Είμαι στα πρόθυρα κατάρρευσης. Δουλεύω παράλληλα. Συν ότι δεν τολμάω να πω πουθενά το τί περνάω και κυρίως ψυχολογικά γιατί δεν με καταλαβαίνουν
___________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή Ρένα,
Αποφάσισα να γράψω σε εσένα αυτή τη στιγμή που νιώθω οτι “πνίγομαι”, τα μάτια μου δακρύζουν και νιώθω πιο μόνη στον κόσμο από ποτέ…
Είμαι τελειόφοιτη σε πανεπιστημιακή σχολή που ασχολείται με παραστατική τέχνη. Είμαι στα πρόθυρα κατάρρευσης. Δουλεύω καθημερινά για να μπορώ να συντηρήσω το σπίτι και τον εαυτό μου, οι δικοί μου δεν μπορούν να βοηθήσουν οικονομικά. Ο χρόνος λιγοστός, οι απαιτήσεις πολλές. Παρ’ όλα αυτά δε χρωστάω ευτυχώς μαθήματα, ουτε έχω καθυστερήσει καθόλου χρονικά στα έτη σπουδών. Όμως αισθάνομαι να έχω κολλήσει. Στάσιμη. Δεν ξέρω τί μου γίνεται. Βρήκα θέμα για πτυχιακή, βρήκα καθηγητή, πάω στη συνάντηση και δε μου έδωσε καθόλου κατευθύνσεις, μια βοήθεια, κάτι. Μου είπε μόνο οτι πρέπει λίγο να βαλουμε όρια στην εργασία γιατί είναι θέμα που χωράει πολύ ανάπτυξη, οκ. Μου μίλησε εν τω μεταξύ μπροστά σε άλλους φοιτητές και εγώ δεν ένιωθα άνετα να συζητήσω το θέμα μπροστά τους, δεν μπορούσα να εκφραστώ όπως ήθελα. Του είχα στείλει την ιδέα μου αναλυτικά, με πλάνο εν τω μεταξύ. Τί να σας πώ απογοητεύτηκα, δεν ξέρω πως να ξεκινήσω. Δεν έχουμε κανει καποιο μαθημα κιόλας που να μας προετοιμάζει για αυτό. Αισθάνομαι οτι δεν θα την τελειώσω ποτέ. Ένα αυτό.
Δεύτερο, οφείλω να κάνω και μια παράσταση την οποία θα οργανώσω μόνη μου (ειναι σαν πτυχιακή κι αυτό, υποχρεωτικό για να αποφοιτήσεις) και θα βαθμολογηθώ και για αυτό. Κείμενα, θέμα, συντελεστές, ανθρώπους να την πλαισιώσουν και να με πλαισιώσουν, πρέπει να τα στήσω μόνη. Και ο υπεύθυνος καθηγητής αντι να με βοηθήσει , μου λέει γενικότητες, του πηγαίνω προτάσεις και δεν μου λέει αν κάνει για να προχωρήσω ή αν πρέπει να αλλάξω κάτι, με έχει αφήσει μόνη και ζητάει ολοκληρωμένη παρουσίαση του project ωστόσο. Συν οτι έχω τόσο περιορισμένο χρόνο που πραγματικά η έλλειψη οργάνωσης (ακόμη και η πνευματική) μου στοιχίζει.
Και σαν να μην έφτανε αυτό δεν τολμάω να πω πουθενά το τί περνάω και κυρίως ψυχολογικά γιατί δεν με καταλαβαίνουν. Χρειάζομαι ένα φίλο και μια σωστή κουβέντα περισσότερο από ποτέ, όμως φανταστείτε πήρα απάντηση από φίλη οτι “ας μην τα έκανες αν δεν μπορούσες” και ο σύντροφός μου σήμερα εκνευρίστηκε λέγοντας πως κυλιέμαι στη λάσπη και ψάνχω χέρι να πιαστώ. Ως πότε θα συνεχίσεις έτσι, μου λέει. Με ενοχοποίησε κι από πάνω και αυτό με έκανε να νιώσω ακόμη χειρότερα τί να σας πώ. Είμαι πιεσμένη λέει και το βλέπει και τον αγχώνω που με βλέπει έτσι, δε μπορεί . Πραγματικά Β-ο-ή-θε-ι-α. Στενοχωριέμαι. Μια φορά κι εγώ αναζήτησα στήριξη από τους ανθρώπους μου και απλά έφαγα άκυρο. Όταν όμως γίνομαι καλή ακροατής για εκείνους παράπονο δεν έχουν. Στο Πανεπιστήμιο πέρα βρέχει, δεν ενδιαφέρεται κανείς, και έτσι είμαι ένας άνθρωπος που πηγαίνει στη δουλειά, στη σχολή, στο σπίτι κοκ σαν αυτόματο. Τo Burn out καραδοκεί κι εγώ απλώς δεν ξέρω τί να κάνω.
Μπορείς να με βοηθήσεις ; Πάντα έχεις κάτι ουσιώδες να πεις.
Ίσως κάποιος και από τους αναγνώστες να έχει περάσει από κάτι παρόμοιο και να καταλαβαίνει τί εννοώ, να τα έχει αντιμετωπίσει και ο ίδιος.
Ευχαριστώ πολύ αν το διαβάσατε.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Θα τα καταφέρω άραγε;
______________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Θα τα καταφέρεις. Με ψυχραιμία και με σωστή μεθοδολογία. Περισσότερο μου φαίνεται θες να τα πεις να ξεσπάσεις και να σου πουν «όχι, δεν είσαι υπερβολική, δίκιο έχεις». Στο λέω εγώ λοιπόν. Δεν είσαι υπερβολική, έχεις (κάποιο) δίκιο.
Πράγματι οι σπουδές είναι επιλογή και σκέψου ότι τις ξεκίνησες επειδή τις προτίμησες, σου άρεσαν, θέλησες να τις αναλάβεις. Ταυτόχρονα οι πανεπιστημιακές σπουδές είναι κατ’εξοχήν ο τομέας όπου πρέπει να πάρεις κάποια πρωτοβουλία, δεν γίνεται να σου υπαγορεύσουν τι να κάνεις, δεν είσαι πια μαθήτρια. Καταλαβαίνω ότι γαλουχούμαστε να ακολουθούμε εντολές, αλλά χρειάζεται πρωτοβουλία και στην εργασία και στην οργάνωση της παράστασης. Άλλωστε αν πρέπει να σκηνοθετήσεις μεθαύριο ως επαγγελματίας πια μια performance, τι θα κάνεις; Θα ζητάς καθοδήγηση; Για τον καθηγητή, μπορείς να κλείσεις προσωπικό ραντεβού κατ’ιδίαν, ώστε να μην είστε μπροστά σε όλους τους άλλους φοιτητές. Όμως υπάρχει κι άλλο που μπορείς να κάνεις.
Τι περιθώρια υπάρχουν αν δεν ανταποκρίνονται στα κριτήρια να μπορέσεις να τα ξανακάνεις φτου κι από την αρχή; Τι χρονικό παράθυρο υπάρχει για την ολοκλήρωση της σχολής; Αν δουλεύεις ταυτόχρονα πολύ λογικό είναι να ζορίζεσαι. Επειδή αν υπάρχει το περιθώριο θα σου έλεγα να δοκιμάσεις κι ας αποτύχεις! Δεν πειράζει, δεν πετυχαίνουμε πάντοτε με την πρώτη, χρειάζεται ορισμένες φορές προσπάθεια ξανά και ξανά. Στο θέμα των κατευθυντηρίων γραμμών θα έλεγα, με το πλεονέκτημα της ψηφιοποίησης που υπάρχει σήμερα, να αναζητήσεις παλιότερες πτυχιακές εργασίες να δεις πώς περίπου φτιάχνονται, τι περιλαμβάνουν, πόσο μήκος έχει η ανάπτυξη. Να χρησιμιποιήσεις τεχνητή νοημοσύνη για την εύρεση πηγών με όλες τις γνωστές προφυλάξεις και κατόπιν να τα εξετάσεις εσύ διεξοδικά και να γράψεις μόνη σου αυτό που πιστεύεις ότι καλύπτει τα ζητούμενα. Όλη αυτή η διεργασία δεν είναι άκοπη, σε βοηθάει όμως να δεις πού μπορείς να διορθώσεις, να κόψεις, να επιλέξεις, να επέμβεις κι αυτό είναι πολύτιμη γνώση που χτίζεις για τον εαυτό σου και το αντικείμενό σου. Θα πάνε όλα καλά, μην αναμένεις οι άλλοι να σε «σώσουν», όσο κοντινοί κι αν είναι, ούτε καν να σε παρηγορήσουν. Θα πάνε καλά επειδή αξίζεις να σπουδάσεις αυτό το αντικείμενο αφού έφτασες ως εδώ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Στο πανεπιστημιο όπως και στην επαγγελματική ζωή αργότερα, δεν μας δίνουν πάντα καθοδήγηση. Δεν υπάρχει τυφλοσούρτης για όλα πόσο μάλλον για το δικό σου αντικείμενο που έχει σχέση και με τέχνη. Εσύ το βλέπεις ως ένδειξη ότι δε σε βοηθούν. Γιατί να μην το δεις ότι σου αφήνουν πεδίο ελεύθερο για να κάνεις αυτό που νομίζεις; Και ότι δεν υπάρχουν αυστηροί κανονες. Δες το ως ελευθερία. Φαντάζομαι αυτό θέλουν να δουν κι αυτοί. Αν υπάρχει η δυνατότητα δες τι έκαναν οι φοιτητές σε άλλες χρονιές για να μην πηγαίνεις εντελώς στα τυφλά. Οχι για να αντιγράψεις φυσικά αλλά για να… Διαβάστε περισσότερα »
Στη δεύτερη σχολή που ο καθηγητής μου έδωσε πλήρη ελευθερία (κοινως ηταν στον κοσμο του) την έκανα με μεγάλη ευχαρίστηση χωρίς να νιώθω ότι πιέζομαι.
Νομίζω ότι κοιτάμε το δάχτυλο και χάνουμε το δάσος… Μου κάνει εντύπωση που φαίνεται σαν να μην πιάνει κανείς το νόημα των όσων γράφει η κοπέλα. Δεν είναι το θέμα η καθοδήγηση ούτε η δημιουργική ανεξαρτησία σου απ’ ότι καταλαβαίνω. Το θέμα είναι ότι δεν έχεις σε κανέναν να στηριχτείς. Οι γονείς δεν βοηθάνε, ο σύντροφος δεν βοηθάει, οι φίλοι δεν βοηθάνε, οι καθηγητές δεν βοηθάνε. Όπου “βοήθεια” φυσικά για την κάθε κατηγορία σημαίνει κάτι διαφορετικό, αλλά το θέμα είναι ότι εσύ δεν λαμβάνεις καμιά είδους βοήθεια από πουθενά. Και δεν μπορώ να φανταστώ να είμαι δημιουργική υπό τόση πίεση… Διαβάστε περισσότερα »
Οι επιβλέποντες ΠΡΕΠΕΙ να λέμε γενικότητες. Γιατί η ουσία της πτυχιακής είναι να είναι δική σου δουλειά. Πιθανότατα το πας καλά και δεν έχει πολλά να σου πει. Αν έχεις συγκεκριμένες ερωτήσεις, ζήτησε μια συνάντηση ή ακόμα καλύτερα στείλε ένα mail. Αλλά η κατεύθυνση πρέπει να είναι δική σου.
Ακριβώς.. θυμάμαι τη μεταπτυχιακή μου διατριβή.. πω πω δεν την είχαν καν σε αυτές που θα πετύχαιναν. Μάλιστα, μου έβαλαν επιβλέποντα, καθηγητή άλλου πανεπιστημίου! Ακόμα και τα άλλα δύο μέλη της επιτροπής, ήταν καθηγητές άλλων πανεπιστημίων και όχι του πανεπιστημίου που σπούδασα. Τελικά, πήρα δέκα, αξιολογήθηκε βάση για διδακτορικό και ότι συνδράμει στην έρευνα, ούτε το περίμενα. Το αστείο είναι ότι ενώ ήμουν απόφοιτη προπτυχιακού ΜΜΕ ξένου πανεπιστημίου και μιας δραματικής σχολής που ξαφνικά πέτυχε σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα θεατρολογίας.
Θα διαφωνήσω. Ως επιβλέπουσα δεν λέω γενικότητες και ούτε και το βρίσκω σωστό. Ως επιβλέπουσα περιμένω μεγάλο βαθμό αυτονομίας στην εκπόνηση μιας εργασίας. Όμως όταν οι φοιτητές μου φέρνουν μια ιδέα, ένα research design, μια δομή, κάτι τέλος πάντων, συζητάω επί της βάσης αυτού που μου φέρνουν. Αν δω ασυνέπειες, κενά, υπερβολές ή λάθη θα πω ακριβώς που βλέπω προβλήματα. Αν η λύση για τα προβλήματα είναι προφανής, θα προσπαθήσω, μέσα από συζήτηση και ερωτήσεις, να σκεφτεί ο φοιτητής μόνος του τη λύση. Αν δεν γνωρίζω εγώ τη λύση θα προτείνω συνάδελφο πιο σχετικό με το αντικείμενο. Αν δεν υπάρχει… Διαβάστε περισσότερα »
Σου έχουν πέσει όλα μαζί κ δεν ξερεις τι να πρωτοκάνεις κ πως να το κάνεις. Θέλει ψυχραιμία κ καλό προγραμματισμό. Εγώ όποτε βρισκόμουν σε τέτοια κατάσταση χώριζα (γτ δν μπορούσε ο εκάστοτε να καταλάβει κ δν μπορούσα να έχω εγώ τα άγχη μου κ ο άλλος να λέει τα δικά του κ να με θέλει κ ετοιμη για σεξ) κ εξαφανιζόμουν για ενα διάστημα κ από τους φίλους ενημερώνοντάς τους, έκοβα εξόδους κ αφοσιωνόμουν αποκλειστικά στον σκόπο μου (δν σου συστήνω να κανεις το ίδιο – απλα για μένα όταν έχω έναν στόχο, όλα τα άλλα είναι παρεκβολές). Κ… Διαβάστε περισσότερα »
Καλημερα! Σε ενιωσα όσο πιο πολύ πάει. Θα τα καταφέρεις αλήθεια! Οι περισσότεροι φοιτητες δεν μπορουν να κάνουν καν αυτο που κάνεις ήδη, με σχολή και δουλειά. Μου φαίνεσαι σοβαρό και υπεύθυνο ατομο και σίγουρα έχεις ταλέντο για να τα έχεις πάει τόσο καλά μέχρι εδώ. Είναι όμφως δύσκολο να τα χωρέσεις όλα και δεν υπάρχει αρκετή ανάπαυση για να έρθει και η ηρεμία και η έμπνευση. Δικτύωσου με άλλους αποφοίτους και τελειόφοιτους που μοιράζονται τον “πονο” σου και που έχουν βιωμενη εμπειρία και προτάσεις να μοιραστούν μαζί σου. Η γραπτή εργασία δεν υπάρχει περίπτωση να μη βγει. Θέλει στρώσιμο,… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ με τα υπόλοιπα σχόλια όσον αφορά τα της σχολής. Είσαι ένα άτομο που δεν το βάζει κάτω και αυτό φαίνεται στο κείμενο σου. Οργάνωσε καλά τα όσα πρέπει να κάνεις και ξεκίνα ένα βήμα τη φορά. Επίσης, αφιέρωσε λίγο χρόνο σε χόμπι, έστω περπάτημα, για να αποφορτίζεσαι από την όλη κατάσταση. Εγώ επίσης θα σε συμβούλευα να ξεκόψεις από τη φίλη και να χωρίσεις τον σύντροφο. Ζεις μία ιδιαίτερα πιεστική κατάσταση και έχεις στο περιβάλλον σου δύο ανθρώπους που όχι μόνο δεν σε υποστηρίζουν, δεν σε ακούν καν ενώ εκείνοι περιμένουν εσύ να τους ακούς στα δικά τους προβλήματα.… Διαβάστε περισσότερα »
Ξέρεις τι; Σε νιώθω, αλλά είναι το ΔΙΚΟ ΣΟΥ όραμα, και η ΔΙΚΗ ΣΟΥ αισθητική. Βάλε μέσα την πρωτοβουλια σου και φτιάξε το paper και την παρασταση όπως τη γουστάρεις και όπως την οραματιζεσαι. Απλά ξεκίνα. Και όταν είναι σε πιο ολοκληρωμένο στάδιο τότε θα σου δοθούν λογικά και συγκεκριμένες διορθώσεις – ναι είναι το δικό σου καλλιτεχνικό όραμα αλλά πρεπει και να περασεις οπότε καταλαβαίνω ότι εκεί κολλάς. Όμως σκέψου ότι για να μην σου έχει δώσει κάποια διόρθωση ή κατευθυνση ήδη το πιθανοτερο σενάριο είναι ότι είσαι σε καλό δρόμο. Κράτα μόνο στο μυαλό σου την κατεύθυνση που… Διαβάστε περισσότερα »
Εν τω μεταξύ, στη δική μου παράσταση έπαιξαν οι γονείς μου 🤣.. Απλά η φίλη σου δεν είναι υποστηρικτική και μάλλον ζηλεύει. Όσο για τον σύντροφό σου, μήπως να αναθεωρήσεις τους λόγους που είσαι μαζί του;
Γραφούσα, εσύ πρέπει να βρεις τι πρέπει να κάνεις. Ο καθηγητής δεν είναι υποχρεωμένος να σου δώσει βιβλιογραφία, σκηνή θεατρικού έργου, θέμα κλπ. εσύ είσαι υπεύθυνη ή αρμόδια για την ιδέα σου. Δεν μπορώ να σου παραθέσω τον τίτλο της μεταπτυχιακής μου διατριβής, καθώς εδώ είμαστε σε δημόσιο φόρουμ. Λοιπόν, είμαι απόφοιτη ΜΜΕ ξένου πανεπιστημίου και δραματικής σχολής Αθήνας που πριν χρόνια μπήκε σε μεταπτυχιακό θεάτρου, δημοσίου πανεπιστημίου. Η κατεύθυνσή μου είναι αυτή που εσύ φοβάσαι να χειριστείς γιατί πρώτη φορά σου δίνουν το περιθώριο να δημιουργήσεις πέραν των σκηνοθετικών οραμάτων των καθηγητών. Απόλαυσε το ταξίδι! Εγώ πήρα δέκα στη… Διαβάστε περισσότερα »
Δύο πτυχιακές και μια διπλωματική μεταπτυχιακού, τα ίδια μας έκαναν κι εμάς. Θα βοηθήσει να βρεις παλιότερες πτυχιακές να δεις πως είναι δομημένες και να φτιάξεις μετά ένα σχεδιάγραμμα για τη δική σου με προσοχή να μη βγεις εκτός θέματος. Δευτερον και πιο σημαντικό, πιστεύω ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι η πίεση που νιώθεις. Ψάξε αν το πανεπιστήμιο έχει ψυχολογο και κλείσε ένα ραντεβού. Ένας ειδικός που ασχολείται με φοιτητές θα σε καταλάβει πολύ περισσότερο από κάποιον που βρίσκεται εκτός χώρου. Είσαι φοιτήτρια και εργαζόμενη, και θα χρειαστείς βοήθεια και για την οργάνωση του χρόνου σου