Η Ρένα απαντά: Πίσω στην πόλη που εγκατέλειψα για το Πάσχα

Έφυγα για διακοπές και δε γύρισα… Ήταν κάπως ξαφνικό, δεν αποχαιρέτησα κανέναν, ούτε συγγενείς, φίλους, την πόλη όπου σπούδασα και παντρεύτηκα.

________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα Ρενα και παρέα,

Θα προσπαθήσω να είναι όσο πιο κατανοητό και σύντομο το κείμενο μου. Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη, αν σας κουράσει.

Πριν από 20 χρόνια, πήγα σε μια μεγάλη πόλη για σπουδές. Εκεί γνώρισα τον άντρα μου από όπου και κατάγεται. Μετά το πέρας των σπουδών μου, από κοινού αποφασίσαμε να φτιάξουμε την κοινή μας ζωή σε αυτή την πόλη. Κι έτσι, πράξαμε. Κάναμε μετά από κάποια χρόνια ένα παιδί. Πριν από 6 χρόνια και αφού είχα περάσει 15 χρόνια της ενήλικης μου ζωής σε αυτή την πόλη, έφυγα και γύρισα στην πόλη καταγωγής μου, που είναι κι αυτή μια μεγάλη πόλη. Έφυγα για διακοπές και δε γύρισα… Ήταν κάπως ξαφνικό, δεν αποχαιρέτησα κανέναν, ουτε συγγενείς, φίλους, την πόλη…Ο άντρας μου, ακολούθησε μετά από 6 μήνες, που περάσαμε εξ αποστάσεως. Και δειλά δειλά, αρχίσαμε να φτιάχνουμε τη ζωή μας στην πόλη μου.

Τελικά, μας βγήκε σε καλό. Βρήκαμε καλύτερες δουλειές, αγοράσαμε σπίτι και έχουμε μια καλυτερη ποιότητα ζωής. Κάναμε και ένα δεύτερο παιδί. Ολα αυτά τα χρόνια, τα τελευταία 6 δλδ, που φύγαμε από την άλλη πόλη, εγώ δεν έχω ξανά πατήσει το πόδι μου εκεί… Από τεράστιο φόβο… φόβο για το το τι θα νιώσω! Αυτά τα έξι χρόνια η οικογένεια του άντρα μου και πολύ στενοί μας φίλοι, μας έχουν επισκεφτεί πολλές φορές. Καθώς κι ο άντρας μου με το μεγάλο μας παιδί πηγαίνουν στα πεθερικά μου 3 φορές τον χρόνο και έρχονται κ αυτοί άλλες τόσες. Εγώ με το μικρό μας παιδί ποτέ μέχρι τώρα… πάντα είχα μια δικαιολογία, τις καραντίνες, τη δουλειά, την ανακαίνιση του σπιτιου…απλά βαθιά μέσα μου δεν ήθελα να πάω!! Ίσως και ποτέ ξανά…

Τέλος πάντων, αφού έφτασε το πλήρωμα του χρόνου και χωρίς καμία πίεση από τον άντρα μου ή από την οικογένεια του, εγώ πρότεινα να πάμε για τις διακοπές του Πάσχα εκεί. Νόμιζα ότι ήμουν έτοιμη, κι έτσι κλεισαμε, αεροπορικά εισιτήρια πριν απο καιρό. Στην αρχή, δεν το σκεφτόμουν καθόλου, βασικά απωθουσα τις σκέψεις μου. Τωρα όμως που πλησιάζει ο καιρός, με πιάνει απίστευτο άγχος, φόβος κι αγωνία για το τι θα νιώσω εκεί…βλέπω ακόμα κι εφιάλτες… Φοβάμαι, για το πώς θα είμαι εκείνες τις μέρες εκεί και τι αντίκτυπο θα έχει αυτό στα παιδιά μου. Δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ… Να μην πάμε ή να μην πάω δε γίνεται. Γενικά, θα χρειαστεί να πηγαίνω. Εχετε κάποια συμβουλή;

Υς. Η ζωή μου εκεί ήταν όμορφη το μεγαλύτερο διάστημα αλλά τα τελευταία χρόνια πέρασα δύσκολα, είχα επιλόχεια κατάθλιψη, έμεινα χωρίς δουλειά, βίωσα πολλή κοινωνική απομόνωση και πολλή μοναξιά.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Η εξαφανισμένη

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Νομίζω έχεις μεγαλοποιήσει στο μυαλό σου μια σύνδεση που μοιάζει κάπως αυθαίρετη. Η πόλη δεν ευθύνεται για την επιλόχεια κατάθλιψη, ούτε την απώλεια δουλειάς, ούτε την συνεπαγόμενη μοναξιά. Απλώς έτυχε να συμβούν εκεί. Θα μπορούσαν να συμβούν οπουδήποτε αλλού. Κατανοώ τον συνειρμό, όμως κάτι βαθύτερο κρύβεται στον πανικό και τον φόβο σου. Ότι ανοίγεις ένα παραθυράκι σε μια όσμωση που άφησες πίσω σου. Και μάλιστα ότι το κάνεις η ίδια: «χωρίς καμία πίεση από τον άντρα μου ή από την οικογένεια του, εγώ πρότεινα να πάμε για τις διακοπές του Πάσχα εκεί.» Kαι κατόπιν πετάς το πυροτέχνημα: «Να μην πάμε ή να μην πάω δε γίνεται. Γενικά, θα χρειαστεί να πηγαίνω.» Να πηγαίνω, υποτακτική χρόνου ενεστώτα, δηλαδή με προοπτική επανάληψης. Γιατί θα χρειαστεί να πηγαίνεις; Ποια αναγκαιότητα εισήγαγε αυτή την ιδέα, ότι θα πρέπει να πας όχι μόνο μία, για το Πάσχα, αλλά πολλές φορές στην πόλη που έχεις συνδέσει με κάποιες κακές συγκυρίες; Ποιο «πλήρωμα του χρόνου» είναι αυτό; Και πώς αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει τα παιδιά σου, που δεν έχουν τις συνδέσεις που έχεις εσύ; Τόσο εκτός ελέγχου θα βγεις; Τότε δεν θα έπρεπε να πας. Ομολογώ ότι δεν βρήκα την απάντηση μέσα στο γραπτό σου.

Ίσως πρέπει η ίδια να σκεφτείς γιατί το κάνεις, χωρίς πίεση, χωρίς αναγκαιότητα (είναι άραγε έτσι;). Δεν είναι κακό να θες να αποκοπείς από κάτι, κακό είναι να μην ξέρεις γιατί και να θεωρείς ότι παίρνοντας μια απόφαση να «αντιμετωπίσεις τον φόβο σου» τον ξεπερνάς κι απελευθερώνεσαι. (Όχι, το να με κλείσουν σε ένα φέρετρο γεμάτο κατσαρίδες δεν θα με κάνει να ξεπεράσω το «φόβο» μου, μπορώ να το εγγυηθώ.) Μπορεί ναι, μπορεί όχι, όμως η ζωή δεν είναι για να την δυσκολεύουμε παραπάνω χωρίς σοβαρό λόγο. Τουλάχιστον αν πας βρες τρόπο να είσαι συνεχώς απασχολημένη ώστε να αποσπάσαι από τις σκοτεινές σκέψεις.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News