Η Ρένα απαντά: Πάντα ο πατέρας μου έπαιρνε το μέρος του αδερφού του

Με στεναχωρεί που γίναμε conditioned οι γυναίκες να υπηρετούμε τους άντρες ακόμα και μετά από χρόνια υποτίμησης

___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα μου σε χαιρετώ με ευχές για όμορφα Χριστούγεννα μιας και το έχουν οι μέρες.Να πω και τη δική μου ιστορία.Να πω τον πόνο μου βασικά και να ακούσω την γνώμη σου αλλά και των υπέροχων σχολιαστων.Μην με κατακρίνετε για το first world problem που θα σας πω, δεν είναι αυτό η ουσία, it all goes down στην θέση της γυναίκας στην κοινωνία και πόσο με λυπεί που το διαπιστώνω κάθε μέρα με τον χειρότερο τροπο.

Γυναικα ώριμη στα 55 φροντίζω τον 85 χρόνο πατέρα μου.Τα παιδιά μου σπουδάζουν,μενω μόνη αλλά κοντά στον πατέρα μου.Τον φροντίζω αποκλειστικά και του μαγειρεύω κάθε μέρα.Ο πατέρας μου έχει έναν αδελφό ο οποίος δεν παντρεύτηκε και έζησε μια ζωή εξαρτώμενος από την ευρύτερη οικογένεια (10 αδέλφια σύνολο).Εκανε ένα διάστημα στο εξωτερικό με αδέλφια που μετανάστευσαν αλλά κάποια στιγμή τον έστειλαν πίσω αφού δεν στέριωσε σε καμία δουλειά και τον φιλοξενούσαν ποτε ο ένας ποτε ο άλλος.Οταν επέστρεψε στην Ελλάδα τον φιλοξένησε η μεγάλη αδελφή για αρκετό καιρό και μετά ο πατέρας μου του έδωσε δουλειά στην επιχείρηση του αγνοώντας τις προειδοποιήσεις της μητέρας μου ότι κακώς τον προσέλαβε γνωρίζοντας για το ποιόν του (πρώτο παράδειγμα υποτίμησης – εδώ της γυναικείας διαίσθησης που σπάνια πέφτει έξω).Και είχε δίκιο η μάνα μου.Τεμπελης, τοξικός, entitled, έκανε κακό και στην εταιρεία αλλά και στη σχέση του πατέρα μου με την μητέρα μου.Γιατι και η ίδια δούλευε στην εταιρεία ( άσχετο ότι ο πατέρας μου δεν της έβαζε μισθό- δεύτερο παράδειγμα υποτίμησης και εκμετάλλευσης της γυναίκας από τον ίδιο της τον άντρα) Ακόμα και εγώ που δούλευα κάποιο καιρό μαζί τους δεν τον άντεχα.Επειδη ένιωθε ότι είχε την στήριξη του πατέρα μου (κλασσικό παράδειγμα pact πατριαρχίας -πατριαρχικής κοινωνικής σύμβασης) εκτόξευε τα τοξικά, υποτιμητικά σχολεία προς εμένα και την μάνα μου και ο πατέρας μου εκεί,να τα δέχεται όλα αυτά χωρίς να έχει το θάρρος να του πει στα ίσια ότι αυτό δεν είναι αποδεκτό.Τοτε ήμουνα μικρή και δεν αντιλαμβάνομουν το ποσό θύματα είχαμε πέσει και εγώ και η μάνα μου οι οποίες αποτελούσαμε φτηνό labor για την εταιρεία (εμένα με πλήρωνε χωρίς ένσημα στην αρχή, έπρεπε να κάνω πόλεμο για να μπω κανονικά στο μισθολόγιο) να φανταστείτε μέχρι και στην αποθήκη κουβαλούσαμε κιβώτια με τη μάνα μου,εκτός από γραφειακη δουλειά – κανένας από τους άντρες υπαλλήλους και κυρίως ο πατέρας μου δεν έδειχνε να τον προβληματίζει αυτό.

Η μητέρα μου άντεξε αρκετά χρόνια σε αυτό το περιβάλλον μέχρι που η εταιρεία άρχισε να παρουσιάζει προβλήματα και τότε σταμάτησε να πηγαίνει.Εγω είχα φύγει καιρό πριν γιατί έβλεπα ότι δεν είχα μέλλον στην ανδροκρατούμενη εταιρεια του πατέρα μου παρόλο που είχα σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων και μάρκετινγκ η γνώμη μου δεν μετρούσε και I was reduced στο να τακτοποιώ τα ράφια και να κάνω το donkey work που αρνιοντουσαν να κάνουν οι άντρες) Τοτε άρχισε και η αντίστροφη μέτρηση, όπως καταλαβαίνετε χωρίς την παρουσία μας αλλά και την αλλαγή των δεδομένων της αγοράς η εταιρεία λειτουργούσε με ζημιά αρκετά χρόνια μέχρι που έκλεισε.Να σημειώσω ότι όσο η μάνα μου απείχε από την δουλειά απείχε και από την οικογένεια του πατέρα μου, και ειδικά τον αδελφό του, δεν του επέτρεπε να έρχεται στο σπίτι μας ( και καλά έκανε η μάνα μου γιατί όπως σας είπα ο άνθρωπος αυτός μέχρι που ζούσε η μεγαλύτερη αδελφή πήγαινε και έτρωγε καθημερινά σε αυτήν.

Μετα τον θάνατο της έψαχνε άλλου να βρει θύματα.Η μητέρα μου όμως δεν μασούσε.Το ίδιο και εγώ,τον κρατησαμε σε απόσταση και ο πατέρας μου αποδυναμωμένος πια δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για αυτο) Οι σχέση του με τη μητέρα μου είχε πεθάνει από καιρό, δεν θυμάμαι να τους είδα ποτέ να ανταλλάσουν μια γλυκειά κουβέντα,ένα χάδι,μια αγκαλιά ( αυτο το πρότυπο κουβαλούσα για καιρό δυστυχώς και είχα πάντα προβλήματα στις σχέσεις μου) έστω κι αν δεν υπήρχαν καβγάδες, φωνές, υπήρχε η σιωπή, τρώγαμε στο τραπέζι και δεν μιλούσε κανένας, αυτό το σκέφτομαι και στεναχωριέμαι τόσο πολύ γιατί τώρα καταλαβαίνω πως ένιωθε η μάνα μου, την απογοήτευση που ποτέ δεν την εκτίμησε αρκετά ο πατέρας μου,που ποτέ δεν αναγνώρισε τα qualities και την αξία της σαν άνθρωπο αλλά και στον γάμο, σαν σύζυγος πάντα κυρία,σαν μάνα που μας φροντιζε απρόσκοπτα, σαν πολύτιμος συνεργάτης στην εταιρεία και τελικά σαν άνθρωπος με τις γνώσεις,την οξυδέρκεια τον χαρακτήρα και τις αξίες που είχε η μάνα μου….ποτέ μα ποτέ δεν της έδειξε ο πατέρας μου μια στάλα αναγνώρισης.Αυτο έλειπε στη μάνα μου. Αλλά και σε μένα.Και το συνειδητοποιώ τώρα στα 55 μου.Τωρα που έχω μια πολύ καλή δουλειά, σπουδάζω 2 παιδιά στο εξωτερικό μόνη μου,έκανα περιουσία και διαχειρίζομαι τα πάντα μόνη μου….και έρχομαι στο σήμερα.

Ο αγαπητός του αδελφός, ο θείος μου δηλαδή,αφού έχει αρθεί το persona non grata που είχε επιβάλει η μάνα μου την οποία χάσαμε δυστυχως πριν 2 χρονια , έρχεται καθημερινά και τρώει στον πατέρα μου το φαγητό που εγώ μαγειρεύω κάθε πρωί πριν πάω δουλεια, που πληρώνει ο ίδιος ο πατέρας μου από την πενιχρή του σύνταξη για τα υλικά που κουβαλάω εγώ κάθε εβδομάδα για να έχει ένα φρέσκομαγειρεμένο φαγητό φτιαγμένο με αγάπη στο πιάτο του το μεσημέρι.Το ότι έρχεται ο αδελφός του με χαροποιει γιατί έχει παρέα, χαλάλι του να τρώει και να πίνει, το ότι δεν συνεισφέρει ούτε καν με το να φέρει για παράδειγμα ένα φρέσκο ψωμί που και που το αφήνω και αυτό να περάσει, δεν το συζητώ, όμως αυτό που έγινε πριν δύο μέρες που έτυχε να φάω μαζί τους δεν το συγχωρώ και ο λόγος που με πείραξε ήταν η στάση του πατέρα μου, παθητικός,άβουλος,να αφήσει τον αδελφό του να κρίνει το φαγητό μου (είχα φτιάξει γεμιστά και του έτυχε ένας κόκκος ρυζιού που ίσως έμεινε στο τοίχωμα του ταψιού και δεν ψήθηκε) και με την πρώτη μπουκιά να πει ‘μα είναι ώμο το ρύζι δεν το εψησες καλά’!!!!Αυτό ήταν.Μου ήρθε να του αδειάσω το πιάτο στο κεφάλι.Δεν με πείραξε η κριτική για το φαγητό μου.Δεν είμαι η τέλεια μαγείρισσα.Καταλαβαινω ότι είναι άτομα μιας ηλικίας,ότι δεν είχε κακό σκοπό το σχόλιο του.Με στεναχωρεί να βλέπω το αντρικό προνομιο να κρατάει γερά και να δίνει το δικαίωμα σε ένα άντρα να κάνει με τόση ευκολία ένα dismissive σχόλιο για μια ικανότητα που αυτός ούτε καν διαθέτει ( το μαγείρεμα ας πούμε) σε μια γυναίκα, και να έχει την υποστήριξη του ανθρώπου που κανονικά έπρεπε να την υποστηρίξει όμως προτίμησε να μην πάει ενάντια στο Πατριαρχικό συμφωνο.Με στεναχωρεί που γίναμε conditioned οι γυναίκες να υπηρετούμε τους άντρες ακόμα και μετά από χρόνια υποτίμησης (όπως πέρασε η μητέρα μου και εγώ) σε τόσο βαθμό που όχι μόνο το δεχόμαστε αλλα νιώθουμε και ενοχές αν δεν το κάνουμε. Ήθελα απλά να το βγάλω από μέσα μου.Θα φροντίζω και θα αγαπώ τον πατέρα μου μέχρι τέλους.Ομως συγχωρώ τον εαυτό μου για το resentment που νιώθω κάποιες στιγμές που δεν λαμβάνω ούτε ένα ευχαριστώ…
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας, να περνάτε υπέροχα, εύχομαι όλα τα καλά για τη νέα χρονιά

ΑΠΟ ΤΗΝ – Barefoot Contessa

_________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Χρόνια πολλά! Ό,τι καλύτερο εύχομαι! Και συλλυπητήρια για τη μαμά, στις γιορτές θυμόμαστε πιο έντονα τους δικούς μας που χάσαμε.

Νομίζω ότι έχεις ήδη αντιληφθεί ότι συνέβαινε μια παθογένεια στην οικογένεια, η οποία ξεκινούσε προφανώς από 2 γενιές πριν, όχι μία. Από τον παππού και τη γιαγιά σου, που προφανώς όπως σε πολλές (πατριαρχικού τύπου) οικογένειες του παρελθόντος όρκισαν τα αδέρφια να προτιμούν και να τιμούν το αίμα τους (τους συγγενείς εξ αίματος) πάνω από το γάμο τους (τους εη αγχιστείας). Αυτό ήταν φανερό από την πρώτη στιγμή, πράγμα που παρατηρούσες στις σιωπές της μαμάς, την ανοχή στις προτιμήσεις, την εναντίωση στην άκριτη υποστήριξη… Δυστυχώς αυτό αθροιστικά τους απομάκρυνε περισσότερο. Και ο αδερφός έφτασε να θεωρεί δεδομένη την επικράτησή του, ιδιαίτερα επειδή είναι και άντρας. Δυστυχώς.

Τώρα τα χρόνια πέρασαν, είναι δυο γεροντάκια που δε θέλησαν ποτέ να στήσουν τη σχέση τους αλλιώς. Άφησε το να πάει και μην δίνεις άλλη σημασία για να μην καταναλώνεις δική σου πολύτιμη ενέργεια. Μη σου πω πήγαινε το φαγητό κι άσε να τρώνε οι δυο τους. Ό,τι και να τους πεις πλέον δεν είναι δεκτικοί στο να αλλάξουν. Εσύ γύρισες το δίσκο, έβαλες να παίξει η άλλη πλευρά και μπράβο σου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News