Υπάρχει και η πιθανότητα να είναι και stalker;
_________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλημέρα σας,
χαίρομαι που υπάρχει αυτή η στήλη όπου μπορούμε να ρωτήσουμε ελεύθερα ό,τι θέλουμε. Εγώ θέλω να ρωτήσω πως καταλαβαίνουμε έναν νάρκισσο και πως τον ξεφορτωνόμαστε; Υπάρχει και η πιθανότητα να είναι και stalker; Δεν θέλω να γράψω την πλήρη ιστορία μήπως κάποιοι ειρωνευτούν και εγώ θέλω να δω εάν κατάφερα να ξεφορτωθώ το άτομο διότι ήταν τρομερά ενοχλητικό.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Άντρια
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Να’σαι καλά, ευχαριστούμε!
Ελπίζω όντως να έχεις απαλλαγεί από την ενοχλητική περίπτωση που μοιάζει να ήταν ανησυχητική. Το stalking δεν είναι θέμα για ειρωνία και υποβιβασμό της σημασίας του.
Σε γενικές γραμμές ένας ναρκισσιστής χαρακτηρίζεται από αλαζονεία, αίσθηση ανωτερότητας, και την ανάγκη για συνεχή θαυμασμό. Άλλα σημάδια περιλαμβάνουν την έλλειψη ενσυναίσθησης, την εκμετάλλευση των άλλων, τη δυσκολία αποδοχής κριτικής, και τη δημιουργία μιας φανταστικής εικόνας του εαυτού του. Bέβαια ο ναρκισσισμός σήμερα ερμηνεύεται ως φάσμα, όπου η ψυχοπαθολογία του ναρκισσισμού αφορά στις πιο έντονες εκφάνσεις του, ενώ ορισμένα στοιχεία ναρκισσισμού μπορεί να έχουν κι υγιείς προσωπικότητες, εξ ου κι η εκλαϊκευση του όρου. Ας σκεφτούμε άλλωστε ότι η γαλούχηση «επειδή σου αξίζει» τις τελευταίες λίγες δεκαετίες έχει αυξήσει τα ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά ακόμα και σε άτομα που δεν εμπίπτουν ψυχοδιαγνωστικά στα κριτήρια. Είναι ο λεγόμενος (κακός) δικαιωματισμός.
Μεγάλη προσοχή πρέπει να δοθεί στα παρακάτω χαρακτηριστικά. Αποτελούν όταν συνυπάρχουν τα λεγόμενα red flags.
Μεγαλομανία και αλαζονεία: Πιστεύουν ότι είναι ανώτεροι και ξεχωριστοί, και φαντάζονται σενάρια απεριόριστης δύναμης και επιτυχίας. Νιώθουν μοναδικοί.
Ανάγκη για θαυμασμό: Απαιτούν συνεχή αναγνώριση και θαυμασμό από τους γύρω τους.
Έλλειψη ενσυναίσθησης: Δεν μπορούν να καταλάβουν ή να νοιαστούν για τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων.
Εκμετάλλευση και χειριστικότητα: Χειραγωγούν τους άλλους για να πετύχουν τους στόχους τους, θεωρώντας τους ως εργαλεία προς επίτευξη δικών τους σκοπών.
Αντιδράσεις στην κριτική: Εκλαμβάνουν την κριτική ως απειλή και είναι αδύνατο για εκείνους να την αποδεχτούν.
Υπερβολική αίσθηση δικαιώματος: Πιστεύουν ότι δικαιούνται ειδική μεταχείριση και προνόμια. Ότι οι άλλοι τους «χρωστάνε» κι έτσι δεν νιώθουν ποτέ ευγνώμονες ή υπόλογοι και μεταμεληθέντες.
Σε συντροφική ή ερωτική σχέση με νάρκισσο ο συσχετισμός τείνει να αντιμετωπίζει το άτομο ως εργαλείο για επίτευξη προσωπικών σκοπών (πχ. την ιδανική αγάπη), παρά ως ολοκληρωμένη προσωπικότητα με δικές της προσλαμβάνουσες και προτιμήσεις. Επίσης ερμηνεύει αυτές τις τελευταίες στο άλλο άτομο ως δική του ευαλωτότητα, ως αδυναμία, επομένως δεν εννοεί να τις δεχτεί.
Για να διαχειριστείς έναν νάρκισσο υπάρχουν ορισμένες οδηγίες.
Θέσε όρια: Μην επιτρέπεις στον ναρκισσο να σε χειραγωγήσει. Αποφυγε να διαφωνείς μαζί του σε λεπτομέρειες, ειδικά αν νιώθεις απειλή (σύμφωνα με το therapia.gr).
Μην ενδίδεις στην ενοχή: Να είσαι προετοιμασμένη να ακούς φράσεις όπως “Νόμιζα ότι ήσουν δικός μου άνθρωπος” ή “Μάλλον δεν μπορώ να βασίζομαι πάνω σου” όταν αρνείσαι να κάνεις κάτι. Μην τσιμπάς στα “δράματα” που στήνουν.
Χρησιμοποίησε στρατηγικές συζήτησης: Όταν μιλάς μαζί του, ρώτα ερωτήσεις που τον αναγκάζουν να σκεφτεί, όπως “Πιστεύεις ότι αυτό που ζητάς είναι δίκαιο;”, “Αυτή είναι μια συζήτηση ή μια απόφαση που έχεις ήδη πάρει;” ή “Ζητάς τη γνώμη μου ή έχεις ήδη αποφασίσει;”.
Η καλύτερη λύση φυσικά είναι το εξαφανιζόλ. Kόβεις κάθε συσχετισμό κι επαφή. Όσο λιγότερα τέτοια άτομα έχεις κοντά σου, τόσο το καλύτερο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
εγώ θα πω πως την έχουμε κάνει καραμέλα την λέξη νάρκισσος.
είναι διαφορετική η κλινικη διάγνωση και διαφορετικά τα ναρκισσιστικα χαρακτηριστικα.
επίσης το stalking δεν συνδέεται απαραίτητα με τα παραπάνω και είναι άκρως επικίνδυνο.
αφού για εσένα το άτομο αυτό ήταν ενοχλητικό καλά έκανες και έκοψες…τι σε νοιάζει τι θα πούμε εμείς?
Είναι που η pop culture έχει αντικαταστήσει την λέξη μαμάκας με την λέξη νάρκισσος. Προσωπικά προτιμώ χίλιες φορές την λέξη μαμάκας. Και γεμίζει το στόμα σου και δεν δίνει ψυχοπαθολογικό άλλοθι σε μαλακισμένες συμπεριφορές.
Τι μου θυμίσατε τώρα…
Μακριά απο ανθρώπους που δείχνουν εξ αρχής μεγάλη καλοσύνη,αγάπη,τρυφερότητα και ενδιαφέρον.
Είναι παγίδα.
Καλησπέρα φιλη, εγω για τον δικο μου ναρκισσο το συνειδητοποιησα μετα απο εναμιση χρονο που ημουν μαζι του, οταν μου ανοιξε τα ματια μια φιλη μου ψυχολογος, βεβαια τοτε ειχαν ηδη γινει καποια βαρια σκηνικα, απλως δεν ειχα ιδεα μεχρι τοτε για εκεινη τη διαταραχη. Να σου πω ομως καποια πραγματα που μου ειχαν χτυπησει καμπανακια απο τους πρωτους 2-3 μηνες: ελεγε ατακες που τις ακουγα και ημουν σε φαση “δεν μπορω να πιστεψω οτι το ειπε οντως αυτο!!” Παραδειγματα: “Καλο το στοματικο που κανεις, αλλα δεν ειναι και σαν της πρωην μου” (τριγωνοποιηση) “Δεν ειναι πολυ ομορφα τα ποδια… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, υπάρχει η πιθανότητα ένας νάρκισσος να είναι και stalker μέχρι να πάρει τον θαυμασμό που το άλλο πρόσωπο αρνείται να του δείξει. Μόλις τον πάρει, συνήθως , παύει να ασχολείται πλέον με το άτομο που είχε κολλήσει.
Στην πραγματικότητα , οι νάρκισσοι δυσκολεύονται να συνάψουν ουσιαστικές σχέσεις. Για όλους αυτούς τους λόγους που ανέφερε η Ρένα (έλλειψη ενσυναίσθησης, εκμετάλλευση κλπ κλπ) αλλά και γιατί φοβούνται να δείξουν τον εαυτό τους σε όλες του τις εκφάνσεις. Φοβούνται πως αν συμβεί, ρισκάρουν να σταματήσουν να αποτελούν αντικείμενο θαυμασμού.
Ο πατέρας μου έχει χαρακτηριστηκά ναρκισσιστικής συμπεριφοράς. Σου παίρνει το μυαλό να τον βλέπεις να λέει ότι του χρωστάμε και ότι θα έπρεπε να του φιλάμε τα χεριά απλώς επειδή μας μεγάλωσε και δεν σηκώθηκε να φύγει. Καταλαβαίνεις την ναρκισσιστική συμπεριφορά εντοπίζοντας όλες ή τις περισσότερες από αυτά που ανέφερε η Ρένα. Θέλω να πω, σε όλους αρέσει ένας κάποιος θαυμασμός. Αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να αποδοθεί ο χαρακτηρισμός. Η μεγαλομανία έγκειται στην ιδέα του ‘είμαι ο καλύτερος’. Μη νομίζεις, όπου αισθάνεται ότι δεν θα τα καταφέρει, δεν ασχολείται και βρίσκει τρόπο και άτομο να του το… Διαβάστε περισσότερα »
Μιλάτε για τον πατέρα σας, δεν είναι ένας ενήλικας.
Δεν έχετε επεξεργαστεί κάποια θέματα.
(Δεν ξεσυνεριζόμαστε γονείς και παιδιά… )
Δηλαδή αν ο γονέας κάνει τον βίο αβίωτο στο παιδί, το παιδί θα καταπίνει;
Καμία «ιερή» γονεϊκότητα δεν ακυρώνει το δικαίωμα στην ψυχική ασφάλεια. Και δυστυχώς ο προβληματικός γονέας είναι τα πάντα στα μάτια του παιδιού του μέχρι κάποια ηλικία. Και μέχρι τότε, τυφλωμένο από την αγάπη του, θα έχει φάει αρκετά σ@τα από αυτόν, να κάνει ψυχοθεραπεία για μια ζωή.
Επαναλαμβάνω, δεν έχεις επεξεργαστεί κάποια θέματα.
Αυτά που αναφέρεις πιο πάνω, είναι πταίσματα.
Στο γονιό οφείλεις την ύπαρξή σου.
Άχρηστος, κακοποιητικός, δολοφόνος, αυτός σου έτυχε.
Συνειδητοποιείς, αποδέχεσαι την πραγματικότητα και πράττεις αναλόγως.
Είσαι τελειως λαθος. Και προσβλητικ@ προς αλλους σχολιαστες. Το οτι οφείλουμε την υπαρξη μας στους γονεις μας δεν τους απαλλάσσει απο σφαλματα που εχουν κανει και δεν μας κανει τυφλους στα ελαττώματα τους. Στο δικο σου συστημα ιδεών οι γονεις ειναι έννοιες ιερές πάνω κατω που δεν τις ακουμπαμε (αντιθέτως δίνουμε τόπο στην οργη). Μπορεί να προσπαθεις να ξορκισεις καποιο προσωπικο σου φοβο, δεν ξερω. Παντως το μοτιβο ειναι ιδιο, αν κάποιος τολμήσει να κρίνει το γονιο του μπαινεις μπροστα αυτόκλητα, να υπερασπιστεις τον ιερο ρόλο. Μα δεν ειναι η ιδιότητά τους και η συγγένεια που μας δένει με τους… Διαβάστε περισσότερα »
Κάνεις λάθος.
Δεν υπερασπιζόμαστε τους γονείς.
Τον εαυτό μας βοηθάμε, καταλαβαίνοντας ότι οι γονείς είναι άνθρωποι, με τα λάθη τους.
Και στο μαιευτήριο να μας άφηναν, θα έπρεπε να πούμε ευχαριστώ.
Κάνουν τόσο όσο μπορούν.
Το να κάνουμε αυτή την επεξεργασία, να καταλάβουμε, να δεχτούμε ή να απορρίψουμε… ηρεμούμε, δεν έχουμε πικρίες και προχωρούμε τη ζωή μας.
Ναι, είναι λυπηρό να κρίνεις το γονιό, με θυμό, με οργή, με πίκρα.
Είσαι κομμάτι του, δε μπορείς να προχωρήσεις καλά στη ζωή σου με αυτόν τον τρόπο.
Μηπως να γυρίσουν και το άλλο μάγουλο; Το ότι «οι γονείς κάνουν όσο μπορούν» ισχύει για γονείς που όντως προσπαθούν και ίσως (κι εύχομαι) να είχατε τέτοιους. Δεν έχουν όλοι τέτοιους. Υπάρχουν γονείς που αδιαφορούν, κακοποιούν, σκοτώνουν, ασελγούν, ασκούν σωματική και ψυχολογική βία, καταστρέφουν την αυτοεκτίμηση ενός παιδιού για μια ζωή, χρησιμοποιούν ενοχή, χειρισμό και εξουσία. Το «έκανε όσο μπορούσε» μπορεί να είναι παρηγορητικό αν μιλάμε για ατέλειες, όχι για μόνιμη βλάβη. Κι αυτά που εσείς λέτε πταίσματα, έχουν άλλο αντίκτυπο σε κάποιον άλλον. Στάλα στάλα το νερό, τρυπάει το μάρμαρο, που λένε. Ναι, επεξεργάζομαι. Ναι, καταλαβαίνω τι μπορεί και… Διαβάστε περισσότερα »
Ο πόνος δε σβήνει, συμφωνώ, αλλά μεταλλάσσεται, καταλαγιάζει όταν έχεις κατανοήσει…για σένα, για να προχωρήσεις χωρίς βαρίδια, πιο ανάλαφρη.
Ο σπόρος υπάρχει, εσύ τον ποτίζεις…
Πολυ ωραιο σχόλιο 🌻
Οκ, και όσο διαρκεί η θεραπεία δε μιλάμε για τα σφάλματα των γονεων; Μετα; Οταν τελειώσει ο απολογισμός και γιατρέψει ο καθεις το τραύμα του, οποιο εχει, αν εχει, πάλι δε μιλάμε για τα εν λογω σφάλματα;
Επισης, η κατάθεση της εμπειρίας καποιου μπορει να ειναι πολύτιμη για αλλους που διαβάζουν. Γιατί να βάζουμε καταστάσεις που τελικά ειναι πιο κοινές από ότι θα θέλαμε κατω απο το χαλι;
Όταν είναι γιατρεμμένα, μιλάμε αλλιώς, διαφορετικά, δεν έχουμε παράπονο.
Δεν είναι το να τα βάζουμε κάτω από το χαλί, ούτε το πόσο χρήσιμες είναι οι εμπειρίες κάποιου άλλου.
Είναι μια παραίνεση σε αυτόν τον άλλο να δουλέψει με κάποια βιώματα, να τα φιλτράρει, ώστε να μην τον πικραίνουν πια.
Μου λέτε πώς να βλέπω τα πράγματα που έχω ζήσει πρώτο χέρι; 😄
Δεν έθεσα ερώτημα. Δε ζήτησα τη γνώμη σας.
Και μόνο που τα αναφέρετε με αυτό τον τρόπο, δείχνει ότι ακόμα σας πληγώνουν.
Lucid, θα σου πω ένα μυστικό…
Οι περισσότεροι που είμαστε εδώ, έχουμε πονέσει στη ζωή μας.
Και προσπαθούμε να κατανοήσουμε και να μετατοπιστούμε.
Διαφορετικά, δε θα ήμασταν!
Βέβαια, ορισμένοι είναι εδώ για να ‘πάρουν μάτι’ και να κουνήσουν δάκτυλο. Ε! Κάποια ανάγκη τους καλύπτουν κι αυτοί…
Είναι κοινό το μυστικό.
Σε αυτή την κατανόηση και μετατόπιση, ίσως έρθει μια συμβολή από κάπου, που δεν περιμένουμε.
Αγαπητη μου, θα σου προτεινα να διαβασεις τη δικη μου εμπειρια που ειχα στειλει παλαιοτερα (https://ampa.lifo.gr/i-istoria-soy/to-chroniko-mias-synaisthimatika-quot-kakopoiitikis-quot-schesis/) Ακριβως οπως εσυ με βασανιζαν πολλα ερωτηματα και με βοηθησε οταν κατεγραψα καποιες συμπεριφορες του-τα διαβαζα και τα ξαναδιαβαζα για να πεισω τον εαυτο μου οτι επρεπε να φυγω απο αυτη τη σχεση και στο τελος τα καταφερα. Να ακους το ενστικτο σου. Και να εισαι δυνατη. Κοψε καθε επαφη. Μονο ετσι τους ξεφορτωνεσαι.Και μετα οταν φυγει απο την ζωη σου βαλε αυτο καπου και διαβαζε το-Ο χαρισματικός «love bomber» …με κάνει να νιώθω ότι ειμαι σημαντικη, οτι με λατρεύει, ακόμα και ότι με… Διαβάστε περισσότερα »
H απομάκρυνση είναι ο μόνος δρόμος, ειδικά αν ο άλλος είναι stalker.
Μάλλον κάπου τα έχεις μπερδέψει. Άλλο η ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας (όπως την περιγράφει πολύ ωραία η Ρένα) και άλλο το stalking που είναι αποτέλεσμα ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής (η οποία δεν είναι καν διαταραχή προσωπικότητας) και μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνο. Τώρα αν ρωτάς αν κάποιος με ναρκισσιστική διαταραχή μπορεί να έχει παράλληλα και ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, φαντάζομαι πως ναι, αλλά είναι άσχετο το ένα με το άλλο. Αντίθετα, η ναρκισσιστική διαταραχή συνυπάρχει συχνά με την οριακή διαταραχή προσωπικότητας.
Το stalking δεν είναι αποτέλεσμα ούτε χαρακτηριστικό της ιδεοψυχαναγκαστικης διαταραχής.
Επίσης, υπάρχει η ιδεοψυχαναγκαστικη διαταραχη (OCD), και υπάρχει και η ιδεοψυχαναστικη διαταραχή προσωπικότητας (OCPD), τα οποία αν και ακούγονται παρόμοια, είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Eγώ που έχω OCD και παθαίνω εμμονές (και έχω υποπέσει σε stalking σε φάσεις κρίσεων), το stalking που έχω κάνει είναι αποτέλεσμα του OCD. Δεν το βγάζω από το μυαλό μου, έχω κάνει ψυχοθεραπεία. Το stalking στην δικιά μου περίπτωση είναι ψυχαναγκαστική συμπεριφορά, ούτε θέλω να το κάνω, ούτε μπορώ να το ελέγξω). Τώρα αν υπάρχουν και άλλοι λόγοι για να κάνει κάποιος stalking, αυτό δεν το ξέρω (με μια πρόχειρη ματιά στο Google, όντως το stalking με την κλασσική έννοια είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που λέω εγώ). Στο τελευταίο που λες επίσης έχεις δίκιο. Είχα ξεχάσει τελείως ότι… Διαβάστε περισσότερα »