Η Ρένα απαντά: Πιστεύεις ότι όλες οι γυναίκες έχουν μητρικό ένστικτο;

Το μητρικό ένστικτο δεν είναι διακόπτης που ανεβοκατεβαίνει, ούτε κάποιο αρχέγονο τμήμα του εγκεφάλου που κραυγάζει. Καθεμιάς η εμπειρία είναι ατομική.

___________

Η ιστορία της Toulipa όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Ρένα πιστευεις οτι ολες οι γυναικες εχουν το μητρικο ενστικτο? Κοντευω τα 40 και δεν… Δεν το ενιωσα ποτε. Θυμαμαι φιλες μου συνομηλικες στα 20 και στα 25 να βλεπουν στο δρομο μωρα και να τρελαινονται απο χαρα. Νομιζα τοτε οτι προσποιουνται χαρα. Τελικα ομως εκαναν παιδια νωρις και δηλωνουν ευτυχισμενες μητερες. Δεν μπορω να με σκεφτω με παιδια. Πιστευεις οτι ειναι επειδη δεν βρηκα τον καταλληλο ανθρωπο για οικογενεια; η επειδη δεν ηθελα οικογενεια δεν εψαχνα για τον καταλληλο;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Toulipa

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Το ερώτημα θυμίζει το ανάλογα της κότας με το αυγό. Εφόσον δεν σε απασχολεί η απόκτηση παιδιών, και δικαίωμά σου απόλυτο, τι σημασία έχει αν οφείλεται στην έλλειψη κατάλληλου συντρόφου για οικογένεια ή σε δική σου αδιαφορία εύρεσης κατάλληλου συντρόφου; Είτε έτσι, είτε αλλιώς, δεν χάνεις κάτι.

Νομίζω ρωτάς κάτι διαφορετικό. Νομίζω ότι σκέφτεσαι ότι δεν έχεις κάποιον σύντροφο στο πλευρό σου που θεωρείς αξιόπιστο κι αναρωτιέσαι αν εμπίπτει στο γενικότερο δεδομένο να μην αποκτήσεις παιδιά. (Μπορεί να κάνω λάθος, ευπρόσδεκτη η όποια διόρθωση) Αν δηλαδή η συντροφικότητα πάει ελαφρώς σετάκι με τις γυναίκες που αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια. Προφανώς κι όχι. Υπάρχουν παραδείγματα γυναικών σε συντροφικές σχέσεις χωρίς παιδιά που είναι πολύ ευτυχισμένες. Μάλιστα δημοσιεύσαμε μια έρευνα του καθηγητή Paul Dolan που υποστηρίζει ακριβώς αυτό.

Το θέμα δεν είναι όμως αν εγώ πω αν υφίσταται μητρικό ένστικτο ή όχι. Υπάρχουν διάφορες επιστημονικές θεωρίες επ’αυτού (μπορείς να διαβάσεις λίγα αναφορικώς εδώ). Αυτό που με σιγουριά μπορώ να σου πω είναι ότι χτίζεται σιγά σιγά η μητρική αγάπη, με τα βιώματα, τους ήχους, τις μυρωδιές, την καθημερινότητα. Άλλωστε αλλιώς δεν θα μπορούσε να δημιουργηθεί στα υιοθετημένα παιδιά, ενώ ξέρουμε περιπτώσεις που αγαπιούνται πιο πολύ από βιολογικά.

Πρόκειται για περίπλοκο θέμα και οι συζητήσεις κι οι παρεμβάσεις σε κανονισμούς και νομοθεσίες ακριβώς αυτό τον περιορισμό λαμβάνουν υπόψιν.

Οι φίλες σου πιθανόν όντως να προσποιούνταν στα 20 και 25 την ακατάσχετη τρέλα με τα μωρά. Είναι αλήθεια ότι είναι ακαταμάχητα, έτσι ζουμπηχτερούλια που είναι. Ωστόσο το να παραδεχτεί κάποια αυτό το γεγονός, ως το να θέλει η ίδια να αποκτήσει δικά της παιδιά είναι μια τεράστια απόσταση. Οι φίλες σου ενδεχομένως είναι τυχερές, ίσως όντως επεδίωκαν παιδιά κάποια στιγμή (συνήθως κάποιος που θέλει παιδιά το έχει ως μακρινό πλάνο στο μυαλό του, σε αόριστη στιγμή, σε συνθήκες που ονειρεύεται ως ιδανικές). Ενδέχεται όμως και να μην είναι τόσο ευτυχισμένες όσο νομίζεις, επειδή το ταμπού της μητρότητας είναι μεγάλο, οι γυναίκες δεν μιλάνε για τις δυσκολίες, τις ματαιώσεις και τις απογοητεύσεις που αντιμετωπίζουν, επειδή η κοινωνία τους πετάει τομάτες μόλις ψελλίσουν ότι η μητρότητα δεν είναι ο γυναικείος παράδεισος που όλοι ως κουστωδία υμνούσαν τόσα χρόνια. Πώς να ακυρώσεις την ζωή που η ίδια έφερες στον κόσμο, διαμαρτυρόμενη; Διάβασε κι αυτή την ερώτηση-απάντηση.

Είναι πολύ ευχάριστο που είσαι τόσο συνειδητοποιημένη. Το δράμα είναι γυναίκες που θέλουν πάρα πολύ να αποκτήσουν παιδί και δεν μπορούν κι υποφέρουν με θεραπείες, ή αντίθετα γυναίκες που δεν ήθελαν ποτέ παιδί και τους έλαχε για οποιοδήποτε λόγο κι υποφέρουν καθημερινά χωρίς δικαίωμα υπαναχώρησης.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News