Είτε παντρευτώ, είτε δεν παντρευτώ πάλι θα το μετανιώσω;
____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σου αγαπημενη μου Ρένα και καλή χρονιά σε ολ@!!!
Ρενα μου ,στέλνω σε σένα το ερώτημα μου γιατί θέλω τη γνώμη σου. Το πρόβλημα μου; Έχουν πέσει να με φάνε επειδή θέλω να παντρευτώ.
Θα τα εξηγήσω όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Είμαι 21 και έχω σταθερή σχέση 2,5 χρόνια με έναν μεγαλύτερο συμφοιτητή μου που κάνει δεύτερο πτυχίο. Είμαστε και οι δύο πολύ καλά μαζί και σε λίγο παίρνουμε πτυχίο κ θα ψάξουμε για δουλειά ή θα φύγουμε εξωτερικό. Έχουμε λοιπόν αποφασίσει να παντρευτούμε και να κάνουμε παιδια μέσα στα επόμενα χρόνια αφού πρώτα τακτοποίηθουμε επαγγελματικά.
Το πρόβλημα είναι οι γονείς, οι συγγενείς και ο περίγυρος. Από τότε που τους ανακοίνωσα ότι σκοπεύω να παντρευτω ,έχουν πέσει να με φάνε. Κυρίως οι γυναίκες ( φίλες, συγγενεις, συμφοιτητριες κτλ) δειχνουν ιδιαίτερα ανησυχες να το πω; ενοχλημένες να το πώ; Σαν να με βλέπουν σαν παλιομοδίτισσα; Δεν ξέρω.
Ανάμεσα σε μύρια όσα ακούω ,σας γράφω το τοπ 10 της γκρίνιας: 1. Και γιατί να βιαστώ ,αφού είμαι τόσο μικρή 2. δεν έχω ζήσει τίποτα , να κάνω ταξιδια να γνωρίσω κόσμο , 3. πώς γίνεται να παντρευτώ τον πρώτο άντρα που γνωρισα.4 .τα παιδιά έχουν πολλές ευθύνες και έξοδα , 5. Πρώτα πρέπει να είμαι ανεξάρτητη οικονομικα και μετά να παντρευτώ 6. Θα το μετανιώσω που δεν γνώρισα κι άλλους άντρες 7. Αν παντρευτώ νωρίς, θα χωρίσω και νωρίς λόγω πλήξης και απειριας 8. Η δουλειά είναι το πρώτο και μετά όλα τα άλλα 9. Θα χαντακωθω στο ρόλο της νοικοκυράς και της μάνας , ενώ έχω τη ζωή μπροστά μου 10. Δεν με πήραν και τα χρόνια, μικρή είμαι ακόμα. Αυτά είναι μόνο όσα ακούω στη λούπα ,ξανά και ξανά ,λες και αν τα ακούσω πεντακόσιες φορές θα μου αλλάξουν γνώμη. Είναι κι άλλα πολλά ,άλλα θα γίνει σεντόνι.
Εδώ να πω ότι ο σύντροφός μου δεν είναι τύπος που έκανε επιμονο ψηστηρι ή είναι νάρκισσος για να με παγιδεύσει ή κακοποιητικος. Είναι ένας ωραίος τυπακος, με φοβερή προσωπικοτητα, κουλ και με φιλοδοξίες ,φροντιστικος και φουλ καρδούλι. Θέλουμε να ζήσουμε μαζί και να ενώσουμε το μέλλον μας.
Ρένα μου,η ερώτηση μου είναι η εξής. Αφού εγώ τώρα βρήκα τον άντρα που με γεμίζει ,είμαστε ερωτευμένοι, έχουμε σύντονιστει στα θέλω μας, νιώθουμε χαρά και αισιοδοξία για το μέλλον μας, θέλουμε να ενώσουμε τις ζωές μας γιατί θα πρέπει να χρονοτριβούμε; Όλα τα ζευγάρια που μένουν μαζί χωρίς να κάνουν κάποια πρόοδο, στην πορεία λιμνάζουν, βαριουνται και μετά χωρίζουν. Εν τω μεταξύ διαβάζω και ακούω τριγύρω μου πόσο δύσκολο είναι να ταιριάξεις με κάποιον.
Εμείς ταιριάξαμε αμέσως και κουμπωσαμε τελεια και θέλουμε τα ίδια πράγματα. Θα πρέπει δηλαδή ντε και καλά να κάνουμε ότι κάνουν οι άλλοι και να περιμένουμε μέχρι τα 30? Κι έπειτα εμείς τώρα είμαστε στα ντουζενια μας και παίρνει φωτιά το κρεβάτι, θα πρέπει να βαρεθούμε πρωτα για να κάνουμε το επομενο βημα;; Ή είναι πιο λογικό να περιμένουμε πρώτα να γίνουν όλα τα υπόλοιπα και μετά να έχουμε την υπογονιμότητα στο κεφάλι μας για να ξοδέψουμε όσα χρήματα θα έχουμε μαζέψει μέχρι τότε;
Οι συγγενείς μας λένε αφελείς και ότι μας περιμένει γερό παλούκι, αλλά δεν καταλαβαίνω τις πικροχολες προειδοποίησεις τους. Είναι λες και πήγαμε να τους ζητήσουμε λεφτά ή ότι μας θεωρούν παντελώς άχρηστους να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας. Ωστόσο οι προειδοποιήσεις για το οικονομικό είναι οι μόνες που μπορώ να πάρω στα σοβαρά ,παραδεχομαι δλδ ότι έχουν δίκιο.
Όσον αφορά τα άλλα , ότι θα πρέπει να γνωρίσω κι άλλους άντρες, ειλικρινά δεν τα καταλαβαίνω. Αφού είμαι ικανοποιημένη με αυτόν τον άντρα , γιατί να θέλω άλλον; Άσε που αυτό που κατάλαβα είναι ότι όσο περισσότερους γνωρίζεις τόσο τους απαξιώνεις, σε βαθμό να γίνεσαι πια κυνική μετά και να μην σου αρέσει κανένας. Υποθέτω αυτό γίνεται επειδή συσσώρευεις αρνητικες εμπειριες. Αλλά και έτσι να είναι, στο απαισιοδο σεναριο του ότι χωρίζουμε, μια χαρά νέα θα είμαι για να γνωρίσω άντρες και να διασκεδάζω και να πάω ταξίδια.
Και γιατί πρέπει να ζήσω πρώτα μόνη μου; Γιατί πρέπει με το στανιό να έχω το δικό μου σπίτι, αυτοκίνητο, πορτοφολι; Όταν μοιραζομαστε τα αγαθα, έχουμε όλοι περισσοτερα αγαθά και λεφτά στο τέλος του μήνα . Νομίζω ότι κάνουμε σημαία την ανεξαρτησία και μετά παραπονιομαστε για την μοναξια.
Αν θέλω να κάνω ταξιδια γιατί να μην τα κάνω με τον σύντροφό μου; Ή με τα παιδιά μας; Λες και έχουμε λεφτά ούτως ή άλλως για ταξίδια και ο γάμος θα μας εμποδίσει να τα πάμε.
Οπότε αφού εγώ θέλω και νιώθω έτοιμη για γάμο και παιδιά γιατί θα πρέπει να περιμένω πρώτα; Τι αναμένεται να συμβεί δηλαδή αν αντί για στα 20 παντρευτω στα 30; Απλά θα είμαι πιο μεγάλη, πιο κουρασμένη και πιο ταλαιπωρημένη. Το πιθανότερο είναι μέχρι τότε να χωρίσουμε και να γράφω εδώ επιστολές, ότι δεν βρίσκω άντρα.
Βλέπω και τις ξαδέρφες μου ( και πολλές αλλες γυναίκες), που φάγανε τα νιάτα τους στις σπουδές, καριέρα ή σε σχέσεις μαραθώνιους και κοντεύουν τα 40 και άντρα δε βρίσκουν με τίποτα. Κι ενώ αυτές είναι μια χαρά ατομακια και κουκλαρες , αυτοί που βγαίνουν είναι κάτι χαλιες. (Κάποιους τους έχω δει). Γιατι μην κρυβόμαστε , σε αυτήν την ηλικία οι άντρες παίρνουν την κάτω βόλτα σε όλα , το σεξ θα το βλέπω κάθε δίμηνο, οπότε τι να τους κάνεις, τη τζάμπα νοσοκόμα; Γιατί και παιδί δεν νομίζω να γίνεται φυσικά σε αυτές τις ηλικίες. Κι έπειτα δεν έχω καμία ορεξη να ακολουθήσω τη μόδα του να γίνω στα 40 μονογονεας με άγνωστο δότη.
Ρένα ποια είναι η γνώμη σου;
Είχες πει κάπου ή μικρός μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερεψου.
Είτε παντρευτώ, είτε δεν παντρευτώ πάλι θα το μετανιώσω;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Άγαμη θυγατέρα
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Καλή χρονιά, να’μαστε καλά, σ’ ευχαριστώ πολύ!
Δεν το είχα πει εγώ αυτό το ρητό, είναι παλιά ελληνική παροιμία, στοιχείο της λαογραφίας μας. Εγώ το κατέθεσα στο πλαίσιο κάποια απάντησης επειδή ταίριαζε στην περίπτωση. Αυτό που ρωτάς είναι ένα ερώτημα που απασχολεί το φεμινισμό, ιδιαίτερα τελευταίως που γίνεται ένα πισωγύρισμα σε κατακτήσεις δεκαετιών (δες πχ. το κίνημα tradwife). Βέβαια η δική σου περίπτωση δεν μου μοιάζει ούτε καταπιεσμένη, ούτε οπισθοδρομική και θα το εξηγήσω αναλυτικά.
Eίστε και οι δυο μορφωμένοι, σκοπεύετε να τελειώσετε τις σπουδές σας, να μετακομίσετε στο εξωτερικό ή/και να πιάσετε δουλειά και να παντρευτείτε. Δεν βλέπω κάτι λάθος. Μέχρι να γίνουν όλα θα’χεις φτάσει μάνι μάνι 24-25. Να επισημάνω εδώ για τις γυναίκες που μας διαβάζουν και δεν έχουν την αντίστοιχη εμπειρία ότι δεν αλλάζει κάτι με το γάμο, με την απόκτηση παιδιών αλλάζει. Και πολύ μάλιστα. Εκεί δοκιμάζεται το πράγμα, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση, δεν φτάσαμε ακόμα εκεί στην παρούσα ερώτηση.
Ο περίγυρός σου προσπαθεί να σε «προστατεύσει» κι έχει μάλλον καλή πρόθεση, αλλά βέβαια το κάνουν με λάθος τρόπο. Εκτός αν βλέπουν κάτι στον συγκεκριμένο σύντροφο και προσπαθούν να σε αποτρέψουν, εκεί αλλάζει το πράγμα κι ίσως πρέπει να το σκεφτείς σοβαρά. Μάλλον όμως μοιάζει με δασκαλεμένη «γνώση» που προσπαθούν να σου μεταδώσουν.
Ας απαντήσουμε στο τοπ 10 της γκρίνιας:
1. Και γιατί να βιαστώ ,αφού είμαι τόσο μικρή
Δεν υπάρχει λόγος να βιαστείς, ωστόσο είναι κάπως κλισέ αντίληψη ότι η «ηλικία γάμου» στις μέρες μας και στην Ελλάδα είναι κοινωνικά μεταξύ 30-32 για τις γυναίκες. Είναι ένα καταπιεστικό θεώρημα που αποκλείει τόνους ανθρώπινης εμπειρίας αλλά και δημιουργεί τεράστια πίεση στις γυναίκες μόνο (μη ξεχνιόμαστε…). Δηλαδή οι άνω των 32 να πάθουν κατάθλιψη; Οι ακόμη μεγαλύτερες να φορέσουν μια πέτρα στο λαιμό και να πέσουν στην θάλασσα; Ο γάμος γίνεται σε οποιαδήποτε ηλικία αποφασίσουν οι ενδιαφερόμενοι.
2. δεν έχω ζήσει τίποτα , να κάνω ταξιδια να γνωρίσω κόσμο
Το να κάνεις πολλά ταξίδια ως απόδειξη ότι «ζεις» κι ότι πάει καλά η σχέση σου είναι άλλο ένα διαδεδομένο κλισέ. Είχε αναφερθεί και σε κάλεσμα για κλισεδολογία από τις αναγνώστριες και τους αναγνώστες σε περασμένη ερώτηση. Το να γνωρίσεις κόσμο γίνεται έτσι κι αλλιώς, αν εννοούν να γνωρίσεις ερωτικά, ακόμα κι αυτό γίνεται σε ανοιχτούς γάμους, εννοούν κυρίως αυτό που απαντώ ευθύς παρακάτω στο #3.
3. πώς γίνεται να παντρευτώ τον πρώτο άντρα που γνωρισα.
Γίνεται άμα είχες την απίστευτη τύχη να βρεις τον συμβατό άνθρωπο με τον οποίο ταιριάζεις. Το λένε με καλή πρόθεση, βέβαια, υπό την έννοια ότι δεν μπορείς να κάνεις σύγκριση όταν έχεις μόνο ένα δείγμα γραφής κι όχι άλλα (όπως ο μη γονιός μόνο να φανταστεί μπορεί τι περνάει ο γονιός, ακριβώς επειδή του λείπει η πρωτοπρόσωπη εμπειρία). Ωστόσο το αν ταιριάζεις το νιώθεις καλά και αν δεν ταιριάζεις επίσης το νιώθεις έντονα, επομένως είναι κάπως πατροναριστικό να σου λένε ότι δεν ξέρεις τι κάνεις! Δικαίως θυμώνεις.
4 Tα παιδιά έχουν πολλές ευθύνες και έξοδα
Αυτό είναι αληθές, αλλά τα έχουν είτε είσαι στα 25, είτε στα 35, είτε στα 45. Kαι πλέον δεν είναι σίγουροι ότι στα 45 είσαι πολύ πιο εξασφαλισμένος οικονομικά απ’ότι στα 35 ή στα 25. Μάλιστα αν είσαι στα 45 σε αποτρέπει όλη η κοινωνία να κάνεις παιδιά γιατί τότε πάει πέρασε το παράθυρο ευκαιρίας, σου λένε. Θα έλεγα να ασχολούνται με τις δικές τους μήτρες καλύτερα. Εκτός αν προτίθενται να σε χρηματοδοτήσουν, οπότε θα έχουν λόγο.
5. Πρώτα πρέπει να είμαι ανεξάρτητη οικονομικα και μετά να παντρευτώ
Αυτό ίσχυε για τις χρυσές δεκαετίες του ’80 και του ’90, και προ κρίσης, όταν οι γυναίκες μπορούσαν πιο εύκολα να έχουν ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης. Σήμερα που έχουν σφίξει τα γάλατα για όλους το να είναι κάποιος ανεξάρτητος οικονομικά μπορεί να μη συμβεί και ποτέ! Επομένως τι κάνει, περιμένει εις τον αιώνα τον άπαντα αμήν; Όχι, προσαρμόζεται και κάνει τις κινήσεις που θα μπορέσει ώστε να τα βγάλει πέρα και να ζήσει στο μεταξύ. Ένα εξ αυτών είναι η συγκατοίκηση, πώς να το κάνουμε.
6. Θα το μετανιώσω που δεν γνώρισα κι άλλους άντρες
Σε ξαναπάω στο #3. Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Αν περνάς εσύ ερωτικά καλά δεν το ξέρει, κι ούτε είναι δουλειά κανενός. Κακώς δέχεσαι τέτοιο σχολιασμό.
7. Αν παντρευτώ νωρίς, θα χωρίσω και νωρίς λόγω πλήξης και απειριας
Έτσι κι αλλιώς οι μισοί γάμοι και τα μισά ζευγάρια και παραπάνω χωρίζουν! Έτσι λένε τα (πρόχειρα) στατιστικά. Αν όχι δημοσίως, σίγουρα ιδιωτικώς. Όχι λόγω απειρίας όμως, τουλάχιστον όχι λόγω σχεσιακής απειρίας. Δεν σε κάνει η εμπειρία πιο καλό κι αποτελεσματικό σύζυγο, είναι πολυπαραγοντικό το ζήτημα.
8. Η δουλειά είναι το πρώτο και μετά όλα τα άλλα
Αυτό ίσχυε στις εποχές που η δουλειά σε εξασφάλιζε οικονομικά και σε έκανε ανεξάρτητο και σου έδινε ένσημα για πλήρη συνταξιοδοτική κάλυψη. Δυστυχώς αυτό έχει αλλάξει. Μετράει βέβαια πάρα πολύ σε φεμινιστικό πλαίσιο, η οικονομική ανεξαρτησία είναι μεγάλο εφόδιο για μια γυναίκα, πολύ περισσότερο από έναν άντρα, επειδή αλλιώς γίνεται πιο εύκολα αντικείμενο χειραγώγησης, καταπίεσης και συμβιβασμών μέσα στο ζευγάρι. Τα συζητάμε όμως αυτά εδώ μέσα συνεχώς, τα γνωρίζεις.
9. Θα χαντακωθω στο ρόλο της νοικοκυράς και της μάνας , ενώ έχω τη ζωή μπροστά μου
Αυτό ισχύει για γυναίκες που δεν κάνουν τίποτε άλλο. Να, καλή ώρα το πώς παρουσιάζονται δήθεν οι tradwives, άλλο που στην πραγματικότητα αυτές που τα λένε είναι επιχειρηματίες οι ίδιες με όλο αυτό το αφήγημα που πουλάνε σε αδρή τιμή: τι ειδυλλιακά να ξυπνάς από τις 5 για να αρμέγεις το γάλα από τις κατσίκες και να ψήνεις σπιτικό ψωμί για να φάει ο κανακάρης. Το νοικοκυριό είναι δουλειά 24/7 και σκληρή δουλειά: χωρίς πληρωμή, χωρίς άδειες, χωρίς ένσημα.
Μου δίνεις την εντύπωση όμως ότι δεν σκοπεύεις να εγκαταλείψεις τα όνειρά σου. Και πράγματι σε ενθαρρύνω να μην τα εγκαταλείψεις. Όλα γίνονται με σωστό προγραμματισμό, εξωτερική βοήθεια και συνεννόηση ανάμεσα στο ζευγάρι. Κι έπειτα έχεις δει τους ξένους τουρίστες από δυτική και βόρεια Ευρώπη (ή Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Καναδά) που κουβαλάνε τα παιδάκια τους οπουδήποτε πάνε, μα οπουδήποτε; Δεν εμποδίζονται από τα παιδιά. Μα σε εκδρομές με καγιάκ, ορειβασία στα βουνά, σε μουσεία, σε ταξίδια στην άλλη άκρη της γης. Μόνο εμείς οι Έλληνες έχουν σύνδρομο υπερπροστασίας των παιδιών δήθεν επειδή τα αγαπάμε πολύ και κατόπιν μας τρώνε στη μάπα ψυχασθενείς να φωνάζουμε μέσα στο σπίτι από την κλεισούρα.
10. Δεν με πήραν και τα χρόνια, μικρή είμαι ακόμα.
Σε ξαναπάω στο #1. Τώρα είσαι μικρή, μετά θα είσαι μεγάλη και «άντε, εσύ πότε θα κάνεις παιδιά, τα χρόνια περνάνε». Ξαναλέω, αν δεν παντρευτείς νταγκ στα 30 και δεν κάνεις παιδιά μέχρι τα 32 κάτι πάει στραβά με σένα στο ευχολόγιο αυτό της ελληνικής κοινωνίας… Είναι τρομερό, λες κι ο υποψήφιος γαμπρός έρχεται με delivery όποτε τον παραγγείλεις! Δες όμως άλλες χώρες, άλλες πραγματικότητες. Τόσο χάλια είναι άραγε;
Λες μια μεγάλη αλήθεια: «Άσε που αυτό που κατάλαβα είναι ότι όσο περισσότερους γνωρίζεις τόσο τους απαξιώνεις, σε βαθμό να γίνεσαι πια κυνική μετά και να μην σου αρέσει κανένας. Υποθέτω αυτό γίνεται επειδή συσσωρεύεις αρνητικές εμπειρίες.» Είναι αυτό το «έχω υψηλά στάνταρτς», ναι, ισχύει. Γενικά οι αντρικές εμπειρίες στην ζωή δημιουργούν ένα υπόβαθρο, έναν φόβο, μπορεί να αποτελέσουν και ξύπνημα φυσικά. Να μην συμβιβαζόμαστε και με τα χάλια, να διεκδικούμε. Είναι λεπτή η γραμμή.
Συνοπτικά, κανένας δεν ξέρει καλύτερα από ΕΣΕΝΑ την ίδια. Ο φεμινισμός προασπίζει το δικαίωμά σου στην αυτοδιάθεση. Ο περίγυρος σου λέει «το ποίημα» κι από μια πλευρά καλά κάνει, μην πεις μετά ότι δεν γνώριζες. Βεβαιώσου κυρίως ότι μπορείς να φανταστείς την ζωή ΣΟΥ με ΑΥΤΟΝ τον συγκεκριμένο άνθρωπο για τα επόμενα 20 χρόνια τουλάχιστον, καθώς τόσο παίρνει να μεγαλώσεις παιδί από την σύλληψη ως την ενηλικίωση, αν όλα πάνε καλά. Οποιαδήποτε αρνητικά σημάδια που βρίσκεις τώρα χαριτωμένα, σε 20 χρόνια θα σε στέλνουν να βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο, οπότε πρόσεξε πολύ και σκέψου αν μπορείς να τα δεχτείς ή όχι -ακόμα κι όταν θα είσαι κουρασμένη, ξενυχτισμένη, άρρωστη, σε οικονομική δυσκολία. Στο τέλος τέλος, όπως λες κι εσύ, το διαζύγιο δεν είναι ταμπού, δεν είσαι δούλη, είσαι ελεύθερος άνθρωπος. Απλά πρόσεχε να μπορείς να το διεκδικήσεις ανά πάσα στιγμή για να μπορείς να ευχαριστηθείς τα καλά του γάμου και της συντροφικής σχέσης.
*Ο όρος «άγαμη θυγατέρα» αναφερόταν στην κρατική πρόνοια που εξέδιδε σύνταξη στις κόρες στρατιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων, εφόσον αυτές δεν είχαν παντρευτεί, μετά το θάνατο του πατέρα. Σήμερα ισχύει υπό αυστηρές προϋποθέσεις εισοδηματικών κριτηρίων. (N.4093/2012, N.4151/2013)
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το υφος της επιστολής σου μου δείχνει ανθρωπο που δεν εχει ιδέα απο τη ζωή. Και πως θα μπορουσε αλλωστε να έχει σε αυτή την ηλικία. Εχεις απ΄λυτες απόψεις για τους/τις μεγαλύτερες, για τις συντροφικές σχέσεις, για το γεγονώς οτι εαν δεν παντρευτείτε άμεσα τότς θα χωρίσετε (wtf?) ΚΑι γεινκά έχεις όλη αυτή τη στερεοτυπικη αυρα που ειναι συνήθης στα νεαρα ατομα. Και είναι συνήθης και τυπικα συμπεριφορα ξερεις γιατί; Γιατί δεν εχουν ζήσει, δεν έχουν ματαιωθεί, δεν έχουν διαψευσθεί κτλ, κτλ. Και όλες αυτές οι εμπειρίες (μαζί με άλλες φυσικά) ωριμάζουν τον ανθρωπο. Και αν κάτι είναι απαραίτητο ισως… Διαβάστε περισσότερα »
Θα συμφωνήσω και εγώ μαζί σου. 😊
Πάλι καλά που κατάλαβες τι έγραψα, έτσι όπως τα έγραψα!
Ως γυναικα που γνωρισε εναν αντρα φοιτητρια στα 19 κ τον παντρευτηκε και εκανε 2 παιδια μαζι του (το 1ο στα 30) κ εχοντας κανει δυσκολες κ απαιτητικες σπουδες, δυσκολη δουλεια κ καλη καριερα, θα σου πω οτι ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ ΣΕ ΟΛΑ Εγω χωρισα, αλλα κ οσες στον κυκλο μου ακολουθησαν αυτο το μοτιβο Αλλα ας πουμε οτι εχουμε ολοι αδικο. Θα σου δωσω ενα inside information και ακουσε με. Ζησε μαζι του χωρίς γαμο και ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ χωρις παιδια, για μερικα χρονια. Γιατι η πρεμουρα για γαμο; Ειναι μηπως αλλοδαπος; Τελοσπαντων, μην κανεις παιδια αμεσως, αν δεν δεις πόσο συμμετεχει… Διαβάστε περισσότερα »
Κοίτα να δεις, όντως και εγώ όσους ξέρω που ήταν μαζί από φοιτητές έχουν χωρίσει, οι 2 έχουν και παιδί και τρέχουν και δεν φτάνουν, μόνο ο ένας δεν πρόλαβε να κάνει παιδί
Γιατί η πρεμούρα για γάμο; Να πω ένα ενδεχόμενο γιατί μου φαίνεται είμαι η μόνη που το σκέφτηκα. Μια τοξική παραδοσιακή ελληνική οικογένεια μπορεί να μην δεχτεί τόσο έυκολα το κορίτσι να συγκατοικήσει χωρίς γάμο. Αν λοιπόν τους πουλήσεις τη συγκατοίκηση με σκοπό (κάποια στιγμή στο μέλλον) τον γάμο μπορεί, ίσως, να το δεχτούν πιο εύκολα. Για hard core παραδοσιακούς τύπους ακόμα και αρραβώνας που λέει ο λόγος. Υπάρχει βέβαια το πιάνω δουλειά και σηκώνομαι και φεύγω και ζω με όποιον και όπως θέλω χωρίς να δίνω λογαριασμό σε κανέναν, αλλά είναι για γερά στομάχια (been there, done that)…
“Έχουν πέσει να με φάνε επειδή θέλω να παντρευτώ.” – Ας τους μωρέ και κάνε ό,τι θέλεις. “Είμαι 21 και έχω σταθερή σχέση 2,5 χρόνια” – Abort mission!!!! Απαντάω στη Ρένα και σε εσένα γραφούσα. Στα 21 ένας άνθρωπος με ένα συμβατικό background (που δεν αναγκάστηκε να “μεγαλώσει πριν την ώρα του”), έχει πολύ λίγες εμπειρίες – αυτό θέλουν να σου πουν και με τα ταξίδια, απλά χρησιμοποιούν ένα fun παράδειγμα – και συνεπώς πολύ περιορισμένα κριτήρια. Δεν έχεις φάει τα μούτρα σου, δεν έχεις φίλες ή γνωστές που έφαγαν ξύλο, που δεν είχαν το μαξιλαράκι της οικογένειας, που πέρασαν… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς!
Πολυ σωστο το σημείο περι εμπειριών ζωης. Πιο έτοιμος ειναι ο άνθρωπος που έχει δοκιμαστεί, πέσει, χτυπήσει, ταξιδεψει, αλλαξει μια δυο δουλειες, αναθεωρησει…. Και δεν εννοώ πιο έτοιμος να παντρευτεί εννοώ πιο έτοιμος να κάνει συμβιβασμούς, να επωμιστεί απο κοινου με τον αλλο (ή μόνος του) βαρη διάφορα, να ξέρει να πει συγγνωμη να ξερει ποτε πάνε να τον πιάσουν Κωτσο… Θα μου πεις μπορει να μη τη νοιαζουν τη φιλη μας αυτα, μπορεί οντως να τα βρει στην πορεία. Βρίσκω και γω ενδιαφέρον οτι δεν αναφέρθηκε η ηλικια του συντρόφου ή αν ζουν ηδη μαζί… Φίλη μας, αν οντως… Διαβάστε περισσότερα »
Έτσι είναι. Γράφουσα, τυχαία είμαι παντρεμένη με τον άνθρωπο που ήμασταν μαζί στα 20. Είχαμε όμως ελάχιστη διαφορά ηλικίας και εν τέλει παντρευτήκαμε στα 30ς μας μετά που κάναμε και τις ζωές μας. Δηλαδή επενδύσαμε και στον εαυτό μας πριν καν σκεφτούμε γάμο και παιδιά. Δεν είναι αστείο η ελευθερία και η ζωή σου. Δεν μας λες και πόσο χρονών είναι το αγόρι σου. Τί εμπειρίες έχει αυτός. Εγώ σου λέω οκ, φύγετε μαζί για εξωτερικό αλλά ενώ έχετε βρει και οι 2 σας εργασία. Συγκατοίκηση και γάμος μοιάζουν πριν έρθουν τα παιδιά. Αλλά ξέρεις…μπορείς να κάνεις ταξίδια και με… Διαβάστε περισσότερα »
Αλήθεια γιατι τόση πρεμούρα να παντρευτείτε άμεσα.
Τι είναι αυτό τώρα ρε παιδιά που σας οδηγεί σε βιαστικές αποφάσεις.
Φαντάρος πήγε το παληκάρι?
Τελειώστε με το καλό τις σπουδές σας,βρείτε δουλειά και μετά παντρεύεστε.
Αν το οικονομικό δεν ειναι λυμένο η έστω δρομολογημένο θα έχετε γκρίνια και προβλήματα.
Προσωπικά θα με απασχολούσε που ΟΛΟΙ είναι αρνητικοί στην απόφαση σας.
Αγάπη μου κάνε αυτό που θες.Εισαι ενήλικη .Σε παρακαλω μόνο σε ικετεύω ΑΝ θες ,άκουσε με την ανύπαντρη 38ρα που όμως έχω συγκατοικήσει ,έχω “αρραβωνιαστεί” κάπως ,είχα μεγάλες σχέσεις:1)Έχε κρυμμένα λεφτά δικά σου που δε θα ξέρει εκείνος και μη μοιράζεσαι τα λεφτά που θα σου δίνουν οι δικοί σου .
2)Μη βιαστεις να κάνεις παιδί . Περίμενε μια 3τια τουλάχιστον ακόμη (και 5 ετια καλά είναι ).
Σε φιλώ καλό μου .Ξανά γράψε μας Update,και εύχομαι ελπιδοφόρο.
Μέσα στα επόμενα χρόνια, να παντρευτείτε, ναι. Αν είστε ακόμη καλά μαζί, αν βρείτε δουλειές, αν σας βγει το εξωτερικό ή όπου αποφασίσετε να μείνετε και γενικά αν δημιουργήσετε προϋποθέσεις για γάμο και οικογένεια. Αυτό που θα κάνεις στα 23- 24-25 σου δεν χρειάζεται να το ανακοινώνεις απ’ τα 21. Δουλέψτε προς αυτή την κατεύθυνση με τον σύντροφό σου, και όταν είστε έτοιμοι, τότε κάνετε τις ανακοινώσεις. Και κανείς δεν θα έχει να σας πει τίποτε. Κατά τ’ άλλα, ο κάθε άνθρωπος πράττει όπως νιώθει καλύτερα για τον εαυτό του, με την γνώση που έχει και τις συνθήκες την δεδομένη… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή φίλη, επειδή έχω στον κύκλο μου κοπέλες που παντρεύτηκαν τόσο νωρίς σου προτείνω να το ξανασκεφτείς. Οσο σοβαρή κι αν είναι η δέσμευση, δεν σημαίνει ότι η μελλοντική κατάσταση θα παραμείνει το ίδιο. Οι περισσότεροι που παντρεύονται τόσο νωρίς, πριν φτάσουν τη δεκαετία χωρίζουν. Έχουν δίκιο διότι πες κανετε παιδιά και ο γάμος στον ένα χρόνο βαλτώσει και σου εμφανίσει στη συνέχεια μια ακραία συμπεριφορά που δεν ξέρεις πως να διαχειριστείς τι θα κάνεις; Είναι πιο δύσκολο να χωρίσεις έχοντας παιδιά, στο λέω επειδή το άκουσα από πολλές γυναίκες και νεότερες και γηραιότερες. Μην υποτιμάς την εμπειρία των γυναικών.… Διαβάστε περισσότερα »
(εγω σε ζηλεύω παντως) δυο short stories: 1) επαιζα το σαββατο σκακι με έναν φίλο. μαθηματικός. Αυτός παντα με κοροιδευει ότι παίζω χωρις να σκεφτομαι. Αλήθεια είναι. μου αρεσει να παίζω γρηγορα, βιαστικά, χυμα, με δυνατη μουσικη, αντιπερισπασμους… Τον κερδισα 4 στα 4… Δεν επαιζα απερίσκεπτα. επαιζα διαισθητικα. Δε μου ελειπε η σκεψη, η επιγνωση μου ελειπε (δεν τη χρειαστηκα όμως) 2) όταν ημουν μικρή ηθελα να γίνω μπαλαρίνα (εκανα όντως μπαλετο, και ημουν καλη). το πούλησα το ονειρο. Στα 4 ηξερα τι ήθελα να κανω στη ζωη μου: να χορευω. Ανοιγε το μυαλό μου, μου εφευγε η ενταση, λυνόταν… Διαβάστε περισσότερα »
Πάντως και εγώ στα 4 μπαλαρίνα ήθελα να γίνω…. δεν θα πήγαινε καλά αυτό 😆
Από τα 4 θυμάμαι ότι δεν είχα άγχη και έγνοιες και ότι ήθελα να γίνω μπαλαρίνα. Ευτυχώς δεν έγινα, και επίσης ευτυχώς έγινα κάτι που μου επιτρέπει να συνεχίζω αυτό το αρκετά ακριβό χόμπι και να χρηματοδοτώ την ακόρεστη επιθυμία μου για πουέντ.
παρενθεση: κι εμενα μου αρεσουν οι πουεντ, αισθητικα, στο ματι εννοω. βγαζω φωτογραφιες ας πουμε φορώντας. ο χορος μου όμως, ο τρόπος που χορευω, βασίζεται πολύ στα πόδια μου. και κατ επέκταση και στα πελματα μου. είναι πολύ δυνατα τα πελματα μου και απολύτως ισομετρικα με το βαρος του σωματος μου. θελω να πω, με σηκώνουν πολύ ευκολα. από τότε όμως που ξεκινησα το συγχρονο, σχεδον τις αφησα τελειως τις πουεντ. μου αρεσει παρα πολύ να χορευω ξυπολυτη. περα από την αισθηση (ειδικα σε καθαρό ξυλινο πατωμα, ή ακόμα καλυτερα σε χαλί), με βοηθαει και στην κινησιολογια. αλλαζει ο αξονας… Διαβάστε περισσότερα »
Τι εννοείς; Οι πουέντ κι αν είναι που χρειάζονται flexibility και δύναμη στους αστραγάλους (και στα πόδια και στον κορμό) για να υπάρχει σωστός άξονας στήριξης και έλεγχος των κινήσεων. Διαφορετικά κινδυνεύεις με τραυματισμό. Εξάλλου για αυτό το training για πουέντ κανονικά είναι πολυετές με έμφαση στο articulation του ποδιού και το mobility και flexibility του αστραγάλου αλλά φυσικά και ολόκληρου του ποδιού. Κοινώς δεν μπορείς να στηρίζεσαι μόνο σε μία ομάδα μυών ή μόνο στον αστράγαλο για να σε σηκώνει, αλλά οι αστράγαλοι πρέπει να είναι δυνατοί. Το ίδιο και για τον σύγχρονο χορό αν θέλεις να τον κάνει… Διαβάστε περισσότερα »
Φίλη, δεν θελω να στο χαλάσω τωρα, αλλα δεν παίζουμε “διαισθητικα” στο σκάκι και ναι, χρειάζονται γνώσεις επί του παιχνιδιού. Μπορεί να βλέπεις μια θεση και αυτη η θεση να σου θυμιζει προηγούμενες θέσεις που εχεις δει ή να αναλύεις τη θεση με εναν καποιο τροπο, αυτο δεν ειναι διαίσθηση. Ή ο τυπος να ειναι άσχετος και να προσπαθούσε να κανει το κομμάτι του.
χαχαχαχα όχι ρε, παίζω σκακι από 10 χρονων (εχω παρει και μεταλλιο, σε έναν μαθητικο διαγωνισμό), τους ξερω τους κανόνες το διαισθητικα πηγαινε στο πώς στηνω τις στρατηγικές μου. και είναι γενικότερος αυτός ο τρόπος που παίζω: μου αρεσει να παίζω χωρις να προλαβαίνω να συνειδητοποιησω το το ‘εχω προβλεψει’ ότι θα ακολουθησει. Αυτός ο φιλος μου παίζει προβλεποντας συνειδητα τις επομενες κινησεις του και τις πιθανες του αντιπαλου σε βαθος αρκετων κινησεων. μαθηματικός βλεπεις. (αυτό εννουσα επαιζα διαισθητικα, όχι ότι παραβιαζα τους κανόνες, χαχα) υγ. επειδη είναι πολύ φιλος μου, με ξερει εννοω, αν ηθελε να μου κανει ‘εντυπωση’… Διαβάστε περισσότερα »
Άγχος και ένταση στα 4???
τα παιδια είναι ανθρωποι κι αυτά -ακόμη κι όταν είναι τεσσαρων- με ματαιωσεις, απογοητευσεις, μπερδεματα, αναγκη εκτόνωσης, κτλ. Τα οποια προφανως δημιουργουν αγχος και ενταση. Απλα στις πολύ μικρες ηλικιες όλα αυτά τείνουμε να τα ερμηνευουμε κατω από την ομπρελα της υπερδιεγερσης. Είναι παντως απολυτως φυσιολογικο ενα παιδι να αποσυμπιεζεται μεσω του χορου. (ο χορος συνδυαζει δημιουργικοτητα, εκφραση, και κινηση) τους τελευταιους μηνες δουλευω σε ενα εργαστηρι μουσικοθεραπειας. Εχω δυο γκρουπ, ενα ενηλικων και ενα παιδικό. Στο παιδικο, εχω και παιδια προσχολικής ηλικιας (3-5). Σε πληροφορω ότι ακριβως ρυθμιζουν το συναισθημα τους μεσα από τη μουσικη, εκτονώνονται παίζοντας, αλλοτε απλως… Διαβάστε περισσότερα »
Πάντως και εγώ από τότε που με θυμάμαι είχα άγχος – χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο ή τραύμα. Δεν ασχολήθηκα ποτέ να το ψάξω για να δω αν είναι διαταραχή αλλά δεν θυμάμαι να έχω υπάρξει χωρίς αυτό.
Αρχικά ως ενήλικη γυναίκα μπορείς να κάνεις ο,τι θέλεις. Δε χρειαζεσαι την άδεια της οικογένειας και της κοινωνίας,ούτε και να δικαιολογείς τις επιλογές σου. Τα έχεις ομως λίγο μπλεγμένα στο μυαλό σου και ναι, είσαι και μικρή κι άπειρη κι αυτό φαίνεται. Καταρχάς η οικονομική ανεξαρτησία είναι πάρα πολύ σημαντική, το σημαντικότερο ίσως. Τα λεφτά μπορεί να μην αγοράζουν την ευτυχία αλλά σου δίνουν ασφάλεια, και πληρώνουν λογαριασμούς. Και για να τα βγάλεις πρέπει να δουλεύεις κάτι που με τα παιδιά ,χωρίς βοήθεια κι αν πρέπει να χτίσεις καριέρα απο την αρχή είναι πολύ δύσκολο. Και φυσικά να μην εξαρτάστε… Διαβάστε περισσότερα »
Ποιος θα της το πει;;
Η ζωή, οπότε κρίμα είναι να της το χαλάμε. Αν δεν σκέφτεται τώρα έτσι πότε θα το κάνει; Εγώ την νοσταλγώ αυτή την εποχή που είχα άγνοια κινδύνου και δυστυχώς περνάει γρήγορα ανεπιστρεπτή. Κρίμα στα παιδιά που δεν έχουν την πολυτέλεια να περάσουν από αυτό το στάδιο.