Η Ρένα απαντά: Παντρεύομαι σε ένα μήνα αλλά δεν είμαι πλέον ερωτευμένη

Υπάρχουν λόγοι που δεν είσαι ερωτευμένη πλέον. Το “παντρεύομαι σε ένα μήνα” είναι η φάκα με το τυράκι.

__________
Η ιστορία της Ελένης Λ. όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Είμαι η Ελένη 25 χρονών, σε ένα μήνα ακριβώς παντρεύομαι. Το παιδί που θα παντευτώ είναι ο Μ 28 ετων. Είμασταν μαζί 7 χρόνια. Με το περασμα των χρόνων κατάλαβα πως άρχισε να με κουράζει αυτή η ρουτίνα μας και θεώρησα πως εάν συζούσαμε και παντρευόμασταν θα άλλαζαν κάποια πράματα.

Ο Μ γενικά δεν είναι ένα άτομο που πέρνει πρωτοβουλίες θέλει πάντα καθοδήγηση και σπρώξιμο θα έλεγα. Με την συγκατοίκιση όμως κατάλαβα πως δεν είναι πια ερωτευμένη, κάτι που θεωρώ λογικό μετά από σχεδόν 8 χρονια σχέσης.

Να σημειώσω ότι ένα χρόνο πρίν είχαμε χωρίσει για ένα χρονικό διάστημα μηνών και εγώ μιλούσα με ένα άλλο παιδί, με το οποιό και δεν τελείωσε ευχάριστα, δυστυχώς, και πληγωθηκα μπορω να πω πολυ. Όταν τα ξαναβρήκαμε με τον Μ μετά απο λίγο καιρο μου έκανε προταση γάμου και συζησαμε, κατι που αποφασίσαμε ότι θα καναμε ετσι κι αλλιως και χωρις τη πρόταση. Μετά την συγκατίκηση, και αφου όλα ήταν ήδη έτοιμα για τον γάμο, νιώθω πως δεν νιώθω έλξη προς το άτομο αυτό, καθώς κάποια πράγματα που κάνει με ενοχλούν. Και ενώ τα έχω συζητήσει πολλές φορές, δεν αλλάζουν παρά μόνο για μικρό χρονικό διάστημα, ίσως για να σταματήσω να έχω παραπονα? Δεν ξέρω!

Το θέμα ειναι πως αυτα τα μικρο προβλήματα στο σπίτι και η ανασθησία του συντροφου μου, μου προκαλέι αβεβαιότητα, και δεν νιωθω ότι καταβαλουμε την ίδια προσπάθεια γενικά στην σχέση αυτή. Επισης με εχει κανει να ειμαι και πιο απόμακρη προς αυτον, ακόμη και σεξουαλικά, κι αυτος αντι να κανει κατι απλως παριστανει πως δεν συμβαινει τιποτα, μεχρι να αλλάξει η διαθεσή μου. Είμαστε ενα μηνα πριν τον γαμο και δεν εχει ασχοληθει με τιποτα για να με βοηθησει, εστω και σαν προσπάθεια, δεν είπα να διαλεγει μπομπονιερες…

Απλώς φοβάμαι πως δεν ειμαστε ταιριαστοι τελικά και πως ειμαστε μαζί απο συνηθεια.. Τον αγαπάω πολύ αλλα δεν νιωθω ευτιχισμένη, με ενοχλεί που πρεπει να ζητάω τα αυτονόητα λες και δεν τα αξίζω.

Η σκέψη του να ακυρώσω τον γάμο έχει καιρό που περνάει από το μυαλό μου αλλα οταν τα συζηταω μαζί του μου λέει πως ειμαι παλαβή, ηλιθια και υπερβολική και πως προσπαθει.

Τί να κάνω, αξίζει να δώσω μια ευκαιρία? Η να μην χασω άλλα χρόνια?

ΑΠΟ ΤΗΝ – ΕΛΕΝΗ Λ.

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Αγαπητή φίλη απαντώ υπερεπειγόντως.

Γνώρισα ζευγάρι με παρόμοια κατάσταση. Υπήρχε συνήθεια, υπήρχε αρχικός ενθουσιασμός, υπήρχε απειρία. Είπαν να παντρευτούν. Ένα μήνα πριν το γάμο ξέσπασε καυγάς παρόμοιας συμπτωματολογίας. Τελικά, κι ενόσω κουτσομπολεύτηκε ως και στα σόγια, αποφάσισαν να προχωρήσουν. Αποτέλεσμα: έζησαν μαζί ενάμιση χρόνο στον οποίο η μεν κοπέλα έφτιαξε παράλληλη σχέση για να ξεχνιέται, ο δε άντρας έπαιζε πλέι στέσιον μετά τη δουλειά για να ξεχνιέται. Χώρισαν φιλικά. Ευτυχώς δεν είχαν παιδιά.

Η κατάστασή σου δεν είναι ασυνήθιστη. Πολλά ζευγάρια προχωρούν προϊόντος του χρόνου ακριβώς επειδή πέρασαν χρόνια μαζί και σε γενικές γραμμές τα εύρισκαν. Το ξεπέρασμα του ενθουσιασμού με το πέρας των ετών συμβαίνει σε όλες τις σχέσεις, όμως ο δεσμός που κρατάει τα ζευγάρια δεν ξεφτίζει όταν είναι πραγματικά δυνατός. Ούτε ο πόθος ξεφτίζει, μπορεί να διαρκεί δεκαετίες, μάλιστα στα ζευγάρια που είναι αγαπημένα συνεχίζει να υφίσταται. Όχι σαν να πεταρίζει η καρδιά σου από αγωνία κάθε φορά που τον βλέπεις, αλλά σαν να απλώνεις την ματιά σου πάνω του και να καλοτυχίζεις τη μοίρα σου που αγαπηθήκατε.

Επομένως δεν είναι ότι δεν είσαι πια ερωτευμένη που είναι το πρόβλημα, είναι ότι αναδύθηκαν όλες οι παθογένειες με τη συγκατοίκηση. Εκδηλώνει την απάθεια για την οποία τον κατηγορείς μέσα σου (κι έξω σου, εδώ σε μας) και θα συνεχίσει να είναι έτσι, πίστεψέ με. Είναι στάση ζωής και χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του, δεν είναι κάτι που θα αλλάξει. Πιθανότατα σκέφτηκε ότι είστε χρόνια μαζί, ότι είναι σε καλή ηλικία γάμου, ότι γιατί όχι να κάνετε παιδάκια. Ίσως εκείνος να είχε κι άλλες εμπειρίες και να μπορεί να συγκρίνει. Εσύ είσαι από τα 18 σου με τον ίδιο άνθρωπο. Κι αυτό δεν είναι κακό από μόνο του, εφόσον κάποια νιώθει πληρότητα. Σε τέτοια περίπτωση αυτή η κάποια είναι πολύ τυχερή! Όμως εδώ βλέπω να έχεις ανία, πλήξη, μια μιζέρια… Είναι πολύ νωρίς στα 25 για όλα αυτά.

H Ρένα απαντά: Πώς καταλαβαίνεις ότι κάποιος είναι ο άνθρωπός σου;

Πιστεύω ότι πρέπει να κάνεις μια μεγάλη συζήτηση μαζί του να αναβάλλετε το γάμο. Ο γάμος είναι ένα συμβόλαιο, πρέπει να ξέρεις πού βάζεις την υπογραφή σου, και διαλύεται πιο δύσκολα από ένα σύμφωνο συμβίωσης που διαλύεται πανεύκολα. Επιπλέον, όταν είναι -όπως υποψιάζομαι- θρησκευτικός γάμος και με γλέντι των σογιών κατόπιν, αποτελεί κοινωνικό γεγονός. Πες του ότι αυτό που λέει ότι είσαι “παλαβή, ηλίθια κι υπερβολική” είναι προσβλητικό κι ότι αποτελεί από μόνο του ικανό λόγο να σκεφτείς να αναβάλλεις το γάμο! Πες του με πεποίθηση κι άκου προσεκτικά πώς θα σου απαντήσει.

Το ότι κανονίσατε είναι η φάκα με το τυράκι. Πού να τρέχεις να ξεκανονίζεις, πώς να το πεις στους συγγενείς, πώς να ακυρώσεις το πλάνο στο μυαλό σου το ίδιο. Καλύτερα να μπεις σε αποτυχημένο γάμο και να χάσεις μια ολόκληρη ζωή. Ακούγεται λογικό; Όχι, δεν ακούγεται λογικό.

‘Εχουμε δυσκολία να αναιρέσουμε κακές αποφάσεις επειδή είναι σαν να αυτοακυρωνόμαστε, αλλά δεν δείχνει ευφυία η επιμονή, δείχνει αγκύλωση και ΦΟΒΟ.

H Ρένα απαντά: Τελικά φτάνει η αγάπη για να κρατήσεις έναν γάμο;

Αν δεν έχετε δώσει προκαταβολές σε κτήματα, κέτερινγκ, ντι-τζέις και νυφικά, όλα καλά, ακυρώστε απλώς την εκκλησία και την ξανακλείνετε σε άλλη ημερομηνία που θα αποφασίσετε. (Αν έχετε δώσει, δες τι δυνατότητες έχεις να πάρεις χρήματα πίσω ή να μετατεθούν οι υπηρεσίες στο χρόνο) Μάλιστα, για να μην θεωρήσει ότι θες να κάνεις κάτι άλλο με κάποιον άλλον -το πρώτο που θα σου πει για να σε “χτυπήσει”!-, πρότεινε αντί γάμου να κάνετε ένα σύμφωνο συμβίωσης να δεις τι θα σου πει τότε. Πιστεύω ότι θα αντιδράσει κι αυτό θα οφείλεται στο ότι βλέπει τον γάμο κυρίως ως κοινωνικό γίγνεσθαι που θα ικανοποιήσει τα σόγια. Αλλιώς θα δεχθεί και θα συμφωνήσει να κάνετε το γάμο κάποια άλλη στιγμή.

Αυτό ας είναι η όποια δεύτερη ευκαιρία δίνεις. Αν αποτύχει κι εκεί, νομίζω στα 25 μπορείς να ατενίσεις το μέλλον σου διαφορετικά. Ελεύθερη.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News