Η Ρένα απαντά: Πώς αφήνω μια φιλία να φύγει επειδή κανείς δε κάνει το πρώτο βήμα

Από την μια ανησυχούσα οτι μόλις φύγει θα με ξεγράψει τελείως, αλλά οπότε εξέφραζα τις ανησυχίες μου, με διαβεβαίωνε πως δε πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα στη αγαπητή παρέα!!! Είχα ξαναγράψει εδω στο παρελθόν, αλλά από τοτε, έχουν συμβεί πολλά συμβάντα τα οποία με έχουν φέρει σε εναν διαφορετικό δρόμο, με διαφορετικά άτομα.

Εχω τελειώσει το λύκειο και αύριο αρχίζω σχολή στα ΣΑΕΚ της περιοχής μου. Και από τη πρώτη λυκείου είχα μια κολλητή (ας τη πούμε ‘Ο’) με την οποία αυτά τα 3 χρόνια φάγαμε μαζί ψωμί και αλάτι που λεει ο λόγος. Είμασταν κυριολεκτικά αυτοκόλλητες και αχώριστες, και είχαμε δεθεί πολύ (ή όπως θα πούνε κάποιοι “we bonded over shared trauma”), ειδικά όταν βρισκόμασταν και οι δυο σε δύσκολες σχέσεις, από τις οποίες βγήκαμε πιο δυνατές. Όταν η ‘Ο’ έδωσε πανελλήνιες και πέρασε σε μια σχολή στη Κομοτηνή, την συγχάρηκα, και πραγματικά ένιωσα τόσο υπερήφανη και χαρούμενη για εκείνη (αλλά όταν της ανακοίνωσα ότι εγώ πέρασα στη δική μου σχολή, δε φάνηκε το ίδιο ενθουσιασμένη). Από την μια ανησυχούσα οτι μόλις φύγει θα με ξεγράψει τελείως, αλλά οπότε εξέφραζα τις ανησυχίες μου, με διαβεβαίωνε πως δε πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά βαθιά μέσα μου δε μπορούσα να τη πιστέψω. Πριν λίγες μέρες λοιπόν, έφυγε για Κομοτηνή για να αρχίσει τις σπουδές της, και ειλικρινά χαίρομαι πολύ για εκείνη. Βρήκε το δικό της σπίτι και μου είπε πως μπορώ να έρχομαι να τη βλέπω αν θέλω, αλλά από τότε που έφυγε, η επικοινωνία μας μειώθηκε κατά πολύ, σε σχέση με το πόσο μιλούσαμε πριν φύγει, και σήμερα απλώς δε μου έστειλε τίποτα απολύτως. Το τελευταίο “μήνυμα” που μου έστειλε ήταν το λαικ που μου άφησε σε κάτι ριλς που της έστειλα (εφόσον μιλάμε από ινσταγκραμ, και τα ριλς ήταν μια προσπάθεια από εμένα ώστε να ανοίξουμε κουβέντα και να μιλήσουμε) και μετά από αυτό σιωπή.

Τώρα, καταλαβαίνω οτι υπάρχουν δουλειές και υποχρεώσεις τις οποίες μπορεί να έχει, αλλά εγώ ξέρω οτι όποιος θέλει, μπορεί. Επίσης θα μπορούσα και εγω να βάλω στην άκρη τους εγωισμούς μου και να της στείλω, αλλά πάντα εγω θα ήμουν αυτή που θα έστελνε σε περίπτωση που δε το έκανε εκείνη, και αυτό πάντα με κάνει να νιώθω σα “ζητιάνα”. Το έχω συζητήσει με μια άλλη κολλητή μου αυτό το θέμα, και μου έχει πει να μην δίνω σημασία για να δω αν θα κάνει εκείνη καμία κίνηση πρώτη εν τέλει, και οτι το πολύ-πολύ όταν θα έρχεται να βλέπει τους δικούς της θα με θυμάται μόνο, για βόλτες και καφέδες. Αλλά έχω την εντύπωση πως ούτε τότε θα με θυμάται, και ούτε τότε θα με ενημερώνει για το οτι έρχεται, και αν θέλω να βρεθούμε μιας που κατέβηκε κιόλας (ξέρωντας τι άτομο είναι, και το πως φέρεται, ειδικά όταν το έχει ξανακάνει αυτό, αλλά σε άλλη περίπτωση). Ειλικρινά δε ξέρω τι άλλο να πω.

Εγω την αγαπάω πολύ τη κολλητή μου. Και τις δύο τις αγαπάω πολύ, και τις κρατάω πολύ ψηλά. Προσπαθώ πάντα να είμαι ειλικρινής μαζί τους όσο και να πονάει, γιατί δε θέλω να τους λέω ψέματα, να είμαι εκεί για εκείνες και να βάζω τα δυνατά μου να τις κάνω να νιώθουν καλύτερα οπότε δεν είναι καλά. Παρόλο που με την ‘Ο’ έχουμε μαλώσει αρκετές φορές, για πολλά πράγματα, την αγαπάω πολύ ακόμα και δε θέλω να τη χάσω ως φίλη. Μου έχει σταθεί και με έχει βοηθήσει σε πολλά, όπως και εγώ εκείνη. Σημαίνει πολλά σε εμένα και στα αλήθεια ελπίζω να νιώθει το ίδιο. Στα αλήθεια ελπίζω να μη ρίξει μαύρη πέτρα πίσω της, επειδή και μόνο δε στέλνω εγώ πρώτη, αν και δε θα με εξέπληττε ιδιαίτερα αν το έκανε (υπήρξαν αρκετές φορές που δε μου έστελνε πρώτη και περίμενε εμένα να στείλω, ειδικά μετά από καυγάδες, κάτι το οποίο μου έχει εξομολογηθεί και η ίδια). Πλησιάζοντας στο τέλος όμως το ερώτημα παραμένει. Και το ερώτημα είναι, πως αφήνω μια τόσο σημαντική φιλία να φύγει επειδή κανένας δε θέλει να κάνει το πρώτο βήμα? Έχει όντως ρίξει μαύρη πέτρα πίσω της, ή απλώς εγω τα μεγαλοποιω στο μυαλό μου? Υποθέτω πως δε θα μάθω ποτέ.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ζαργάνα Αλανιάρα

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Σε ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σου.

Μήπως η κολλητή Ο έχει περάσει στη Νομική Κομοτηνής; Ή σε Πολυτεχνική; Αν ναι, είναι περίπλοκες σχολές, γεμάτες από άπειρες υποχρεώσεις. Μπορεί η αραίωση να οφείλεται σε αυτό. Ταυτόχρονα είναι σε μια εντελώς άγνωστη μακρινή περιοχή, η οποία παρουσιάζει μάλιστα ιδιαιτερότητες, δεν είναι στη γειτονιά της όπως η δική σου σχολή. Δώσε της το περιθώριο να απασχολείται με αυτά τα ζητήματα και γι’αυτό να μην είναι τόσο ενεργή όσο παλιά.

Ταυτόχρονα από τα συμφραζόμενα δείχνει να είχατε κάποιες διαφωνίες και μικροεγωισμούς και στο παρελθόν., το δεύτερο εξ όσων καταλαβαίνω εκ μέρους της. Και γράφεις ανησυχούσα ότι μόλις φύγει θα με ξεγράψει τελείως». Γιατί ανησυχούσες γι’αυτό; Κάτι σημαίνει αυτό για το πώς την βλέπεις και πώς συγκρίνεσαι μαζί της, νιώθεις ότι δεν αξίζεις να σε έχει στη ζωή της πια; Οι γερές φιλικές κι ερωτικές σχέσεις δεν είναι όμως πεδίο άσκησης εξουσίας, επομένως δεν έχει ουσιαστικά σημασία ποιός κάνει το πρώτο βήμα, αρκεί κάποιος να το κάνει. Εδώ βλέπω ότι ουσιαστικά η επιθυμία είναι να την τεστάρεις, να μετρηθείς μέσα απ΄τη ματιά της και το χρόνο της, αυτό σου πρότεινε κι η άλλη φίλη, που είναι αρκετά προβλέψιμο.

Αυτό που δεν υπολογίζετε είναι ότι αυτά τα πράγματα έρχονται με κάποιο ρίσκο. Ο άλλος μπορεί να περάσει το τεστ, μπορεί και να μην το περάσει, όμως το γεγονός ότι έχει τεθεί ως τεστ δημιουργεί από μόνο του ένα ξενέρωμα με το άλλο άτομο. Θα έλεγα να μην συνηθίσεις να αντιμετωπίζεις τις ανθρώπινες σχέσεις με τέτοια οπτική, τώρα που είναι νωρίς. Αλλιώς κανένας ποτέ δεν θα ανταποκρίνεται στα κριτήριά σου, όλοι αποτυγχάνουν σε κάποιο τεστ κάποια στιγμή. Κάνε αυτό που σου βγαίνει φυσικά κι αν μιλήσετε πες της πώς νιώθεις με δυο λόγια -μου έλειψες, θα ήθελα να τα πούμε. Όχι μυθιστόρημα όμως και σεντόνια, η καλή φιλία είναι ανάλαφρη και στοχεύει να’ναι χαρούμενη, όχι θηλιά στο λαιμό και χρέος. Τότε ο άλλος άνθρωπος την επιζητεί και την επιδιώκει.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News