Η Ρένα απαντά: Πώς αναγνωρίζεις τον γυναικοκτόνο;

Υπάρχουν προειδοποιητικά σημάδια; Νιώθω φόβο και ανησυχώ πολύ μην μπλέξω κι εγώ με κανέναν τέτοιο τύπο και δεν τον πάρω χαμπάρι.

_______________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητη Έλενα Βοσνακη, αγαπητή Ρένα και κοινότητα του Αμπα,

Είχα ξαναστειλει το ερώτημα μου παλιοτερα αλλά δεν δημοσιεύτηκε. Δυστυχώς,τα περιστατικά και οι απορίες μου διογκώθηκαν.

Όλα αυτα τα πρόσφατα περιστατικά οικογενειακής βίας και οι αλλεπάλληλες γυναικοκτονιες με κάνουν να νιώθω συνεχές άγχος. Κάθε φορά που πληροφορούμαι στα δελτία ειδήσεων ότι μια γυναίκα δολοφονείται από τα χέρια ενός άντρα με αφήνει εμβρόντητη και αισθάνομαι εκτεθειμένη, κι ας μην συμβαίνει σε εμένα. Σαν να είναι μια αόρατη απειλή μια πρέπει να είναι αλερτ συνεχώς . Νιώθω φόβο και ανησυχώ πολύ μην μπλέξω κι εγώ με κανέναν τέτοιο τύπο και δεν τον πάρω χαμπάρι.

Πύκνωσαν και οι μητροκτοκτονιες τελευταία και μου πάγωσε το αιμα. Ακόμα και από τα χέρια του ίδιου της του γιου πρέπει να φυλάγεται μια γυναίκα. Είναι ανατριχιαστικο αυτο. Συνεχης εξουθένωση. Δηλαδή αν μια γυναίκα δεν βιώσει την ζωή της έτσι όπως την προδιεγραψαν ή θεωρούν σωστό οι άντρες, πρέπει να την δώσει πίσω;

Γενικά δε νομίζω ότι εγώ είμαι πιο έξυπνη ή καλύτερη στο να αναγνωρίζω τα σημάδια ενός άντρα βίαιου ή κακοποιητικου. Ίσως πολλές γυναίκες να είμαστε απλά τυχερές και άλλες ατυχες, αλλά δεν πιστεύω με τίποτα ότι τόσες νεκρές ήταν χαζές ή δειλες και ότι ήθελαν να πεθάνουν. Ούτε πιστεύω στο victim blaming ότι προκάλεσαν τον φόνο τους οι ίδιες. Και ότι αφου τα έβλεπαν γιατί δεν έφευγαν, επομένως ότι επεδίωκαν την κακοποίηση μαζοχιστικά και κατά βάθος.

Διάβαζω κάθε φορά όλα τα άρθρα και τις αναλύσεις της Έλενας Βοσνακη (και άλλων εντύπων μέσων ) για τις γυναικοκτονιες και νιώθω όλο και πιο ανήμπορη .

Γενικά αναρωτιέμαι πώς μπορούμε να ξεχωρίσουμε τον πιθανό γυναικοκτονο; Πώς ένας άντρας ενώ στην αρχή είναι ερωτευμένος , φτάνει να σκοτώνει το αντικείμενο του έρωτα του ; Τη μάνα των παιδιών του; Πώς αφήνει τα παιδιά του ορφανά από μάνα και πατέρα έτσι ασυλλόγιστα;

Είναι θέμα τύχης τελικά; Είναι γονιδιακό το θέμα; Ή εχει κάποιο προφίλ ο γυναικοκτονος; Κάποια γνωρίσματα;

Είναι οι γυναίκες εξίσου ευάλωτες να πέσουν πάνω σε έναν τέτοιον ή τείνουν να προτιμούν ένα συγκεκριμένο είδος γυναίκας;

Με τόσα περιστατικά στον κόσμο δεν έχουν καταρτίσει οι ειδικοί ένα προφίλ, ώστε να είμαστε πληροφορημένες;

Και η άλλη ερώτηση που έχω γιατί κανείς δεν το έχει εξηγήσει μέχρι τώρα να το καταλάβω, Ποιο θα είναι το όφελος αν αναγνώριστει νομικα ο όρος γυναικοκτονιας; θα έχουμε μεγαλύτερη ασφάλεια; Θα είναι πιο μεγάλη η ποινή από την απλή ανθρωποκτονία;

Ευχαριστούμε πολύ για την πληροφόρηση και την προστασία μέσα από την κοινότητα του Αμπα. Μακάρι να μας διάβαζαν όλ@.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αργυρώ

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Όλη η ομάδα σε ευχαριστεί για τα όμορφα λόγια σου για τη δουλειά στο Α μπα. Μένουμε προσηλωμένες να καλύπτουμε αυτά τα πολύ σπουδαία γεγονότα ώστε να δημιουργείται ευαισθητοποίηση στην κοινωνία κι απαξία για το έγκλημα, όχι πανικός στις γυναίκες. Η γνώση κι η επαγρύπνηση σώζουν μεν ζωές, αλλά το ίδιο κι η αλληλεγγύη όταν αναγνωρίζουμε σημάδια στον περίγυρό μας και μιλάμε έγκαιρα, όχι κατόπιν εορτής.

Συγκεκριμένα ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής έχει δηλώσει σε πρότερο χρόνο, « αν σε μια περίπτωση υπάρχει ιστορικό όπου έχει ήδη καταγγελθεί -και μάλιστα από το ίδιο άτομο για βία, για βιασμό – σημαίνει ότι δεν υπάρχει έγκλημα που δεν μπορεί να κάνει. Το να μη ληφθούν λοιπόν τα μέτρα προστασίας σε ένα τέτοιο πιθανό θύμα είναι σα να θέλετε μια συνενοχή όλου του κοινωνικού πλαισίου, όλων των θεσμών. Είναι δηλαδή δια της παθητικότητας το να μην κάνω κάτι είναι σαν να επιτρέπω να γίνει.» Δηλαδή ΔΕΝ πρέπει να δοθεί επουδενί η λεγόμενη δεύτερη ευκαιρία από την γυναίκα.

Και συμπλήρωσε ο ειδικός, «πρώτον νιώθει ο ίδιος ένα σκουπίδι και παίρνοντας αυτή την πρωτοβουλία να δει ότι ο άλλος τον τρέμει, νιώθει σαν να παίρνει κάποια αξία. Είναι ένα άτομο που έχει αδειάσει από ανθρωπιά. Πολλοί τέτοιοι, ξέρετε, δεν μπορούν να ζήσουν μόνοι τους. Σου λέει, τη σκότωσα γιατί την αγαπούσα. Είναι άτομα που δεν είναι συγκροτημένα, που δεν έχουν μια ψυχική συνοχή, να μπορούν να ζήσουν ανεξάρτητα. Και εκεί δεν δέχονται ότι ο συνάνθρωπός τους, η πρώην σύντροφός τους, έχει δικαίωμα να ελέγχει αυτή την ύπαρξή της και το σώμα της[…] και αν θέλετε είναι σε μια γενικότερη κατηγορία ότι δεν έχουν μία ηθική συγκρότηση μέσα τους. Αυτό που λέμε εμείς στην ψυχανάλυση, ένα αρκούντως δυνατό Υπερεγώ, δηλαδή κάτι μέσα σου να σου πει ότι αυτό δεν γίνεται.

Το ζήτημα της έμφυλης βίας επανήλθε αυτές τις μέρες με την δίκη στο Εφετείο της Γαρυφαλλιάς, που την σκότωσε στην Φολέγανδρο ο Βέργος, ο σύντροφός της.
Μάλιστα ειπώθηκε κάτι από τον θύτη που είναι χαρακτηριστικό για το ερώτημα που ρωτάς: «Με το που φώναξε “βοήθεια”, ένιωσα ότι με θεωρεί εγκληματία και πίστευε ότι ήθελα να της κάνω κακό, ένιωσα δηλαδή ότι με υποβιβάζει, γι’ αυτό και έχασα τον έλεγχο.»

ΑΥΤΟ είναι το βασικό μοτίβο, που αποκάλυψε μέσα στο παραλήρημα χωρίς μεταμέλεια: ο εγωισμός, μάλιστα ο αντρικός εγωισμός. Αυτή η ιδιαίτερη μορφή του που δεν ανέχεται αμφισβήτηση, που αντλεί αξία από την κατίσχυση πάνω στη γυναίκα. Δεν φταίει ο ίδιος, το θύμα προξένησε το χαμό του.

Υπάρχει επίσης η εντύπωση ότι μόνο η παραδοσιακή ματσίλα είναι που εγκληματεί, ότι οι γυναικοκτονίες γίνονται από άντρες ενός συγκεκριμένου προφίλ. Άλλοι το τοποθετούν στο ταξικό, στο μορφωτικό, άλλοι στο ιδεολογικό, κι άλλοι το βγάζουν από την εθνικότητα κατηγορώντας την μετανάστευση, όμως η πικρή αλήθεια είναι ότι γυναικοκτονίες πράττουν και μορφωμένοι, και πολιτικά προοδευτικοί κι υπέρ της ισότητας, και ανώτερων κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων εκπρόσωποι. Πολλές φορές είναι άντρες υπεράνω υποψίας. Ο Βέργος, δολοφόνος της Γαρυφαλλιάς, είναι Έλληνας κι αριστερών πεποιθήσεων, θεωρητικά υπέρ της ισότητας των φύλων. Ο Μπέσκος, ο «δράκος της παραλιακής», ήταν άριστος φυσιοθεραπευτής, θυμίζω, που οι ασθενείς του ορκίζονταν στο όνομά του και περιέγραφαν σε σοκ πόση ευαισθησία και τρυφερότητα τους έδειχνε. Ο Κατσιλάμπρος που σκότωσε και τσιμέντωσε τη γυναίκα του στο πάρκο Πικιώνη στην Φιλοθέη ήταν μουσικός, καθηγητής μουσικής στο Αρσάκειο και αξιοσέβαστος από όλη την τοπική κοινωνία.

Είπες κάτι που είναι σημαντικό: «Γενικά δε νομίζω ότι εγώ είμαι πιο έξυπνη ή καλύτερη στο να αναγνωρίζω τα σημάδια ενός άντρα βίαιου ή κακοποιητικού.» Μπράβο, αυτό είναι σοβαρή βάση να προφυλαχθείς. Η αλαζονία ότι εμείς θα τα κάνουμε όλα καλά εκεί που άλλες την πάτησαν, δηλαδή η βάση του victim blaming, είναι η μεγαλύτερη παγίδα.

Πότε φανερώνεται ένας κακοποιητικός άνθρωπος;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News