Ήθελα να ακουστει γιατί αισθάνομαι τυχερή που έχω επιλογές, ενώ άλλοι στη θέση μου δεν έχουν καμία πέρα απ’ το να γυρίσουν την οικογενειακή φωλιά που συχνά κρύβει αγκάθια.
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σε όλους! Ειμαι η Δήμητρα, 22 ετών και είμαι φανατική αναγνωστρια της στήλης. Πρώτη φορά παίρνω το θάρρος να εκφράσω κι εγώ τον προβληματισμό μου μιας και είμαι θεωρώ φρέσκια στη γυναικεία κοινότητα και αγάπη στον τρόπο που εκφράζετε τις απόψεις σας.
Καθώς τελειώνω τις σπουδές μου, καλούμαι να διαλέξω ανάμεσα σε ένα μεγάλο δίλημμα. Να γυρίσω την πόλη που γεννήθηκα, στο πατρικό με όσα συνεπάγονται (αναφορά της ζωής στην οικογένεια μετά από 4 χρόνια, έλεγχος καθημερινός, δυσκολία στην εύρεση εργασίας) ή να συγκατοικήσω με το αγόρι μου σε μια πόλη με περισσότερες επαγγελματικές προοπτικές μεν, μεγάλο ρίσκο αποτυχίας (συναισθηματικό και επαγγελματικό) αλλά αυτονομία; Κατόπιν συζήτησης και με τις δυο πλευρές, αντιμετωπίζω τα ίδια σχόλια, την ίδια πικρία έμμεση αν δεν τους διαλέξω και το μπαλάκι να καταλήγει εν τέλει σε εμένα. Ήθελα να ακουστει γιατί αισθάνομαι τυχερή που έχω επιλογές, ενώ άλλοι στη θέση μου δεν έχουν καμία πέρα απ’ το να γυρίσουν την οικογενειακή φωλιά που συχνά κρύβει αγκάθια. Όλοι μιλούν για τη φοιτητική ζωή, αλλά κανένας δεν δίνει συμβουλές για τη ζωή μετέπειτα. Και τωρα, τι διαλέγω;
ΑΠΟ Την – Δήμητρα
___________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Σε ευχαριστούμε πολύ για τα όμορφα λόγια σου και για την αναγνωστική αφοσίωση.
Στο ερώτημά σου η ξεκάθαρη απάντησή μου είναι μία: αυτονομία! Είναι τόσο σπάνιο πια να υπάρχει η δυνατότητα να δοκιμαστεί κάποι@ σε μικρή ηλικία σε αυτόνομη διαβίωση σε μέρος όπου δεν εξαρτάται από γονείς, πλην σπουδών, που εσύ, που έχεις την δυνατότητα άμεσα χάρις στην συγκατοίκηση και το μοίρασμα των εξόδων, δεν πρέπει να την κλωτσήσεις. Αν όλα αποτύχουν θα μπορείς να γυρίσεις πίσω στο πατρικό, δεν χάνεται η διέξοδος, οι ελεγκτικοί γονείς κρα θα κάνουν· αξίζει όμως για την δική σου ωριμότητα να μείνεις και να το παλέψεις όσο περισσότερο γίνεται. Το λες κι εσύ: είσαι τυχερή που έχεις επιλογές. Χρησιμοποίησέ τες!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ζήσε την ζωή σου, κάνε λάθη, δοκίμασε, απόκτησε εμπειρίες. Το πατρικό από μια ηλικία και μετά σε μπλοκάρει. Βουρ στην αυτονομία!
Απο προσωπική εμπειρία το ίδιο ισχύει και για τη σχέση
Όχι ακριβώς. Η σχέση πολλές φορές σε νεαρές ηλικίες είναι αχρείαστο βαρίδι (κατ’ εμέ). Μπορεί να είναι και σε μεγαλύτερες όμως. Το πατρικό από μια ηλικία και μετά δεν σε βοηθάει να προοδεύσεις σίγουρα.
Ξεκάθαρα θα πρέπει να διαλέξεις αυτό που επιθυμείς εσύ πιο πολύ. Ανάμεσα στο αγόρι και στους γονείς είναι λίγο ανόητο να μιλάμε για διαλογή. Οι γονείς μεγαλώνουν τα παιδιά τους με σκοπό κάποια στιγμή αυτά να φύγουν από το σπίτι και να κάνουν τη δική τους ζωή. Εσύ θες να συγκατοικήσεις από τώρα με το αγόρι σου; Περνάς όμορφα μαζί του; Θες να περάσετε μαζί στην επόμενη πίστα; Αν η απάντηση είναι ναι, ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Αν η απάντηση είναι όχι, γύρνα στο πατρικό. Θα πω και κάτι ακόμη. Αν μέχρι τώρα ζούσες μόνη σου, όποια πίστα κι… Διαβάστε περισσότερα »
Αν εισαι καλα με τον φιλο σου, δοκίμασε να μείνετε μαζι στην αλλη πόλη. Προσπάθησε να εισαι όσο πιο ανεξάρτητη γίνεται οικονομικα, κ να βαζεις κ κατι στην άκρη. Ετσι στην περιπτωση που αλλαξεις γνώμη για την συγκατοίκηση (ή αλλάξει κ εκείνος, άνθρωποι είμαστε συμβαίνουν αυτα-δεν ευχομαι κατι απο τα δυο εννοειται) να μπορεις να φύγεις κ να ζησεις μονη σου.
Στους γονείς θα σε συμβούλευα να πας μόνο αν κινδυνεύεις να μείνεις στο δρόμο. Αν σου κρατήσουν μούτρα που δεν τους προτίμησες, δεν πειράζει. Γονείς ειναι, θα καταλάβουν καποια στιγμή οτι μεγάλωσες 😄
Μια χαρά σας δίνουν συμβουλές,τι θέλετε να ακούσετε δεν καταλαβαίνω.
Αποφάσεις που αφορούν την ζωή μας πέρνουμε εμείς και το ρίσκο μαζί.
αν ηταν να πατε καπου θα πηγαινατε σε ενα μερος ή σε εναν ανθρωπο ;
Αυτονομία φυσικά! Επίσης, τι θα πει πικρία από τους γονείς αν δεν τους διαλέξεις? Η οικογένειά σου ακούγεται χειριστική, να το προσέξεις. Θα έπρεπε να χαίρονται που θα συζείς με το αγόρι σου και θα δουλεύεις. Αυτό είναι το φυσιολογικό, ο δρόμος προς την ενηλικίωση. Κι αν δεν πετύχει η σχέση, πάμε για άλλα και ήταν μια εμπειρία. Το ίδιο με τη δουλειά, ποιος μένει σε μία δουλειά μια ολόκληρη ζωή πλέον ? ΚΑΝΕΝΑΣ
Νιώθω πως λείπουν κομμάτια της ιστορίας. Με προβληματίζει που τα βάζεις στην ίδια ζυγαριά σαν δύο εναλλακτικές επιλογές, λες και είναι το ίδιο το αν θα μείνεις με τους γονείς σου στην ηλικία σου που είσαι και το αν θα συγκατοικήσεις με τη σχέση σου. Το ότι βρίσκεσαι σε αυτό το δίλημμα εμένα μου λέει ότι δεν είσαι σίγουρη για τη σχέση που έχεις και ο σύντροφος σου το βλέπει και γι αυτό δυσανασχετεί. Πως είσαι στη σχέση σου; Νιώθεις ασφάλεια δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο; Δεν μας λες. Το αν θα χωρίσετε στο μέλλον δεν το ξέρεις και δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Εγω βλεοω οτι και οι δυο πλευρές νοιάζονται γισ την πάρτη τους. Το αγορι της θα ειναι συον τόπο του οπότε θέλει νσ την κρατήσει εκεί, οι γονείς τη θελουν επίσης κοντά τους, εκείνη άραγε τη ρώτησε κανένας που μπορεί να κυνηγήσει τα όνειρα της? Θα εχει όντως αυτονομία στον τόπο του αγοριού ή απλα θα δουλεύει για να του πληρώνει τους λογαριασμούς και να του κανει παράλληλα τη δουλαρα?
Aυτονομία χωρίς συγκατοικηση. Γιατί να βάλεις ένα μπελά στο κεφάλι σου στα 22; Να το εχεις το αγόρι σου, να συγκατοικειτε όποτε θέλετε αλλά να χει και ο καθείς το σπίτι του. Αν σου αρέσει η πόλη σου, μπορείς να μείνεις εκεί αλλά σε άλλο σπίτι, όχι στους γονείς.
Και πώς θα το πληρώνει μόνη της το σπίτι στα 22 αμέσως μόλις τελειώσει τη σχολή;
Η μέση “τρύπα” κοστίζει 400 ευρώ συν τα 2 ενοίκια μπροστά. Δεν είναι όπως πριν 20 χρόνια.
Ως τώρα πλήρωναν οι γονείς αναγκαστικά επειδή σπούδαζε. Τι κίνητρο έχουν να πληρώσουν για να αυτονομηθεί; Αφού δε θέλουν να αυτονομηθεί.
Φαντάζομαι θα δουλέψει. Και μπορεί να έχει παππού και θείες που να τσοντάρουν
Με βασικό μισθο ούτε κοτέτσι δε νοικιάζεις έτσι που είναι τα νοίκια. Οι γονείς δεν δείχνουν διάθεση να βοηθήσουν και δεν μπορεί να βασίζεται σε βοήθεια συγγενών όταν οι λογαριασμοί τρέχουν. Τι θα γίνει αν έναν μήνα δεν μπορούν;
Άρα δεν μιλάμε για αυτονομία της γράφουσας σε καμιά από τις δύο περιπτώσεις.
Από κάπου πρέπει να ξεκινήσει για να αυτονομηθεί.
Nα μεινει με συγκατοικο/ους. Αν τσακωθεί με τ@ συγκατοικο παει στο δωματιο της και δεν του ξαναμιλαει, αν τσακωθει με σύντροφο που συζει; Που θα πάει; Και γιατι να συμβιβαστεί; Επισης πως θα συγκατοικησει αρχικά με το αγορι της; Δεν θα οπηρωνει το μισο ενοικιο; Ετσι θα κανει και με τους συγκατοικους. Επισης απο,τι γραφει και οι δυο πλευρες την πιεζουν με «πικρία» …αλγιαβποια αυτονομια μιλαμε;
Βασικά θα τις φεύγουν όλα τα χρήματα παλι για το σπίτι και θα του κάνει και την υπηρέτρια. Ποια αυτονομία, δουλευόμαστε?
Αν μείνει με το αγόρι απλά θα πέσει στην παγίδα να μην της μένει φράγκο και παράλληλα να του κανει και την υπηρέτρια. Καλύτερα να ξεκινήσει απο τωρα εργασία να μαζέψει κάποια χρήματα για κάνα δυο μήνες που ακομα το σπίτι το πληρώνουν οι γονείς, να βρει πχ μια πρόφαση οτι πρέπει να τελειώσει την πτυχιακή της και χρειάζεται να πηγαίνει στο πανεπιστήμιο για κάποιες διαδικασίες, και μετα να πάει να νοικιάσει είτε με το αγόρι είτε μόνη έχοντας μια καβατζα στην άκρη.
Υπαρχει και ο τρίτος δρομος☺️. Πραγμστική αυτονομια! Δεν μας γραφεις βασικά πραματα οπως υπο ποιες συνθηκες θα «συγκατοικησεις» με το αγόρι σου εφοσον δεν εχεις δουλεια. Δλδ πως θα πληρωνετε το ενοικιο ή αν σε καλει να μεινετε σε δικο του σπιτι. Γιατι αν πληρωνει μονο αυτος ή πας σε δικό του σπιτι δεν μιλαμε ποια για συτονομια… Θα σου προτεινα να κανεις μια σοβαρη κουβεντα με τους γονεις σου, να σε υποστηριξουν οικονομικα να μεινεις με άσχετους συγκατοικους εκει που φανταζεσαι θα εχεις περισσοτερες εργασιακες ευκαιρίες, ιδανικά στηβ ιδια πολη με το αγορι σου, και να διατηρησεις τη σχεση… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτονομία 1000%. Εκτός και αν θες να ζεις, όπως όταν ήσουν 15 χρονών. Και εύχομαι να μη χρειαστεί να ξαναγυρίσεις στο πατρικό για να μείνεις παρά μόνο για επισκέψεις, αν το θες. Όλα να πάνε κατ’ ευχήν.