Εκείνοι που βάρυναν μέσα μας πιο πολύ; Αυτό εννοούμε άραγε; Κύριε Ντίνο μας ακούτε;
_____________
Η ιστορία της Μυρτούλας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Και τελικά Ρένα και παρέα, ποιες/ους έχουμε περισσότερο ζηλέψει; Τις/τους πρώην των νυν μας ή τις/ους νυν των πρώην;
Η δική μου περιέργεια – (μάλλον) ανασφάλεια και έχει οδηγηθεί και στα 2 μονοπάτια ζήλιας.
Οι πρώην γιατί είχαν αυτό που εγώ αγαπώ τώρα και οι νυν γιατί έχουν αυτό που κάποτε αγαπούσα.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μυρτούλα
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Φαντάζομαι ότι δεν μπορεί να εξαχθεί συμπαντική αλήθεια από κάτι που εξαρτάται από πολύ συγκεκριμένες μονάδες. Οι άνθρωποι δεν είναι όλοι όμοιοι, αλλά και ταυτόχρονα αλλάζουν στο πέρασμα του χρόνου και μαζεύοντας εμπειρίες.
Η απάντηση “και τα δυο” που δίνεις στο ερώτημα δεν δείχνει τόσο την ανασφάλειά σου, όπως νομίζεις. Δείχνει το ατελείωτο ennui σου που σε κάνει να μην ευχαριστιέσαι εις βάθος όσα καλά συμβαίνουν στο δρόμο σου. Σαν να τα δικαιούσαι και να σου συμβαίνουν χωρίς να προσπαθείς γι’αυτά, σαν να είσαι κάπως αχόρταγη.
Αυτό οι αρχαίοι το ονόμαζαν Ύβρι και τελειώνει με την συντριβή του ήρωα: χάνει και τ’αυγά και τα πασχάλια.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μήπως να μη χάνουμε το χρόνο μας να ζηλευουμε κανέναν, ξέρω γω; Οι άνθρωποι δεν είναι αντικείμενα για να “έχει” κάποιος κάποιον. Και αν κάπου νιώθεις ανεπαρκής, αυτό έχει να κάνει με εσένα, όχι με το άλλο άτομο, πρωην ή νυν. Οποτε εστίασε και δουλεψε αυτό με σένα. Το να ζηλευει κανείς κάποιο άτομο με το οποίο για τους χψ λόγους έχει απορρίψει, ή τέλος πάντων έχει δοκιμαστεί και δεν ταιριάζουν, αντί να το αφήσει να παει στο καλό (let go) και να εστιάσει στον εαυτό του και στο τώρα, προκαλει μόνο στον ίδιο προβλήματα. Το ίδιο και με το… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ ζηλεύω τον τωρινό μου εαυτό κ θα ήθελα να είμαι όπως είμαι τώρα όταν ήμουν εγω με τους πρώην όταν ήταν νυν. Εκεί περιστρέφεται η σκέψη μου όταν θυμάμαι τη φάση ‘σχεσεις’.
Κατά τ’αλλα θα σου προτεινω να εξερευνήσεις και καταστασεις όπου δεν μπορούν να μπουν βαρύγδουποι τίτλοι· γενικά άσε τους τίτλους για τα καλλιστεία.
“Ζήλεια μου (δις), σαν την αγάπη είσαι τόσο δυνατή, μίλα μου (δις), μα φύγε όταν έρθει εκείνος να με βρει”. Όσο αγαπημένο κι αν είναι το τραγουδάκι μία μικρή πλύση εγκεφάλου την έχουμε όλες υποστεί. Ταυτίζουμε την ζήλεια κάπως με την αγάπη και μετά λογικό να μπερδέυεις την βούρτσα με τον πέο. Επίσης οι πατριαρχούλες λογικες του τύπου”τις φίλες τις προσέχουμε γιατί μπορεί να μας φάνε τον γκόμενο” αποπροσανατολίζουν και διχάζουν. Μία ωραία ατμόσφαιρα. Να πάμε και στο δάσος μια βόλτα. Αλλά το έκαψαν οι μετανάστες κι οι πρόσφυγες, αυτοί είναι που θα μας πάρουν και τους γκόμενους. Και δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατί να ζηλεύουμε; Είχαν ζωή πριν από εμάς και θα έχουν και μετά από εμας αν δεν εχει αίσιο τέλος. Το ίδιο ισχύει και για εμάς. Θα έχουμε να πολεμάμε σκιές και φαντάσματα και να μην απολαμβάνουμε αυτό που ζουμε για όσο το ζουμε;
Δεν κουράζεστε διαρκώς να ζηλευευε; Οι πρώην για κάποιοι λόγο έγιναν πρώην. Υπάρχουν και καλύτερα πράγματα να κάνουμε από το να μένουμε πρισκολλημενοι στο παρελθόν.
Γενικά δε θα με χαρακτήριζα άτομο που ζηλεύει οπότε κανέναν. Με έχω πιάσει όμως να λυπάμαι νυν του πρώην μου και μετά λυπήθηκα και τον εαυτό μου που ήμουν κάποτε νυν αυτού του πρώην!
Εξαιρετική απάντηση Ρένα, τροφή για σκέψη, αφού όλοι συνηθίσαμε την γνωστή οπτική ‘ ζηλεύει όποιος έχει ανασφάλειες’. Ευχαριστούμε!