεν είσαι η μοναδική, συχνότατα η γυναίκα “ακολουθεί” την αντρική απόφαση, πράγμα προβληματικό από μόνο του. Τώρα είσαι σε μια ηλικία που αντελήφθης πόσο λάθος ήταν αυτή η πρακτική. Στο χέρι σου είναι να το αλλάξεις, δεν είναι αργά. Θα βρεις φίλους και σύντροφο σε οποιαδήποτε άλλη δουλειά και πόλη βρεθείς. Αφού έγινε μια φορά, μπορεί να γίνει και δεύτερη, δεν σου λείπει η κοινωνική ικανότητα. Πιστεύω σε σένα. Κάνε το άλμα, μπορείς.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
