Η ντελικάτη φάση της εφηβικής ηλικίας.
__________
Η ιστορία της __________ όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Πάντα για κάποιο λόγο υποβίβαζα σε ένα μικρό βαθμό τον εαυτό μου σε διάφορους τομείς , ιδιαίτερα όμως αναφορικά με τη σχέση μου με το άλλο φύλο.
Από τις απαρχές της παιδικής μου ηλικίας – από τότε άρχισε να ριζώνει ενός είδους ανασφάλειας- θεωρούσα πως τα κάποια παραπάνω κιλά με έκαναν να δείχνω κατώτερη ή λιγότερο ελκυστική στα αγόρια της ηλικίας μου, συγκριτικά βέβαια με τα υπόλοιπα κορίτσια που έκανα παρέα. Για να είμαι ειλικρινής , στην παρούσα φάση γνωρίζω πως αντικειμενικά δεν είχα κάποιο σοβαρό πρόβλημα , αφού βρισκόμουν στα πλαίσια του ‘κανονικού’. Τότε όμως το μεγαλοποιούσα και ο γενικά κλειστός χαρακτήρας μου δεν με βοηθούσε στο να χτίσω μια αυτοπεποίθηση στις σχέσεις μου με τα άλλα παιδιά – κυρίως όμως τα αγόρια – από την αρχή.
Στην περίοδο της εφηβείας κατάφερα να διορθώσω όποια ατέλεια είχα στην εμφάνιση μου ,με αποτέλεσμα σταδιακά να νιώθω άνετα με τον εαυτό μου, σε βαθμό μάλιστα που να μοιάζει αλαζονικό, ακόμα και αν εγώ κάποιες σπάνιες φορές χρειαζόταν να αντιμετωπίσω για άλλη μια φορά τις ανασφάλειές μου.
Στα μέσα αυτής της εποχής , πέρα από το κομμάτι του “φαίνεσθαι” ανακάλυψα πολυάριθμα στοιχεία για αυτό του “είναι”. Από τότε που ήμουν “νήπιο” – δεν υπερβάλλω- θυμάμαι να με χαρακτηρίζουν όλοι οι καθηγητές μου , οι γονείς μου, οι ‘μεγαλοι’ όπως συνήθιζαμε να τους λέμε, ως ένα “συνεσταλμένο” παιδί. Για κάποιο λόγο – που θα αναλύσω παρακάτω – πιστευόταν να είμαι ένα άτομο εσωστρεφές , ώριμο και μπροστά από την ηλικία του. Δεν αντιλέγω πως στα περισσότερα κυρίως διανοητικά θέματα ,χάρη στην ανατροφή των γονιών μου ,βρισκόμουν σε καλύτερο επίπεδο από το μέσο όρο παιδιων της γενιάς μου , αλλά μέσα μου δεν αισθανομουν πως είχα χτίσει μια τόσο σοβαρή και αντικοινωνική εικονα.
Εγώ πάντοτε είχα την ανάγκη να εξωτερικευω τα συναισθήματά μου , να μιλάω , να μην καταπιεζω αυτά που νιώθω. Το πρόβλημά μου ήταν πως δεν μπορούσα να συμβαδισω με τους συνομιλικους μου. Τα ενδιαφέροντά μας δεν ήταν κοινά , τα θέματα συζήτησης αργότερα περιορισμένα , τα παιχνίδια που μπορούσαμε να παίξουμε όσο ήμασταν μικρά επίσης.
Μόνο στην περίοδο του γυμνασίου κατάφερα να βρω άτομα με τα οποία μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου που εκτός του εργασιακού τομέα απέχει πολύ από τη σοβαρότητα και την ψυχρότητα που ίσως αποπνέω. Μπορεί όμως μεν να είχα μάθει να επικοινωνώ με αυτούς τους νέους ανθρώπους , μα δεν είχα καταφέρει να ξεπεράσω τις αναστολές μου σε σε ευρύτερη κλίμακα. Ήμουν όλη μου τη ζωή το υπάκουο παιδί , η καλύτερη μαθήτρια , η πιο όμορφη ( άρχισα να το πιστεύω ) και το λάτρευα όσο , παράλληλα όμως ορισμένες φορές ευχομουν απεγνωσμένα να μην ήμουν. Φυσικά το μετάνιωνα την ίδια στιγμή ,αφού αγαπούσα τον εαυτό μου.
Βρισκόμουν σε μια διαδικασία που κάθε χρονιά έπρεπε να αποδείξω ποια είμαι , γεγονός που με αρρώσταινε ,μα περισσότερο θα έλεγα ικανοποιούσε • ποτέ δεν θα έλεγα όχι στις προκλήσεις. Για να μην μακρυγορω , παρόλο που είχα μια ζωή ευχαριστη , γεμάτη φίλους , κοινωνική αποδοχή , ικανότητες , προσδοκίες κλπ , στον τομεα τον προσωπικό ήμουν – και συνεχίζω να είμαι σαφώς για να γράφω εδώ – κάπως πίσω .
Δεν μπορώ να βρω κάποιο λόγο για να μην έχω χτίσει καμία σχέση με κάποιο άτομο ( δεν έχω καμία μεγάλη ηλικία για να παραπονιέμαι παρόλαυτα, πρόσφατα είναι σχετικά όλα τα γεγονότα της εφηβείας , ακόμη τρίτη λυκείου πηγαίνω ) εκτός από το ότι φαίνομαι πιθανώς απρόσιτη , αντικοινωνική ή υπερόπτης.Γνωρίζω πως δεν έχω δικαίωμα να παραπονιέμαι , είναι αχαριστία , αλλά απορώ πως γίνεται όλοι οι άλλοι να μην υστερούν . Ίσως είναι ακόμη μεταβατική η φάση που βρίσκομαι και δεν έχω διαμορφώσει έναν χαρακτήρα που να μπορεί να διαχειριστεί κάτι τέτοιο , έστω υποτυπώδες.
Έχω μιλήσει και με κοντινά μου άτομα , απλά έγραψα και εδώ κυρίως επειδή ειναι κατά κάποιο τρόπο ένας δημιουργικός τρόπος έκφρασης και κατά δεύτερον θα ήθελα να γνωρίζω λίγα περισσότερα πράγματα σχετικά με το θέμα της ανασφάλειας την οποία βιώνω κυρίως μόνο κοντά σε ένα άτομο που μπορεί να θέλω να επιδιώξω κάτι μαζί του.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων.
ΑΠΟ ΤΗΝ – ____________
__________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Πολύ καλά έκανες και μας έγραψες. Αυτό που έχεις λέγεται “εφηβεία”, η περίοδος που όλοι μας νιώθουμε ξεκομμένοι από το περιβάλλον, σε συνεχή αντίλογο μαζί του, σε φάση όπου ψάχνουμε να βρούμε τον εαυτό μας. Το λες κι εσύ, ακόμη δεν έχεις διαμορφώσει το πλαίσιο με το οποίο θα διαχειρίζεσαι όλα αυτά. Δεν είναι οι άλλοι ολοκληρωμένοι κι απροβλημάτιστοι, απλώς εσύ το βλέπεις απ’έξω -ίσως για κείνους εσύ να είσαι η ολοκληρωμένη και η τέλεια.
Η πίεση είναι ιδιαίτερα μεγάλη ακριβώς στον τύπο προσωπικότητας που περιγράφεις: παιδιά “ώριμα” (εννοούν μικρομέγαλα, σε μια προσπάθεια να βρούν σημείο σύμπλευσης με τις απαιτήσεις του περιγύρου). Συνεσταλμένα, με απαιτήσεις από τον εαυτό τους, με επιδόσεις σχολικές και εξωσχολικές.
H αυτοπεποίθησή σου θα κτιστεί από τα επιτεύγματά σου και από τις κατακτήσεις σου σε επίπεδο αυτογνωσίας.
Δεν είσαι η μόνη και αυτό που τώρα σου φαίνεται βουνό θα ελαφρύνει σιγά σιγά, καθώς αποδεσμεύεσαι από το καταναγκαστικό περιβάλλον μπαίνοντας στον στίβο των σπουδών και της εργασίας. Εκεί θα δημιουργηθούν οι ευκαιρίες να γνωρίσεις κόσμο έξω από το μικρόκοσμό σου, επομένως και εκπροσώπους του αντίθετου φύλου. Δώσε λίγο χρόνο, τα καλύτερα τώρα ξεκινάνε!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν εχω γνώσεις ψυχολογίας αλλά μήπως το παρελθόν σου, σου εχει δημιουργήσει κάποια ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά που είναι η αιτία που δεν μπορείς να κάνεις σχέση;