Η Ρένα απαντά: Ποιά η γνώμη σου για την σεξεργασία;

Πρέπει να καταργηθεί η πορνεία; Ή στοχεύουμε στο να φτιάξουμε καλύτερες συνθήκες μέχρι η κοινωνία να αναμορφωθεί και να καταργηθεί κάθε μορφή εξαναγκασμού και μισθωτής εργασίας;

______________
Η ιστορία της Β όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα Ρένα,

Θέλω να ζητήσω τη γνώμη σου για τη σεξεργασία. Ίσως έχεις απαντήσει ξανά σε αντίστοιχη ερώτηση, έψαξα αλλά δε βρήκα κάτι. Με αφορμή μια ιστορία που διάβασα πρόσφατα και ένα άρθρο που διάβασα επίσης εδώ, μου έχουν γεννηθεί κάποιες ειλικρινείς απορίες.

Υπάρχουν πολλά είδη σεξεργασίας πχ onlyfans, στριπερς κλπ. Θέλω να εστιάσω στα εκδιδόμενα άτομα, χωρίς κανένα ίχνος ηθικισμού. Φυσικά πιστεύω και εγώ ότι πρέπει να υπάρχουν πλαίσια, ώστε οι συνθήκες εργασίας να είναι όσο το δυνατόν καλύτερες, να εξαλειφθεί το στίγμα και να ενισχυθεί η αυτοδιάθεση. Ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να διαθέτει το σώμα του όπως του αρέσει και θα πρέπει να υπάρχει ένα νομικό και κοινωνικό πλαίσιο που να του εξασφαλίζει το να μπορεί να το κάνει με τη μέγιστη δυνατή ασφάλεια.

Μεγαλώνοντας σε ένα μάλλον δευτεροκυματικό περιβάλλον θεωρούσα ότι η σεξεργασία είναι η έσχατη διαφυγή ή και η απόλυτη σκλαβιά για μια γυναίκα. Σήμερα υπάρχουν κινήματα που εστιάζουν κυρίως στις συνθήκες εργασίας και στην ορατότητα των σεξεργατών και πλέον υπάρχει η δυνατότητα για έν@ σεξεργάτη να έχει απόλυτο έλεγχο του τι διαθέτει, υπό προϋποθέσεις βέβαια.

Όμως, τι γίνεται σε ο,τι αφορά τις εκδιδόμενες γυναίκες; Πώς ορίζεται η συναίνεση στον “αγοραίο έρωτα”; Σε έναν κόσμο που η πατριαρχία είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στις συνειδήσεις μας που ακόμα και μέσα στις συναινετικές μας σχέσεις δεχόμαστε (ενδεχομένως ήπιες) παραβιαστικές συμπεριφορές και σχεδόν όλες μας έχουμε κάνει σεξ χωρίς να θέλουμε και πολύ (έχοντας δείξει αδιόρατα πλην εμφανέστατα σημάδια στον σύντροφο, ο οποίος έκανε τη πάπια και συνέχισε), μπορούμε να μιλήσουμε για επιλογή; Μπορεί μια εκδιδόμενη γυναίκα να ξεφύγει από τον εξαναγκασμό; Μπορούμε να εξισώσουμε τον εξαναγκασμό αυτό με τη σωματική πίεση που δέχεται ένα χειρονάκτης ή μια χορεύτρια μπαλέτου; Πρέπει να καταργηθεί η πορνεία; Ή στοχεύουμε στο να φτιάξουμε καλύτερες συνθήκες μέχρι η κοινωνία να αναμορφωθεί και να καταργηθεί κάθε μορφή εξαναγκασμού και μισθωτής εργασίας -άρα και σεξεργασίας; Επειδή το τελευταίο δε το βλέπω να γίνεται σύντομα, θα χαρώ πολύ να διαβάσω την άποψή σου.

Στέκομαι αμήχανα απέναντι σε αυτές μου τις σκέψεις, οι οποίες αφορούν τις “καλές” περιπτώσεις και όχι τα θύματα τράφικινγκ ή τις τοξικοεξαρτημένες γυναίκες.

Χαιρετισμούς,

ΑΠΟ ΤΗΝ – Β

_____________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Πράγματι, ένα καυτό θέμα, επειδή κάνει τζιζ απ’όπου κι αν το πιάσεις.

Ξεκινάμε από το βασικό disclaimer ότι οτιδήποτε συζητήσουμε ΔΕΝ θα αφορά σε περιπτώσεις trafficking ή τοξικοεξαρτημένες γυναίκες όπου εξυπακούεται ότι αυτοδιάθεση ΔΕΝ υφίσταται.

Η σεξεργασία έχει αποτελέσει κόκκινο πανί για τον δευτεροκυματικό φεμινισμό σε μια απέλπιδη ενδεχομένως προσπάθεια αν απαξιωθεί εντελώς η πορνεία θεωρητικά, να καταργηθεί κιόλας (Λίγο σαν την προτροπή να μην πηγαίνουμε με δεσμευμένους ώστε εκείνοι να μην βρίσκουν γυναίκες για να κερατώσουν). Επειδή ο δευτεροκυματικός φεμινισμός είναι στενά συνδεδεμένος με την Αριστερά, δεν μου προκαλεί κατάπληξη η παράβλεψη του καπιταλιστικού αξιώματος ότι όπου υπάρχει ζήτηση δημιουργείται προσφορά. Προφανώς η σεξεργασία υπάρχει από αρχαιοτάτων επειδή υπάρχει ζήτηση. Αν εξέλιπε εντελώς η ζήτηση, τότε ναι, θα καταργούνταν, όμως αυτό δεν είναι στη σφαίρα του δυνατού επειδή οι άνθρωποι έχουν ορμές που δεν ικανοποιούνται.

Κι αυτό απαντά και στο αν προσβλέπουμε στο “να καταργηθεί κάθε μορφή εξαναγκασμού και μισθωτής εργασίας -άρα και σεξεργασίας”. Προσωπικά δεν οραματίζομαι την κοινωνία σε κομμουνιστικά δεδομένα, 30και κάτι χρόνια μετά την πτώση του Τείχους και πάνω απο αιώνα από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Το σύστημα αυτό απέτυχε όπου κι αν εφαρμόστηκε. Οι άνθρωποι που το έζησαν έχουν να πουν τα χειρότερα. Στην Κούβα του Κάστρο κοπελίτσες παρακαλούσαν για να κάνουν στοματικό στο δρόμο για 3 δολλάρια. Αν αυτή είναι η “κατάργηση κάθε μορφής εξαναγκασμού και μισθωτής εργασίας”, ευχαριστώ δεν θα πάρω.

Πώς κινούμαστε λοιπόν;

Ο τριτοκυματικός φεμινισμός που αγκαλιάστηκε από liberal συνιστώσες προσπάθησε ακριβώς να μην απαξιώσει τις γυναίκες που συμμετέχουν στην σεξεργασία, αναγνωρίζοντας ότι είναι μια επαγγελματική επιλογή που αξιώνει κοινωνικό σεβασμό και αυτοδιάθεση του σώματος. Εξ ου κι ο όρος πορνεία (που επισύρει θρησκευτικό φονταμενταλισμό) μετονομάστηκε σε σεξεργασία. Εξ ου κι η ανάδειξη πλατφορμών τύπου Only Fans χαιρετίστηκε ως δίαυλος όπου οι γυναίκες ή τα εκδιδόμενα άτομα διαμορφώνουν το περιεχόμενο και τους όρους χρήσης τα ίδια (ΕΔΩ οι μαρτυρίες τους).

Η καθιέρωση καλύτερων συνθηκών (υγιενή, σωματική ακεραιότητα, γενικότερα ασφάλεια, ένσημα κι ιατροφαρμακευτική περίθαλψη) ισχύει όπου ακριβώς η σεξεργασία είναι νόμιμη. Στη χώρα μας όπως και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες η σεξεργασία σε αναγνωρισμένα σημεία παροχής υπηρεσιών που είναι φορολογικώς εντάξει και ελέγχονται από το Υγιεινομικό είναι νόμιμη, αντίθετα με άλλες χώρες όπου ανθεί ενώ είναι παράνομη. Βέβαια ο απαρχαιωμένος νόμος του 1999 προβλέπει τόσες απαγορεύσεις στην ίδρυση νόμιμων οίκων (τόσα μέτρα μακριά από εκκλησία, τόσα από σχολείο, τόσο εκείνο, τόσο το άλλο), που πρακτικά ενθαρρύνει την παρανομία.

Το πρόβλημα ανακύπτει λοιπόν κυρίως στην αδήλωτη σεξεργασία. Εκεί είναι σχεδόν αδύνατον να προβλεφθεί απόλυτη συναίνεση και συνθήκες ασφαλείας για ευνόητους λόγους και δημιουργείται στην πράξη ένα κενό κάλυψης των εργαζομένων.

“Ακόμα και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει εκδώσει ψήφισμα που, παρότι μη δεσμευτικό, επηρέασε την πολιτική αρκετών χωρών που “εδώ και χρόνια δεν δέχονται ότι η ανθρώπινη φύση μπορεί να είναι παρεχόμενη υπηρεσία και δεν διώκουν μεν τα εκδιδόμενα πρόσωπα –αντιθέτως, τα στηρίζουν– αλλά επιβάλλουν νομικές κυρώσεις στους πελάτες του αγοραίου έρωτα. Πρόκειται για το λεγόμενο σκανδιναβικό μοντέλο που αντιτίθεται στο γερμανοολλανδικό, το οποίο αντιμετωπίζει την εργασία στο σεξ ως συναινετικό επάγγελμα καταρχήν” (από συνέντευξη του Ηρακλή Μοσκώφ,από το 2013 επικεφαλής του Γραφείου Εθνικού Εισηγητή για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Ανθρώπων, στον Θοδωρή Αντωνόπουλο στο LIFO)

Η μείωση της ζήτησης για σεξεργασία σήμαινε ότι οι σεξεργάτες είχαν λιγότερη εξουσία στο ποιον να επιλέξουν ως πελάτη τους. Αυτό οδήγησε σε «αύξηση των κρουσμάτων HIV, μεταξύ των περιθωριοποιημένων σεξεργατών » στο σκανδιναβικό μοντέλο, ενώ τα βίαια περιστατικά έγιναν πιο συχνά. Σε ορισμένες δυτικές χώρες, έως και το 70% των σεξεργατών είναι μετανάστες, κάτι που κατά καιρούς εμποδίζει την πρόσβασή τους σε υπηρεσίες κοινωνικής και υγειονομικής περίθαλψης, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή επιτροπή κι ένα έγγραφο από το Παγκόσμιο Δίκτυο Προγραμμάτων Σεξουαλικής Εργασίας.

Ωστόσο κι η πρόταση της γερμανίδας ευρωβουλευτού Maria Noichl για πλήρη κατάργηση της σεξεργασίας επί τη βάση ότι “αποτελεί βία με βάση το φύλο και μορφή βιασμού που ασκεί ο πλούσιος στο φτωχό”, ο έχων στ@ μη έχοντ@ (καθώς δουλεύουν και άντρες και τρανς και μη διαδικά άτομα) συναντά αντιρρήσεις από τα άμεσα ενδιαφερόμενα άτομα. O Luca Stevenson, διευθυντής προγραμμάτων στην Ευρωπαϊκή Συμμαχία για τα Δικαιώματα των Εργαζομένων στη βιομηχανία του σεξ (ESWA) και πρώην σεξεργάτης ο ίδιος, βρίσκει τη θέση της Maria Noichl ασεβή. «Όταν λέτε ότι η πορνεία είναι βία με βάση το φύλο και μια μορφή βιασμού επί πληρωμή, αυτό που στην πραγματικότητα λέτε είναι ότι οι σεξεργάτες δεν μπορούν να διακρίνουν μεταξύ βιασμού και σεξεργασίας», είπε.

Η ευρωβουλευτής των Πρασίνων Sylwia Spurek αναφέρει: «Η ποινικοποίηση [της σεξεργασίας] δεν είναι η λύση… δεν μπορούμε απλώς να την απαγορεύσουμε, γιατί αυτό αποκλείει τις σεξεργάτριες από τη δημόσια φροντίδα και προστασία». Επίσης, συχνά «οδηγεί στο να εργάζονται κρυφά και να τους στερείται η ευκαιρία να οργανωθούν και να αναλάβουν αποτελεσματική δράση κατά της εκμετάλλευσης στη βιομηχανία του σεξ», δήλωσε.
Άλλοι, όπως η Τσέχα ευρωβουλευτής του S&D Radka Maxová, αντιτίθεται στην ποινικοποίηση όσων πληρώνουν για το σεξ, αλλά συμφωνεί απόλυτα, όπως λέει «με τα στοιχεία που καλύπτουν καλύτερη κοινωνική προστασία, μεταναστευτική και εργατική νομοθεσία και προγράμματα υποστήριξης ως τα καλύτερα εργαλεία για να μπορέσουν οι γυναίκες να επιλέξουν διαφορετικούς επαγγελματικούς δρόμους».

Ο Stevenson προσθέτει ότι το σκανδιναβικό μοντέλο είναι «εξαιρετικά αντιφεμινιστικό» και «αγνοεί τις ικανότητες των γυναικών και άλλων ανθρώπων να λαμβάνουν αποφάσεις για τη δική τους ζωή». Τεχνικά, η ΕΕ δεν αποφασίζει για τη νομοθεσία που αφορά στη σεξεργασία, αλλά η Noichl θέλει τα κράτη μέλη «να αποφασίσουν να υιοθετήσουν ευρωπαϊκούς κανόνες ή βήμα προς βήμα, η μία χώρα μετά την άλλη, να υιοθετήσει το σκανδιναβικό μοντέλο»

Όπως βλέπεις ακόμα κι οι καθ’υλιν αρμόδιοι είναι μοιρασμένοι!

Κι ισχύουν ταυτόχρονα διάφοροι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψιν, ακριβώς όπως η προστασία των εργαζομένων, προτού διαγκωνιστούμε για το μετάλλιο της καλύτερης φεμινίστριας εμείς που δεν ασκούμε την σεξεργασία και δεν βιώνουμε από τα μέσα την κατάσταση στο πετσί μας, οπότε μπορούμε και να κρίνουμε αφ’υψηλού.

Πάντως έχω να παρατηρήσω ότι η διαδεδομένη αίσθηση ότι όλες έχουμε κάνει σεξ χωρίς να θέλουμε δεν είναι κάποιος κανόνας, υπάρχουν άντρες που δέχονται τα σήματα για να σταματήσουν. Σπάνιοι σαν Αυγουστιάτικο χιόνι, αλλά υπάρχουν. Η παγίωση του αξιώματος μπορεί να προβεί επικίνδυνη: να μας βυθίσει σε μια βεβαιότητα ότι είναι κάτι που κάνουν όλοι, κάτι που παθαίνουμε όλες, πράγμα που φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα. Κανονικοποιείται…

Αυτό που πραγματικά είναι με όλους τους τρόπους εξοργιστικό, εγκληματικό και παντού και πάντοτε απαράδεκτο είναι η εμπορευματοποίηση και σεξουαλική παραβίαση της ανηλικότητας από συγγενείς, από “συμφέροντα” και από το λεγόμενο “σκοτεινό Δίκτυο”. Εκεί δεν χωράει συζήτηση.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News