Η Ρένα απαντά: Ποιος είναι πιο αξιολύπητος, εγώ η αυτοί;

To ερώτημα της μοναχικότητας/μοναξιάς εκτός σχέσης.

_____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Τη νέα χρονιά κλεινω τέσσερα χρόνια μόνη, είμαι λίγο μετά τα 30. Ακούω τους γύρω να μιλάνε για τις σχέσεις τους και να έχουν μονίμως προβλήματα, να απατιούνται, να τσακώνονται, να βαριουνται ο ένας τον άλλον, αλλά είναι σε σχέση. Τα υγιή ζευγάρια που ξέρω ίσως να είναι μετά βίας δύο. Όλοι οι άλλοι φωνές, τσακωμοί, καυλαντες με άλλους, αλλά έχουν σχέση. Και πλέον μου το πετάνε σε ραντομ στιγμές ότι, Ε τι μας πρηζεις για τον τάδε και τον άλλον αφού δεν τα έχετε.

Όλα αυτά τα χρόνια είχα διάφορες ιστοριουλες πιο σύντομες η για περισσότερο καιρό. Όμως εγώ δε δικαιούμαι να μιλάω γιατί δεν έχω σχέση, γιατί δεν ήμουν αρκετά καλή, ελκυστική, καυλιάρα για κανέναν άντρα να δεσμευτεί μαζί μου, έστω και για τα μάτια του κόσμου. Κάποιες φορές πειραζομαι, μετά όμως σκέφτομαι από το να ζω αυτή την κατάντια καλύτερα μόνη. Καμιά φορά τους απαντάω αν ήθελα να έχω κι εγώ έναν που δεν τον θέλω, απλά για να έχω σχέση, θα μπορούσα. Και μου λένε είσαι σίγουρη ότι θα μπορούσες ή μήπως κανένας δε σε θέλει για σχέση; Απορώ ποιος είναι πιο αξιολυπητος, εγώ η αυτοί. Πιστεύω αυτοί, γιατί δε νιώθουν αρκετά καλά με τον εαυτό τους για να είναι μόνοι τους.

ΑΠΟ ΤHΝ – Μονη

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Εδώ έχουμε μια κλασική περίπτωση «κοιτάω αλλού για να μην δω την πραγματική αιτία που υπόκειμαι στη συνθήκη που ζω». Η συνθήκη είναι ότι σε κριτικάρουν αρνητικά επειδή δεν έχεις μακρόχρονη σχέση. Κι αντί να εστιάσεις ότι έχεις έναν κακό κύκλο, που δεν σου μιλάει για το καλό σου αλλά για να σε μειώσει και να ανυψωθούν οι ίδιοι, αναρωτιέσαι ποιός είναι πιο καημένος, κάνοντας ταυτόχρονα ανασκόπηση του σχεσιακού σου παρελθόντος κι αποτίμηση των σχέσεων των άλλων. Με λίγα λόγια πολυδιασπάσαι. Κι ενώ το πρόβλημα σου ζητά να βρεις και να σχεδιάσεις την συνάρτηση, εσύ ασχολείσαι να κάνεις αποτίμηση όλων των συνισταμένων και να γράψεις ένα συμπέρασμα γι’αυτές χωρίς να σχεδιάσεις απολύτως τίποτα στο χαρτί.

Το πρόβλημά σου είναι ότι ο κύκλος σου έχει μικροκομπλεξάκια που βγάζει πάνω σου επειδή είσαι ο εύκολος στόχος. Αν είχαν τα κότσια την συζήτηση αυτή θα την έκαναν με τα ευτυχισμένα ζευγάρια, αλλά βλέπεις δεν τους συμφέρει. Με το να σου λένε «δεν είσαι ικανή να κρατήσεις σχέση» σου τοποθετούν ένα φορτίο στους ώμους, ενώ δεν σου δίνουν τα κατάλληλα εργαλεία για να το απαλύνεις ή να το μοιραστείς. Επομένως δεν σου κάνουν καλό αλλά κακό. Θα πρέπει να διακόπτεις τέτοιου είδους συζητήσεις ή να μην τις ξεκινάς καθόλου. Εστιάστε, πες τους, στο να μου γνωρίσετε νορμάλ ανθρώπους που μπορώ να συνεννοηθώ έτσι όπως είμαι. Τότε θα δείξουν πόσο καλή πρόθεση έχουν και πόσο είναι φίλοι ή όχι. Από αρνητική κριτική γκώσαμε, είναι το μόνο εύκολο.

Όμως οι σχέσεις δεν είναι και του πεταματού. Καθόλου σχέση είναι καλύτερα από κακοποιητική σχέση, βεβαίως. Έχουν όμως κι αυτές την αξία τους, όχι για λόγους κοινωνικού στάτους ασφαλώς. Για λόγους προσωπικής ωρίμανσης, για λόγους κοινωνικής τριβής, για λόγους εξέλιξης του πυρήνα της ύπαρξής μας. Ακόμα κι οι κακές σχέσεις, δηλαδή, έχουν τη χρησιμότητά τους κι επιτελούν έναν σκοπό στο πέρας της ζωής μας. Βέβαια ιδεατό είναι να είναι όσο το δυνατόν ασφαλείς, ήρεμες, γόνιμες για την προσωπικότητα. Δεν είναι βέβαια έτσι πάντοτε. Η μοναχικότητα όμως δεν είναι εντελώς συμβατή με την ανθρώπινη κατάσταση, είναι γνωστό από αρχαιοτάτων, χρειαζόμαστε συντροφικότητα, αλληλεπίδραση, κάπου να μιλήσουμε. Κι αν έχουμε τον μεγάλο και καλό κοινωνικό κι οικογενειακό κύκλο είναι πιο εύκολο, αλλιώς δυσκολευόμαστε.

Οι ερωτικές σχέσεις συγκεκριμένα είναι σαν εκείνο το ανέκδοτο που λέγεται στο τέλος μιας πραγματικά σπουδαίας ταινίας. Οι σχέσεις είναι από τη φύση τους ατελείς, όπως είμαστε κι εμείς άλλωστε. Κι αυτό είναι ΟΚ. Όσο φυσικά δεν τις θεωρούμε κατόρθωμα ή προσωπικό πρωταθλητισμό.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News