Η Ρένα απαντά: Ποιο είναι το κριτήριο επιλογής;

Αν και ο χρόνος περνάει και πίσω δεν γυρνάει, εγώ είμαι στην ίδια ακριβώς θέση, αν και προσπαθώ να βελτιώσω την κατάσταση μου

___________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σου Ρένα,

Έγραψα και πάλι πρίν ένα εξάμηνο για αυτόν που με απέρριψε το 2023 και οπότε τον έβλεπα μετά έκλαιγα . Δυστυχώς δεν έχω update γιατί αν και ο χρόνος περνάει και πίσω δεν γυρνάει, εγώ είμαι στην ίδια ακριβώς θέση, αν και προσπαθώ να βελτιώσω την κατάσταση μου (π.χ. να βρω καλύτερα αμειβόμενη εργασία).

Η ερώτησή μου είναι πιο φιλοσοφική γιατί παρακολουθώ στενά τη στήλη και οι γνώμες που διαβάζω εδώ με βοηθούν να δω αλλιώς κάποια πράγματα. Υπάρχει περίπτωση να νιώθει κάποιος εντάξει αν θέσει εαυτόν σε μια σχέση που δεν υπάρχει έρωτας, αλλά υπάρχει αμοιβαία εκτίμηση και εμπιστοσύνη;

Ρωτάω διότι αφενός και στον οικογενειακό μου κύκλο κατά κόρον τέτοιες είναι οι σχέσεις και φαντάζομαι όλοι έχουν τέτοιες περιπτώσεις υπόψιν στην Ελλάδα που τα δυο μέλη ήταν ικανοποιημένα (γάμοι με ‘προξενιά’ ή επειδή δεν υπήρχε αλλος διαθέσιμος στο χωριό κ.ο.κ.) και αφετέρου νιώθω μεγάλη μοναξιά ούσα αζευγάρωτη 5 χρόνια συναπτά και κλείνοντας τα 28. Και τρίτον νομίζω είναι πολύ πιο εύκολο να φύγω από το σπίτι για να συζήσω με κάποιον σύντροφο παρά να επιβιώσω μόνη μου εντελώς. Τι λες;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ξανά και ξανά κλαμένη

______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Θα ξεκινήσω από το τέλος προς την αρχή. Το να αναζητάς σύντροφο να συζήσεις για να φύγεις από το σπίτι σου (το πατρικό, καταλαβαίνω) είναι η χειρότερη πιθανή λύση, καθώς μπαίνεις σε άμεση εξάρτηση από ένα άλλο άτομο με το οποίο μπορεί να προκύψει καλή σχέση, μπορεί όμως και να μην προκύψει. Οι καλύτερες αποφάσεις είναι οι αποφάσεις ανθρώπων που αποφασίζουν λεύτερα κι εσύ αυτή τη στιγμή αποφασίζεις υποταγμένη. Υποταγμένη σε ένα αφήγημα, πατριαρχικής κοπής, ότι πρέπει να ζευγαρωθείς για να φύγεις. Πρέπει να δημιουργήσεις ρήξη. Δεν είμαστε στο 1950, έχουμε 2025 και οι άνθρωποι έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να αποφασίζουν για την ζωή τους οι ίδιοι.

Αν φοβάσαι να μείνεις μόνη, αυτό είναι άλλο κι είναι εν μέρει κατανοητό. Υπάρχει επασφάλεια για την οικονομική σταθερότητα, υπάρχει το άγχος της μοναξιάς, η αγωνία για την επιθυμία απόκτησης οικογένειας, όλα αυτά δημιουργούν την ανάγκη για συντροφικότητα. Επομένως πρόκειται για μια ανθρώπινη ανάγκη. Η αμοιβαία εκτίμηση κι εμπιστοσύνη είναι επομένως εκ των ουκ άνευ σε μια τέτοια συνθήκη. Δε θα πας να συγκατοικήσεις με κάποιον που φοβάσαι μη σε στραγγαλίσει μες τη νύχτα, μην σε κλέψει και εξαφανιστεί, μη σε βιάσει άμα θυμώσει! Τα συναισθήματα αυτά είναι δεδομένα κι απαράβατα. Η ερώτηση όμως είναι άλλη.

Η ερώτηση είναι να μείνω με το σίγουρο και το καλό εφόσον δεν με έλκει ερωτικά; 

Ακόμα πιο πεζά. Να πω ναι στο Καλό Παιδί που με προξενεύουν επειδή έφτασα σε ηλικία γάμου ή να συνεχίσω το ψάξιμο με φόβο να μην βρω ποτέ κάποιον;

Σε αυτό η απάντηση δεν μπορεί να είναι άσπρο-μαύρο, γιατί δεν σε ξέρουμε ως άτομο για να μπορέσουμε να απαντήσουμε. Μόνο εσύ ξέρεις τον εαυτό σου. Μια συγκατοίκηση ή συνύπαρξη με κάποιον που εκτιμούμε κι εμπιστευόμαστε είναι λιγουλάκι σαν να είμαστε αδερφάκια ή ν’ αναπαράγουμε μια γονική-παιδική συσχέτιση.

Ανοίγω παρένθεση. Κατά βάθος οι περισσότεροι άνθρωποι επιζητούν να βρουν μια Μανούλα στις ενήλικες σχέσεις τους. Να τους φροντίσει, να τους παρηγορήσει, να κάνει τα πάντα γι’αυτούς. Κι εκεί είναι που συμβαίνει το τεράστιο πατατράκ, επειδή αν και οι δύο περιμένουν από το άλλο μέρος να είναι η Μανούλα της σχέσης (πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα, κατά τας γραφάς), τότε ποιός θα παίξει αυτό το ρόλο; Θα υπάρχουν πάντα εκατέρωθεν παράπονα. Όχι δεν έκανες αυτό, όχι ποτέ δεν προθυμοποιήθηκες για εκείνο, εγώ περίμενα το τάδε…
Επιπρόσθετα η απαίτηση να παίξει κάποιο μέλος τη Μανούλα δημιουργεί ένα δυσβάσταχτο βάρος στις πλάτες του ατόμου. Δεν μπαίνουμε όμως σε σχέσεις για να επιβαρυνθούμε αλλά για να μοιραστούμε τα βάρη. Να φερθούμε ενήλικα, να αναλάβουμε τις ευθύνες εαυτού.

Ο έρωτας βοηθάει να ξεπεραστεί αυτό το επικίνδυνο ρίσκο επειδή η ανεβαστική του ποιότητα μας κάνει να ξεπερνάμε τον εαυτό μας. Μέσα στο πλαίσιο του έρωτα γινόμαστε η καλύτερη βερσιόν του εαυτού μας (αλλά κι η χειρότερη αν δεν προσέξουμε!) προσφέροντας ανυπόκριτα χωρίς να περιμένουμε και να υπολογίζουμε σε αντάλλαγμα. Αυτό σημαίνει ότι ο έρωτας δημιουργεί έναν δεσμό που δεν προκύπτει ως εμπορική συμφωνία κι αυτή είναι η ουσιώδης του διαφοροποίηση. Δεν υπογράφεται συμφωνητικό κι αυτό είναι το μεγαλείο του, αλλά και το ρίσκο του.

Η ερωτική έλξη διασφαλίζει ότι δεν θα ζεις σαν αδερφάκια με τον σύντροφό σου. Δεν είναι μόνιμη, σταθερή, αναλλοίωτη, φυσικά, υπόκειται στη φθορά της οικειότητας. Αλλά εφόσον υπήρχε η σπίθα εξαρχής, μπορεί να ξαναανάψει στο πέρας των ετών όταν υπάρχει η διάθεση κι οι συνθήκες. Αν δεν υπήρξε ποτέ, θα είναι πάρα πολύ σπάνιο να προκύψει ξαφνικά από το πουθενά. Είναι μια προτεραιοποίηση όμως που εναπόκειται στο ίδιο το άτομο. Κάποιοι περνούν ολόκληρη τη ζωή τους επιθυμώντας άλλο άτομο και ζώντας με έτερο άτομο. Καμμιά φορά μάλιστα ζώντας καλά. Δεν θα το κρίνω, απλά το επισημαίνω.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News