Η Ρένα απαντά: Ποιος φταίει;

Ζήτησα συγνώμη, ενώ αιμορραγούσα, μου είπε να ντυθώ και να φύγω. Μου είπε ένα χαζό να προσέχεις στο δρόμο.

TRIGGER WARNING: Aν έχετε υπάρξει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης, καλύτερα είτε να μην διαβάσετε παρακάτω, είτε να προχωρήσετε με προσοχή. 

______________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα, σε εκλιπαρώ, πες μου ποιος φταίει.

Γνώρισα έναν μέσω φόρουμ και ξεκινήσαμε λίγο περίεργα, γιατί αυτό που τον ενδιέφερε ήταν πως ήμουν αυτοκαταστροφική και τρελή. Ήταν κυριολεκτικά το πρώτο του μήνυμα. Πρόκειται για ένα φόρουμ όπου έγραφα για διάφορα προβλήματα και συναισθήματα, οπότε όντως ήξερε την αστάθειά μου.

Δεν είχα ποτέ μου σχέσεις, άρα πήρα ego boost και ακολούθησα την επικοινωνία. Στέλναμε φωτογραφίες, και εδώ να πω πως δεν έβγαζα ποτέ φωτογραφίες πόσο μάλλον να στέλνω και ειδικά γυμνες. Και ενώ θεωρούμαι αηδιαστική, ο συγκεκριμένος με κολάκευε και ένιωθα πρώτη φορά στη ζωή μου επιθυμητή. Η συμφωνία ήταν πως δε με πειράζει να με πονέσει λίγο, βασικά ήθελα να πονέσω. Η ψυχική μου κατάσταση ήταν άθλια και το ήξερε. ΉΞΕΡΑ τι θα κάναμε. Πήγα εκεί, ξέροντας. Είχα πει πως δεν έχω πρόβλημα να κάνει ότι θέλει.

Συναντηθήκαμε, πήγαμε σπίτι του, έβαλε μουσική, δέχτηκα να πιω πρώτη φορά αλκοόλ, επέμενε και το ήπια όλο με τη μία. Γέλασε.

Άρχισα να χαλαρώνω, τον αγκάλιασα και άρχισα να νιώθω υπέροχα. Η αρχή ήταν καλή . Δάκρυσα στην αγκαλιά. Γιατί μου έχουν λείψει. Long story short, δεν σεβάστηκε ότι ήθελα προφύλαξη, με πόνεσε φριχτά, ούρλιαζα από τους πόνους. Γενικά με ρωτούσε αν είμαι οκ και αν δε θέλω κάτι να του το πω. Έτρεμα.

Δεν του είπα να σταματήσει, του έλεγα ένα διστακτικό ναι ή και τίποτα, παρόλο που με ρώτησε, αλλά τον έσπρωξα, είπε εμένα δε θα με σπρώχνεις ρε. Και με πόνεσε περισσότερο. Στις ερωτήσεις έλεγα ένα διστακτικό ναι, ή δεν μίλαγα. Όταν προσπάθησα να του πω να πάει πιο αργά, ήταν βίαιος και δεν είπα κάτι. Μου έλεγε, θα σε ακινητοποίησω να μη μπορείς να κουνηθείς, θα σου κλείσω το στόμα.

Αφού ολοκλήρωσε (χωρίς προφυλακτικό που ήταν το μόνο που του ζήτησα) ενοχλήθηκε γιατί είχα λερώσει το σεντόνι με αίμα. Ζήτησα συγνώμη, ενώ αιμορραγούσα, μου είπε να ντυθώ και να φύγω. Μου είπε ένα χαζό να προσέχεις στο δρόμο. Είχαμε συμφωνήσει να μείνω σπίτι του το βράδυ. Απλά με έδιωξε..
Όσο ήμουν έξω, του έστειλα ανησυχητικά μηνύματα, αλλά ενώ ήξερε πως ήμουν ακόμη εκεί έξω, δεν είπε ούτε να γυρίσω, ούτε και να έρθει εκείνος. Είπε “απλά σορι, έχω τραύμα με το αίμα, ήμουν θύμα βι@σ.” και πιστεύω με δούλευε γιατί ήξερε πως έχω υπάρξει θύμα χρόνια πριν. Με είπε γλυκιά και πως θέλει να με ξαναδει.

Επειδή είχα αιμορραγία δεν πίστεψε πως ήμουν θύμα και έλεγε πως έχω φαντασία. Είπε “να πονέσεις δεν ήθελες;” Και μετά πώς αν ήξερε ότι ήμουν π@ρθενα, δεν θα το έκανε γιατί η πρώτη φορά δεν πρέπει να είναι με άγνωστο. Του είχα πει ότι αυτή ήταν η πρώτη φορά κατ’ επιλογή. Και είχε χαρεί στα μηνύματα.

Τέλος πάντων, τον απείλησα, διέγραψε τον λογαριασμό του. Ξέρω που μένει στο περίπου αλλά τι να το κάνω. Αυτά. Είχα αιμορραγία κοντά στις 24 ώρες. Κλαίω όλη μέρα και γενικά δεν είμαι αυτή που ήμουν. Νοσηλεύομαι σε ψυχιατρική, αλλά δεν με βοηθά σε κάτι. Έχω ξεσπάσματα θυμού και κλαματος.

Ποιος φταίει;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Guilty trash

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Ποτέ δεν περίμενα ότι θα διαβάζω τόσο σκληρό περιεχόμενο όταν ανέλαβα να απαντώ στη στήλη. Όμως αυτά τα περιστατικά, ακόμα κι αν δεν είναι πάντοτε 1000% ακριβή, συμβαίνουν κι έτσι έχει σημασία να απαντιώνται διεξοδικά για την προστασία κι ενδυνάμωση των γυναικών.

Δεν έχει σημασία ποιός φταίει. Ούτε είσαι αηδιαστική, ποιός στο καλό σου το είπε αυτό; Πώς σου μπήκε αυτή η ιδέα; Ο διαμοιρασμός ενοχής ή το κούνημα δαχτύλου δεν βοηθάει (και προειδοποιώ ότι θα κόψω αλύπητα σχόλια που επαναθυματοποιούν το θύμα!). Έχεις πόνο μέσα σου που θέλεις να τον βγάλεις έξω κι επιδιώκεις να σου πω ότι φταις για να αυτομαστιγωθείς κι άλλο, κι άλλο… Ώστε ο εσωτερικός πόνος να έρθει στην επιφάνεια, να τον δεις και να πενθήσεις γι’αυτόν. ΔΕΝ θα το πω όμως γιατί δεν φταίει ποτέ το θύμα.

Η εμπειρία που διηγήθηκες είναι ανατριχιαστική, στην κυριολεξία. Την παραθέτω για να διαβάζουν κοπέλες που έχουν παρόμοιες τάσεις και να κατανοούν ότι όταν δεν ξέρουμε επακριβώς τι θέλουμε και τι επιδιώκουμε μπορούμε πολύ εύκολα να πέσουμε πάνω σε ανθρώπους με τόσο χαμηλή ενσυναίσθηση κι αίσθηση ορίων που να πάρουν στην κυριολεξία τον παραληρηματικό μας λόγο («να πονέσουμε, να κάνουν ό,τι θέλουν, να χάσουμε τον έλεγχο»). Φταίνε εκείνοι που δεν οριοθετούνται, που δεν έχουν φραγμό.

Αυτό που περιγράφεις πλησιάζει τραγικά τον βιασμό, παρόλες τις διαβεβαιώσεις που δίνεις, καθώς δεν γνωρίζεις σε τι συναινείς επειδή σου λείπει κάθε πρότερη εμπειρία. Κανονικά αυτό έπρεπε να το γνωρίζει κι εκείνος, αλλά όπως βλέπω από την παράβλεψη του προφυλακτικού, που συνιστά ασέβεια στο όποιο θέλω σου, ούτε κάτι τέτοιο θα τον εμπόδιζε να κάνει αυτό που φαντασιωνόταν τελικά. Τα έχει παντελώς συγχισμένα μέσα στο άνιωθο μυαλό του! Και μόνο ότι παραμόνευε στο συγκεκριμένο φόρουμ για υποψήφιο θύμα είναι προβληματικό. Πρέπει άμεσα να κόψεις κάθε επαφή και να ανασυγκροτηθείς για να μην ξανακινδυνέψεις. Επίσης να μην απειλείς, εφόσον δεν μπορείς να πραγματοποιήσεις τις απειλές σου: τείνει να εξαγριώνει τους θύτες και κινδυνεύεις εκ νέου με θυματοποίηση.

Το ότι νοσηλεύεσαι σε ψυχιατρική θα συμπεράνω ότι είναι εξαιτίας προϋπαρχόντων προβλημάτων και θα ευχηθώ καλή ανάρρωση και καλή διαχείριση. Αν τους μιλήσεις για το περιστατικό αναλυτικά, πιστεύω θα βοηθηθείς αποτελεσματικότερα.

Πάμε όλες μαζί, κορίτσια, κανόνες αυτοπροστασίας για το μέλλον:

1. Δεν τσιμπάμε σεξουαλικά σε όσους έχουν ΗΔΗ ακούσει τα σώψυχά μας και ξέρουν ότι είμαστε ευάλωτες. Δεν είναι πρόσκληση σε χτίσιμο εμπιστοσύνης, όπως νομίζετε, είναι πρόσκληση σε κακοποίηση.

2. Δεν πάμε σε ξένα σπίτια ανθρώπων που δεν γνωρίζουμε πολύ καλά. Αν πρέπει να γίνουν ιδιωτικής φύσης πράξεις, καλούμε στο δικό μας που η κυρία Κούλα από δίπλα αν βάλουμε τις φωνές θα καλέσει την αστυνομία ή θα μπουκάρει ο σύζυγός της και όπου ξέρουμε επακριβώς τα κατατόπια. Ή πάμε σε ξενοδοχείο βραχυχρόνιας μίσθωσης που θα συμβεί το ίδιο, όλο και κάποιος έχει το νου του εκεί. Δεν είναι το ιδανικό, αλλά όσο μπορούμε προλαβαίνουμε τα χειρότερα.

3. Δεν προσπαθούμε να αναπαραστήσουμε τις 50 Αποχρώσεις του Γκρι. Πρόκειται για λογοτεχνικό σκουπίδι. Προσοχή: ΔΕΝ είναι έτσι το bdsm. Aν μας γαργαλάει το συγκεκριμένο στυλ ερωτικού σχετίζεσθαι αναζητούμε πιστοποιημένες πηγές ενημέρωσης και διπλοτσεκάρουμε ποιοί είναι οι ενδιαφερόμενοι άνθρωποι ΠΡΟΤΟΥ υποκύψουμε. Η μισή δουλειά σε τέτοιες σχέσεις είναι η επικοινωνία, μην πω ολόκληρη. Όταν παραβιάζονται τα όρια όπου αισθάνεται ασφάλεια το ένα μέρος είναι σημάδι ΑΜΕΣΗΣ παύσης όποιασδήποτε δραστηριότητας. Και ποτέ δεν δίνουμε λευκή επιταγή «κάνε ό,τι θες». Αν ήθελε κάποιος να σε ταϊσει σκ@τ@, δηλαδή, θα ήταν ΟΚ; Ή να σου κ0ψει ένα δάχτυλο; Ούτε οι πιο σκληροί παίχτες δεν δέχονται κάτι τέτοιο! Συζητάμε πάντοτε τα όριά μας. Άμα δεν γνωρίζουμε, ψάχνουμε να μάθουμε, δεν είναι ντροπή, ούτε ξενερωτικό, το αντίθετο, δείχνει ωριμότητα και πεποίθηση.

4.Όταν ζητάμε εξαρχής προφυλακτικό κι ο άλλος δεν φοράει, διακόπτουμε, με οποιαδήποτε πρόφαση, και φεύγουμε. Αν υποψιαζόμαστε ότι θα υπάρξει βία στην υποψία φυγής μας, οργανώνουμε ένα σύστημα διαφυγής/αποδέσμευσης από πριν. Γι’αυτό ανατρέχουμε στο #2.

Προσέχετε τους εαυτούς σας, δεν θα τους προσέξουν άλλοι για σας.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News