Η Ρένα απαντά: Ποιος θα με βγάλει από τη στασιμότητά μου;

Μήπως η παρατεταμένη απουσία dating με έχει κάνει να τους βλέπω όλους σαν επιλογές και να φαντάζομαι πράγματα;

____________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα,

Σε (και σας, εννοώντας τα σχόλια αναγνωστριών) διαβάζω κάθε μέρα με τον πρωινό μου καφέ, είναι η μικρή μου συνήθεια που μου δίνει χαρά.

Είμαι 25, κάνω μεταπτυχιακό και φέτος είμαι στο 2ο χρόνο. Έχω ξεκινήσει την διπλωματική μου σε εργαστήριο, καθώς θα είναι πειραματική, είμαι σε τομέα θετικό. Εκεί λοιπόν βρίσκονται και άλλα άτομα και ένας εξ αυτών είναι και ο Γιάννης ο διδακτορικός. Και κάπως έχω μπερδευτεί με τον Γιάννη. Είμαι δυο-τρεις εβδομάδες εκεί και η παρουσία του με κάνει να νιώθω λίγο άβολα, νομίζω αυτή είναι η σωστή περιγραφή. Και θα μου πεις, τι κανει ο Γιάννης που σε κάνει να νιώθεις άβολα; Τίποτα μάλλον.

Να πω ότι είμαι σε single φάση τα τελευταία 2 χρόνια και όταν λέω single εννοώ εντελώς, ούτε ένα τσατ, ούτε ένα ραντεβού. Και το λέω αυτό για να εξηγήσω πως σε κάθε νέο χώρο που πάω, το έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου και κάνω ένα ασυνείδητο σκανάρισμα μήπως και. Η δυσκολία μου είναι πως δεν γνωρίζω νέα άτομα, αλλά και όσα τυχαίνει να γνωρίζω πχ από κοινούς φίλους, δεν μου αρέσουν (και μάλλον ούτε εγώ σε αυτούς) και δεν θεωρώ καθόλου πως έχω απαιτητικά γούστα, aka gen Z problems. Η όλη κατάσταση με προβληματίζει.

Πίσω στον Γιάννη. Στο αρχικό σκανάρισμά μου λοιπόν, ο Γιάννης καταγράφηκε ως ”not bad”, όχι να πέσω ξερή, καταλάβατε, έχει κάτι, έχει φωτεινό χαμόγελο. Και εκεί που εγώ το επεξεργαζόμουν όλο αυτό στο μυαλό μου – απέξω μου μάλλον φαίνομαι λίγο σνομπ οπότε ελπίζω να μην καρφώθηκα- άρχισα να νιώθω ότι και αυτός με κοιτάει περισσότερο και σε άκυρες στιγμές. Και πως όταν συναντιούνται τα βλέμματά μας, η συνάντηση κρατάει λίγο παραπάνω από το πρέπον.

Και ιδού η απορία, με κοιτάει όντως ή εγώ νομίζω ότι με κοιτάει επειδή καααπως μου αρέσει ή με κοιτάει επειδή φαίνεται να τον κοιτάω. Να μην τα πολυλογώ, έχω αγχωθεί που αναλύω βλέμματα και δεν περιμένω να απαντήσετε σοβαρά σε αυτό. Δεν είμαι από τα άτομα που θεωρώ ότι όλοι με κοιτάνε με υπονοούμενο, εν προκειμένω πιστεύω ότι όντως συμβαίνει ή τέλος πάντων τρόπος υπάρχει να το επιβεβαιώσω.

Το βασικό μου θέμα στα ερωτικά μου όμως είναι άλλο: Πως ξέρω ότι αυτόν τον θέλω όντως; Μήπως η παρατεταμένη απουσία dating με έχει κάνει να τους βλέπω όλους σαν επιλογές και να φαντάζομαι πράγματα; Πως θα το ξεπεράσω αυτό το στάδιο; Ποιος Γιάννης θα με βγάλει από τη στασιμότητα; Θα τον βρω μόνη μου ή να περιμένω μέχρι να με βρει αυτος; Το σκανάρισμα το κάνω υποσυνείδητα και με κουράζει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αξίζει να τον προσεγγίσω; Θα είμαστε και στο ίδιο μέρος κάθε μέρα για ένα χρόνο τουλάχιστον και μπορεί να πάει άσχημα αυτό σε περίπτωση χυλόπιτας και αν ο άλλος είναι #$$%*@, είναι και ανώτερος ιεραρχικά. Μήπως παραλογίζομαι; Είναι όμως και γλυκούλης…

ΑΠΟ ΤΗΝ – Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Τι ωραίο πράγμα είπες για το Α μπα! Σε ευχαριστώ πολύ. 🙂

Η φάση σου είναι μάλλον χαρακτηριστική GenZ, καθώς παρατηρώ λείπει το ερέθισμα των εφηβικών φλερτ που παλιότερα γινόταν πολύ πιο έντονα, αν και πιο αθώα. Η τριβή όμως στα βλέματα, στα αγγίγματα, στην αντίληψη του (αναλογικού) ενδιαφέροντος ήταν πιο μεγεθυμένη. Κανένας και καμμία δεν προβληματιζόταν που ανέλυε βλέμματα, ήταν δεδομένο.

Δεν έχει ωστόσο στο δια ταύτα μεγάλη σημασία αν εκείνος όντως σε κοιτάει περισσότερο, δεν σημαίνει από μόνο του αυτό ότι θα θέλει το παραπάνω, δεν σημαίνει ούτε ότι δεν το θέλει. Τα βλέματα δεν είναι εγγύηση, αλλά το ουσιαστικό που διαφεύγει σε πάρα πολύ κόσμο είναι ότι στο φλερτ δεν υπάρχει εγγύηση, όμως αυτή είναι κι η ομορφιά του. Δεν φλερτάρουμε με την σιγουριά ότι δεν θα εισπράξουμε χυλόπιτα, φλερτάρουμε κι όπου βγει. Κι αν δεν βγει, δεν πειράζει κιόλας. Σε ένα πανεπιστημιακό περιβάλλον σπουδών, που διαρκεί μάλιστα ένα χρόνο, δεν είναι και τόσο φοβερή η χυλόπιτα, στη θέση σου θα τολμούσα να προτείνω κάτι. Ανάλαφρο, χωρίς πίεση, έναν καφέ ή ένα ποτό μετά τη δουλειά. Τι είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί;

Τώρα για τα υπόλοιπα που ρωτάς. Ούτε σε αυτά υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση άσπρο-μαύρο. Ας προσπαθήσω να απαντήσω σε ένα-ένα. 

-Πως ξέρω ότι αυτόν τον θέλω όντως;

Δεν είσαι και τρομερά ζεστή, συνήθως όταν κάποιον τον θέλουμε πολύ κυριαρχεί στη σκέψη μας, δε λέμε «νοτ μπαντ», λέμε μέσα μας «φάκινγκ χοτ». Αλλά βέβαια δεν σημαίνει ότι φλερτάρουμε μόνο όσους έχουμε κατακαψουρευτεί, μπορεί να έχει κρυμμένες αρετές, δεν χάνεις κάτι. Είσαι ούτε μήνα εκεί γράφεις.

-Μήπως η παρατεταμένη απουσία dating με έχει κάνει να τους βλέπω όλους σαν επιλογές και να φαντάζομαι πράγματα;

Και γιατί αυτό να είναι κακό απαραιτήτως; Θεωρητικά κι οι άντρες κάπως έτσι βλέπουν τις γυναίκες, ως άπειρες επιλογές. Για το να φαντάζεσαι πράγματα, εντάξει, λες ότι συνήθως δεν είσαι delulu, επομένως έχεις συναίσθηση, θα έλεγα δεν είναι της φαντασίας σου, ίσως κι εκείνος εξετάζει τις επιλογές του, γιατί όχι.

-Πως θα το ξεπεράσω αυτό το στάδιο;

Φλερτάροντας και δοκιμάζοντας! Καλά φαίνονται τα γλυκά στη βιτρίνα, αλλά αν δεν δαγκώσεις λίγο ολοκληρωμένη γνώμη δεν μπορείς να σχηματίσεις.

-Ποιος Γιάννης θα με βγάλει από τη στασιμότητα;

Αυτός στον οποίον θα δώσεις εσύ την ευκαιρία! Δεν ζητάς άλλωστε να είναι ο ιππότης στο άσπρο άλογο, ζητάς να βγεις από την έρημο της παρούσας μοναχικότητας.

-Θα τον βρω μόνη μου ή να περιμένω μέχρι να με βρει αυτος;

Είμαι πάντα υπέρ της ενεργητικής γυναικείας αναζήτησης ή τέλος πάντων της πρωτοβουλίας. Άμα περιμένουμε την επιφοίτηση των άλλων, ζήτω που καήκαμε, μην μπαίνεις σε αυτή την λούμπα, δεν χρειάζεται να περιμένεις. Διεκδίκησε, δοκίμασε, σου φαίνεται βουνό απλώς επειδή είσαι εκτός dating δυο χρόνια. Αυτό όμως αλλάζει πανεύκολα. Κι από κει και πέρα καλή τύχη.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News