Η Ρένα απαντά: Παλιά πίστευα ότι για ολη αυτη την κατασταση φταιει ο πατερας μου.

Δεν είναι άσπρο-μαύρο

_________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σου Ρενα. Εχω πολλα νευρα. Τα τελευταια 30 χρονια οι γονεις μου ζουν στο ιδιο σπιτι, αλλα ολη μερα βριζονται. Παλια πιστευα οτι για ολη αυτη την κατασταση φταιει ο πατερας μου. Μεγαλωνοντας καταλαβα οτι η μανα μου ειναι ενα χειριστικη, υπουλη, διπροσωπη. Καλυπτει ολες τις “βρωμιες” της και κατηγορει τους αλλους. Για ολα φταινε οι αλλοι. Ανακατευεται και δημιουργει προβληματα. Προκαλει καβγαδες. “Αναβει φωτιες” και μετα προσποιειται οτι δεν ξερει τιποτα. Η μαλλον ξερει… ριχνει το φταιξιμο στους αλλους. Ιδιαιτερα με τον πατερα μου ειναι απιστευτα εμμονικη. Θελει απο ολους να τον υποτιμουν και να τον βριζουν. Οποιος τον συμπαθει, τοτε η μανα μου τον κανει περα.

Χρονια τωρα την ακουγα να λεει παλαβομαρες εναντιον του και δεν μιλαγα. Εννοειται οτι δεν συμφωνουσα, αλλα δεν με επαιρνε και να διαφωνησω. Απλα την ακουγα και δεν μιλαγα. Ναι αλλα επειδη παρατραβηξε αυτο και ειναι αδικο και πνιγομαι, αποφασισα να τον υπερασπιστω να μην νομιζει κιολας οτι καταπινω αμασητα τα ψεματα και τις δολοπλοκιες της. Ε λοιπον, προσπαθουσε να μου παει κοντρα, ομως εγω ηξερα και απαντουσα γιατι εχουν δει πολλα τα ματια μου και μπορω να κρινω καταστασεις. Με ειρωνευοταν που μιλαγα υπερ του.

Στο κατω κατω Ρενα δεν γινεται η μανα μου να ειναι στα παντα σωστη και ο πατερας μου στα παντα σκαρτος. Παραπαει. Η καταληξη ηταν εκοψε την κουβεντα με μια μουρη στο πατωμα και για μερες δεν μου μιλαγε. Ε αυτο το σκηνικο εχει επαναληφθει παλι και παλι. Θυμωνει οταν λεω αληθειες που δεν της αρεσουν και δεν μιλαρι για μερες. Με την αδερφη μου δεν μιλαει εδω και 12 χρονια, καθολου. Με αυτα και με τα αλλα, δεν υποχωρουσε καμια και κοπηκε καθε επικοινωνια. Και το παραδοξο ειναι οτι ο πατερας μου ειναι ο μεγαλυτερος εχθρος της, μενει στο δικο του σπιτι, ο πατερας μου την διωχνει γιατι δεν την αντεχει κι αυτη δεν φευγει, αντιθετως τον βριζει οποτε τον βλεπει μπροστα στα ματια της και του απαιτει να φυγει απο το ιδιο του το σπιτι. Αυτη η παθητικη επιθετικοτητα της προς εμενα με εκνευριζει. Δεν μου μιλαγε για 2 μερες, χθες ειχε ενα ατυχημα και χτυπησε και αφου με χρειαστηκε για υπηρετρια, με θυμηθηκε και μου μιλησε και μου ζηταει το ενα και το αλλο.

Φταιω να την εγκαταλειψω; φταιω να την αφησω στα χερια του εχθρου της; Εν τω μεταξυ, στο παρελθον ειχε 2 εξωσυζυγικες σχεσεις κρυφα απο τον πατερα μου, ομως δεν χωριζε, γιατι οι αλλοι δεν ηταν κοροιδα χορηγοι οπως ο πατερας μου. Ας εφευγε αφου δεν βρισκει τιποτα καλο στον πατερα μου. Την σιχαθηκα. Δεν μπορω να εχω την αποψη μου; δεν εχω εγω προσωπικοτητα; παιδι και των 2 ειμαι, οσο ξερω τον ενα ξερω και τον αλλο. Δεν ειναι ολα ασπρο- μαυρο.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Θυμωμενη

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Έχω ξαναπεί ότι τα ζευγάρια είναι ένα περίκλειστο σύμπαν. Απ’έξω λίγα πράγματα οσμιζόμαστε, την πραγματικότητα την ξέρει μόνο το ζευγάρι το ίδιο. Στις καταστάσεις δε που περιγράφεις αυτό το “μίσος” τους τροφοδοτεί, απαλύνει τις εκατέρωθεν ενοχές τους και τους δίνει καύσιμο να νιώθουν ζωντανοί. Δεν μπορείς να τους σώσεις, είτε ως προς τη φυσική τους παρουσία, είτε ως προς την υπόστασή τους. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να φύγεις από κοντά τους και να ζεις ανεξάρτητα. Να τους φροντίσεις αν χρειαστεί αλλά να μην φθείρεσαι στη φθορά της καθημερινότητας. Κάνε αυτό κι άσε ποιος έχει το άδικο. Όπως σωστά λες κάπου φταίξανε κι οι δυο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News