Η Ρένα απαντά: Ποιά η ιδανική διαφορά ηλικίας μεταξύ παιδιών;

Εχουμε ενα μωρό 2.5 μηνών που χαίρει άκρας υγείας και είναι πάρα πολύ ήσυχο. Έχουμε αποφασίσει ότι θέλουμε δεύτερο παιδί συνειδητά.

_____________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γειά σας Ρένα και παρέα, μου αρέσει πολύ η στήλη και με τη σειρά μου, θα ήθελα να ζητησω τη βοήθειά σας για μια δύσκολη απόφαση που έχω να πάρω άμεσα. Το ερώτημά μου είναι: πότε κάνουμε δεύτερο παιδι; Εχουμε ενα μωρο 2.5 μηνών που χαίρει άκρας υγείας και είναι παρα πολύ ήσυχο. Έχουμε αποφασίσει οτι θέλουμε δεύτερο παιδι συνειδητά γιατι θεωρούμε οτι ειναι τεράστιο δώρο το να έχεις έναν αδερφό ή αδερφή, όμως σκεφτόμαστε για το χρονικό διάστημα που πρεπει να μεσολαβήσει ανάμεσα στις δύο γέννες ώστε να το βιώσουν όσο καλυτερα γίνεται τα δύο παιδια. Ειναι κάτι που με αγχώνει καθότι ο ερχομός του αδερφού μου όταν ήμουν ενάμιση έτους συνοδεύτηκε από σφοδρή ζηλεια και αίσθημα εγκατάλειψης, με αποτέλεσμα να μην σχηματιστεί ούτε για εμένα, αλλά δυστυχώς ούτε και για εκείνον, ασφαλής συναισθηματικος δεσμός με τους γονείς μας. Εχω συναίσθηση οτι σε αυτο συνεβαλαν πολλές άλλες πράξεις των γονιών μας, αλλα είμαι πεπεισμένη ότι αυτο έπαιξε επίσης τον ρόλο του.

Σκέφτομαι λοιπόν οτι θα ήθελα τα παιδια να είναι είτε ακόμα πιο κοντά ηλικιακα: διαφορά ενός έτους, δηλαδή να μείνω έγκυος μέσα στους επόμενους δύο μήνες, ή μετα να περιμένουμε να κλείσει τα τρία το μωρο μας για να ξαναρχίσουμε την προσπάθεια. Ξέρω οτι λένε οτι η ιδανική διαφορά ειναι τα 2 με 3 χρόνια, αλλα αυτη την επιλογή την έχω αποκλείσει γιατι θεωρώ οτι το μωρο καταλαβαινει αρκετα ωστε να ζηλευει αλλα δεν ειναι σε θεση να εκλογικευσει την κατασταση και να καταλαβει ο,τι του εξηγούμε.

Θα σας πω αυτα που βλέπω σαν θετικά και αρνητικά στο κάθε σενάριο και θα ήθελα να μου πείτε την γνώμη σας.
Πρώτο σενάριο, διάφορα ενός χρόνου: θα μου πεις ποιες οι πιθανότητες να μείνω εγκυος μέσα στους επόμενους δύο μηνες; Πιστεύω αν το προσπαθήσουμε μεγάλες. Πρώτη φορά που το προσπαθήσαμε, έμεινα κατευθείαν εγκυος αλλα ήταν παλινδρομη, δεύτερη φορά, έμεινα κατευθείαν εγκυος και ήταν το μωρο μας που γεννήθηκε πρόσφατα. Μεγάλη τύχη σίγουρα, αν και η παλινδρομη πόνεσε πολύ.

Λοιπόν, σε αυτο το σενάριο, για μένα το μεγάλο πλεονέκτημα ειναι οτι τα παιδια θα μπορούν να κανουν πολλές δραστηριότητες μαζι και θα έχουν ενα στήριγμα στο σχολείο. Στη Γαλλια ενα κοριτσακι 9 ετων αυτοκτονησε λογω σχολικου εκφοβισμου, οποτε το να έχουν τα παιδιά το αδερφάκι τους τα περισσότερα χρόνια στο ιδιο σχολείο ειναι μεγάλη ασπίδα προστασίας. Επίσης, μέχρι και ενός έτους, υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες για αίσθημα ζηλειας, και επειδή θα μεγαλώσουν μαζί, υπάρχουν περισσοτερες πιθανότητες να αναπτύξουν έντονο συναισθηματικο δέσιμο. Τα αρνητικά τώρα, λιγότερος χρόνος με κάθε παιδι χωριστά όσο θα είναι μωρα. Επίσης, αν υπάρχει ζηλια, πιο δύσκολο να εκφραστεί. Αυτό που φοβάμαι κυρίως ειναι μηπως λείψει εξαιτίας αυτού ο ασφαλής συναισθηματικος δεσμός με τους γονείς αν και θα κάνω τα πάντα για να το αποφύγω. Το αλλο μειονέκτημα το γράφω απλα για να μην προσανατολιστουν λάθος οι απαντησεις: ξέρω οτι δεν ειναι το ιδανικό για λογους υγείας : αλλά, η πρώτη μου εγκυμοσύνη δεν είχε καμία επιπλοκη τύπου διαβήτη κύησης ή προεκλαμψια, έχω κάνει εξετάσεις και τα αποθέματα σιδήρου, ασβεστίου, βιταμίνης D και ο αιματοκρίτης μου ειναι ξανά όπως παλιά, έχω χάσει σχεδόν όλα τα κιλά της εγκυμοσύνης (μου μενει 1.5), κάνω καθημερινά τις ασκήσεις για το περινεο και γυμναστικη (απο 10 λεπτα μεχρι 2 ώρες). Οπότε το σώμα μου εχει επανέλθει αρκετά για να στηρίξει μια νέα κύηση χωρίς κίνδυνο για εμενα ή το μωρο.

Δεύτερο σενάριο, τέσσερα ή περισσότερα χρόνια διαφορα: το καλό είναι οτι η κόρη μας θα είναι πιο αυτόνομη, θα πηγαίνει νηπιαγωγείο, θα μπορούμε να της εξηγήσουμε κάποια πράγματα καλύτερα, θα μπορέσουμε να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο σε κάθε μωρο χωριστά, και επίσης, όταν υπάρχει αυτη η διαφορά ηλικίας, υπάρχει και λιγότερη ζηλεια. Τα αρνητικά τωρα: σε 3-4 χρόνια θα ειμαι 37 στα 38, δεν ειμαι σίγουρη κατά ποσο θα έχω την ίδια γονιμότητα (θα τα καταφέρουμε φυσιολογικά τότε) και ο κίνδυνος επιπλοκών της εγκυμοσύνης αυξάνεται και το δεύτερο παιδι θα εχει μια μητέρα λιγότερο νέα. Το πρώτο παιδι στο νηπιαγωγείο μπορει να μεταδίδει ασθένειες στο μικρό (όλοι ξέρουμε πώς ειναι η κατασταση, απο τότε που σταμάτησα να έχω συναδέλφους με παιδια στο νηπιαγωγείο βρήκα την υγεία μου). Επίσης μάλλον δεν θα έχουν κοινές δραστηριότητες.

Εν ολίγοις, αυτο που θέλω να ρωτήσω ειναι αν ειναι πιο σημαντικο αυτο το αίσθημα ασφάλειας οτι ειναι στον ιδιο χώρο και θα προσέχουν το ενα το αλλο ή το να περάσω χρόνο χωριστά με κάθε μωρο όσο ειναι ακόμα μωρα. Μπορει να δημιουργηθεί ο ίδιος δεσμός μητερας-παιδιου αν προσπαθήσω πολύ έχοντας δύο μωρα ταυτοχρονα; Μήπως κάνοντας παιδι στα 38 μπορει να του δημιουργήσω ανασφάλειες; Φοβάμαι μην πάρω τη λάθος απόφαση. Ο σύζυγος μου εχει μια μικρή προτίμηση για τη μικρότερη διαφορα ηλικίας, εγώ για τη μεγαλύτερη, αλλα μου λέει οτι η απόφαση για το αν και πότε θα ξαναπροσπαθησουμε ειναι δική μου.
Θα ηθελα τη γνώμη σου Ρένα. Θα ηθελα και τη γνώμη αναγνωστών που μπορει να το βίωσαν σαν παιδιά ή σαν γονείς ή που απλα έχουν γνωμη.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Προβληματισμένη νέα μητέρα

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Να σας ζήσει το μωράκι σας και να το χαιρόσαστε! Χαίρομαι που σου αρέσει η στήλη, να’σαι καλά.

Ρωτάς ένα ερώτημα στο οποίο θεωρείς ότι υπάρχουν βεβαιότητες, κάτι που η ζωή αποδεικνύει ότι δεν ισχύει. Η ζωή δεν είναι πείραμα Χημείας ή εξισώσεις Μαθηματικών, όπου τα αποτελέσματα είναι εγγυημένα. Είναι βιωμένη τυχαιότητα. Μπορεί έτσι, μπορεί κι αλλιώς, κανείς δεν ξέρει στην πραγματικότητα.

Ο προβληματισμός σου είναι βέβαια δόκιμος, γι’αυτό άλλωστε λέγεται οικογενειακός προγραμματισμός. Όμως οι δεσμοί των αδερφών δεν χτίζονται μόνο εξαιτίας της σειράς γέννησης και την διαφορά ηλικίας μεταξύ τους που υποτίθεται αξιώνει και διαφορετικό βαθμό εμπλοκής των γονιών. Είναι πιο σύνθετο και διαφοροποιείται και στο πέρας του χρόνου κατά την εφηβεία και την νεανική ενηλικότητα.

Ας ξεκαθαρίσω όμως κάτι για να μην βασανίζεσαι. Η «ιδανική διαφορά ηλικίας» που ακούς στις συζητήσεις δεν αφορά στα παιδιά, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Αφορά στη βόλεψη των γονιών. Σου λέει, θα ξενυχτήσω 3-4 χρόνια σύνολο, θα ξεσκατίζω 3-4 χρόνια (μέχρι να βγάλει τις πάνες το πρώτο θα κοντεύει και το δεύτερο) και μετά θα πάνε νηπιαγωγείο πολύ κοντά μεταξύ τους και θα ξενοιάσω! Φαντάσου εκεί που τελείωσα, που «ξεπαίδεψα», να αρχίσω πάλι φτου κι από την αρχή! Αδιανόητο. Αυτό είναι το σκεπτικό πίσω απ’αυτή την ατάκα, τίποτα άλλο. Πολύ παλιά, όταν οι οικογένειες είχαν πολλά μέλη, δεν έκαναν οι άνθρωποι παιδιά με κενά ηλικιών μεταξύ τους; Κι έβλεπες οικογένειες με παιδιά όλων των ηλικιών ταυτόχρονα; Τότε τι γινόταν, δεν ζήλευαν τα αδέρφια;

Επίσης η ανασφάλειά σου για το bullying και την σχολική ζωή μοιάζει με αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Γιατί τόση αβεβαιότητα και φόβος; Αν είναι τόσο δεδομένο το να κακοπεράσει κάποιο παιδί στο (όποιο) σχολείο, ίσως χρειάζεται κάποια διαφορετική προσέγγιση: έχετε εξετάσει το σχολικό περιβάλλον στο οποίο έχετε την δυνατότητα να στείλετε το παιδί; Αν κάποιος άλλος αστάθμητος παράγοντας κάνει τα δυο παιδιά να μην ακολουθήσουν τελικά το ίδιο σχολείο; Τότε τι θα γίνει; Θα έχεις ζοριστεί κατά την βρεφική-νηπιακή ηλικία τους για κάτι που δεν σου «βγήκε» όπως το υπολόγιζες;

Τέλος κατανοητή η ανησυχία για την γονιμότητα, όμως αυτό που δεν πολυλέγεται κι οφείλω να το πω είναι ότι η αγωνία γονιμότητας αφορά στο πρώτο παιδί. Εφόσον έχεις μείνει έγκυος κι έχεις γεννήσει αυξάνονται οι πιθανότητες για δεύτερη πετυχημένη εγκυμοσύνη και σε μεγαλύτερες ηλικίες (τα 37-38 δεν είναι και τόσο μεγάλη ηλικία).

Η προσωπική μου εμπειρία είχε απόσταση ηλικιακή και βγήκε σε καλό, ακριβώς για τον λόγο που λες -μπόρεσαν να δεθούν ως αυτόνομες υπάρξεις. Όμως η προσωπική μου εμπειρία δεν είναι μπούσουλας για όλον τον κόσμο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News