Έχεις διακρίνει το ζήτημα ήδη αρκετά καλά.
_________
Η ιστορία της Δαρβίνος όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Ειμαι της αποψης πως το περιβαλλον παιζει τεραστιο ρολο στην εξελιξη του χαρακτηρα. Βλεπω λοιπον πως αλλοιωνομαι ως ανθρωπος με καποιες συναναστροφες και θα ηθελα να σας ρωτησω, αν απλα ειναι δειγμα επιβιωσης, η αν οντως χειροτερευω! Ακολουθουν παραδειγματα.
Στην δουλεια ολοι και ολες κλαιγονται για λεφτα και υγεια. Ολο αναρρωτικες, ο ενας τη μεση, η αλλη το χερι, ο αλλος το ποδι.. αν δεν εισαι πτερυγα του ΚΑΤ, τετοιο χαλι δεν γινεται! Ε, Ρενα, αρχισα κι εγω να το παιζω κλαιουσα. Αχ, με πονα η πλατη μου, και μονο 30 χρονων, και τσουπ αναρρωτικη κι εγω μια μερα. Μετα παλι αρχισα το ιδιο, να με λυπουνται κι εμενα, ωστε να μην με χωνουν να βγαζω τη δουλεια τους.
Δευτερο παραδειγμα. Βγαινουμε με φιλους. Λεει η μια το φορεμα που αγορασε, μεταξι και καλα. Εγω ξερω πως δεν ειναι μεταξι, γτ το ειχα δει. Αλλα το παινευε τοσο πολυ, οποτε ειπα κι εγω εμ βεβαια με τετοια τιμη, μεταξι θα ειναι! Γιατι με ενοχλησε τοσο το αθωο αυτο ψεματακι, που κι εγω μπορει να ελεγα; Η αλλη σχολιαζε πως το κρασι ειναι λιγο ξινο, με υφος σομαλιε ομως, οποτε το επαιξα κι εγω ξινη με τετοιο υφος.
Βλεπω πως χαλαω και χαλιεμαι και γινομαι καποια αλλη, και πως οι περισσοτεροι ανθρωποι ετσι ειναι στις παρεες τους. Αλλη φιλη πχ ελεγε για εναν κοινο γαμο που εχουμε τι ακριβο ρουχο θα παρει, κανοντας με να νιωθω φτωχος συγγενης με το φορεμα ζαρα. Ε, τελικα δεν πηρε τιποτα και φορεσε ενα παλιο, ταχα μου δηθεν δεν προλαβε!
Βλεπω πολλα λογια, πολλη φιγουρα και επηρεαζομαι, αφενος καποιες φορες ζηλευω, αφετερου γινομαι χειροτερη. Χειροτερευω, ή ειναι μια τακτικη να προσαρμοστω; Μηπως δεν εχω βρει τους καταλληλους;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Δαρβινος
_________
Ας οργανώσουμε την συζήτηση.
Κάπου είχα διαβάσει την εξής συμβουλή για το πώς διαμορφώνεται η προσωπικότητά μας (ο χαρακτήρας είναι πιο πολύ προεγγραφή σε σκληρό δίσκο): γινόμαστε το άθροισμα των 5 ατόμων που συναναστρεφόμαστε συχνότερα.
Το είχα βρει διορατικό, δυσοίωνο/ευοίωνο ανάλογα τη φάση ζωής, και γενικώς αξιοσημείωτο. Εξ ου και μου’μεινε. Επειδή δεν είμαι και τρομερά κοινωνικός άνθρωπος, με βόλεψε κιόλας ως αφορισμός.
Πιστεύω όμως πως ναι, ενώ το κάνεις για να προσαρμοστείς, να μην δημιουργήσεις άσκοπους αναταραγμούς και τριβές, τελικά σε “διαβρώνει” ο συναγελασμός με τα στίφη των “αγρίων”. Για την μεν δουλειά δεν μπορείς να κάνεις πολλά, είναι και λίγο το να μην είσαι το θύμα της υπόθεσης. Για τις παρέες όμως θα μπορούσες να αραιώνεις τις επιφανειακές συζητήσεις ή τις επιδεικτικές (το κρασί από τις βορειοανατολικές πλευρές του Ρήνου είναι και λιγουλάκι αστείο όταν είστε στην χασαποταβέρνα ας πούμε…) επειδή δεν σου προσφέρουν πραγματικά κάτι.
Θύμωσες επειδή ένιωσες να συμμετέχεις στο θέατρο του παραλόγου. Δεν είναι κάτι. Με την εμπειρία και τα χρόνια μαθαίνεις να τα κόβεις με το μάτι αυτά και να μην δημιουργείς τις προϋποθέσεις να εξελιχθούν σε στενή σχέση. Σχετίσου με ανθρώπους που σε βελτιώνουν, σου βγάζουν τον καλύτερό σου εαυτό, από τους οποίους έχεις να μάθεις και να ωθεληθείς ως προσωπικότητα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
