Η Ρένα απαντά: Παιδικό τραύμα

Δεν έχει τα κότσια να ‘ρθει αντιμέτωπος με την κόρη του και τα λάθη που διέπραξε εις βάρος της;

___________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γειά σου Ρένα και όμορφη παρέα! Διαβάζω καιρό τη στήλη και αποφάσισα να γράψω κι εγώ για ένα ζήτημα που με απασχολεί χρόνια και έχει να κάνει με τον πατέρα μου.

Να δώσω πρώτα κάποια στοιχεία. Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν μωρό, επειδή ο πατέρας μου είχε άλλη σχέση την οποια τελικά παντρεύτηκε και απέκτησαν τρία παιδιά. Πήγαινα αρκετές φορές εκει, σε εκεινο το σπιτι, κυρίως έπειτα απο πιεσεις της μητέρας μου, για να μη χάσω επαφή με τον πατέρα. Εγώ δεν ήθελα να πηγαίνω γιατι περνούσα απαίσια εκεί, η γυναίκα του με απέρριπτε συνεχώς, έλεγε να μην παίζω με τα παιδιά της και να μην πηγαίνω στα δωμάτια τους και κοιμόμουν στο δωμάτιο των ξενων, το οποίο ήταν στον κάτω όροφο. Στον πάνω όροφο έμενε αυτή και όλοι οι άλλοι κι εγώ φοβόμουν τα βράδια μόνη. Επίσης, μου μίλαγε άσχημα η καθόλου. Έτρωγε επίσης πρώτη αυτή με τα παιδιά της και μετά εγώ με την καθαρίστρια. Φοβόμουν σε τέτοιο βαθμό που δεν άνοιγα καν το ψυγείο να φάω η να πιω νερό, αν δε μου έβαζε αυτή. Το αποκορύφωμα είναι ότι με έλεγε άχρηστη και ότι είχε πει στη μικρή της κόρη ότι δεν είμαι αδερφη της και απλά μια γνωστή. Και τα παιδιά με υποτιμουσαν και με κορόιδευαν.

Ο πατέρας μου έλειπε τον περισσότερο καιρό λόγω της δουλειάς του που είναι γιατρός και ισχυρίζεται πως δεν είχε ιδέα για όλα αυτά που συνέβαιναν μέσα στο σπίτι του. Τα έμαθε εν μέρει όταν με είδε στα 13 να κλαίω. Δεν άλλαξαν πολλά όμως. Επίσης δεν ερχόταν στο σπίτι που έμενα με τη μάνα μου, γιατί έλεγε ορκίστηκα στη γυναίκα μου να μη μπω στο σπίτι. Και στα 16 μου που είχα σιχαθεί να πηγαίνω του στέλνω ένα κειμενο στο φβ που η ουσία του ήταν “όλα αυτά συμβαίνουν σπίτι σου κι εσύ κοιμάσαι. Και επίσης δεν βλεπόμαστε ποτέ λόγω της δουλειάς σου, μόνο τα βράδια. Οπότε τι νόημα έχει να έρχομαι? Πάρε μια φωτογραφία μου, το ίδιο κάνει, και πάψε να φαντάζεσαι ότι είσαι καλός πατερας”. Και δεν έδειξε συναισθηματα η κάτι. Απλά είπε πίνω ουίσκι και σκέφτομαι αυτά που γράφεις.

Από τα 18 μέχρι τα 28 είχα κόψει επαφές μαζί του, είχα πολλά μαζεμένα μέσα μου. Που δεν φρόντισε αυτό το πληγωμένο παιδί και που δεν άκουσε τι είχε να του πει. Είμαι σίγουρη φοβόταν τι θα ακούσει και απέφευγε τη κουβεντα.

Έτυχε κάποια στιγμή να χρειαστώ άμεσα νοσηλεία το 2020 και μου είπε έλα στο νοσοκομείο που δουλεύω και πράγματι νοσηλευτηκα αμέσως. Και επιτέλους μιλησαμε λίγο και μου είπε να μη χαθούμε ξανά. Εγώ ήμουν πολύ σκεπτική, αλλά είχα και στο νου μου ότι βοήθησε και λέω να δώσω μια τελική ευκαιρία. Από τότε δειλά δειλά έφτιαξαν οι σχέσεις και τώρα είναι καλύτερες που είμαι 31.

Ωστόσο έχω κάποια παράπονα και ερωτήματα. Γιατί αποφεύγει τη συζήτηση μαζί μου? Γιατί βγαίνουμε μόνο με άλλους κι όχι οι δύο μας να τα πούμε, να βγάλω από μέσα μου το βαρος; Γιατί είναι τόσο απαθής συναισθηματικα; Δεν έχει τα κότσια να ‘ρθει αντιμέτωπος με την κόρη του και τα λάθη που διέπραξε εις βάρος της;

Έμαθα από πολύ κοντινό πρόσωπο πάντως ότι κατά βάθος είναι ευαίσθητος αλλά έχει διδαχθεί από τον δικό του πατέρα να μη δείχνει συναισθήματά τα οποία ονομάζει “αδυναμιες” και να μη σταματά να δουλεύει γιατί αλλιώς είναι άχρηστος. Και οτι προτιμα να μην πεσει συναισθηματικα, αλλα να γυρνα καταναγκαστικα ενα αρνητικο συναισθημα σε κατι θετικο, και ας μην ειναι αυτο που χρειαζεται ο αλλος εκεινη τη στιγμη. Και όλα αυτά τα στερεότυπα οδήγησαν σε αυτή την τελείως προβληματική σχέση που ανέπτυξε ο πατέρας μου με έμενα και που με έχει κάνει ράκος συναισθηματικά.

Το έχω συζητήσει με ψυχίατρο αρχικά κι έχω πάρει αγωγή για κατάθλιψη και τώρα κάνω τακτικές συνεδρίες με ψυχολόγο η οποία μου λέει να του μιλήσω, κι εγώ αυτό θέλω. Με ποιον τρόπο ομως; πως να τον πείσω να βρεθούμε οι δυο μας; έχω απελπιστεί. Θέλω επιτέλους να ακουστεί το πληγωμένο παιδί που υπάρχει μέσα μου.
(BTW, με αυτή χωρισαν)

Κάθε συμβουλή θα ήταν χρήσιμη, ευχαριστώ. Και συγνώμη για το σεντόνι

ΑΠΟ ΤΗΝ – Παιδικό τραύμα

______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Δημοσιεύω την ιστορία με σχολιασμό μου, παρόλο που πηγαίνεις σε ψυχίατρο και ψυχολόγο και παίρνεις κι αγωγή (οπότε τι καλό να κάνω εγώ επιπλέον;). Το κάνω επειδή θεωρώ ότι πρώτον θα νιώσεις ικανοποίηση να δεις την ιστορία σου δημοσιευμένη στα πλαίσια της επούλωσης του τραύματος και δεύτερον για τις υπόλοιπες αναγνώστριες που όλο και κάτι θα πάρουν από την περίπτωση.

Η «μητριά» μοιάζει βγαλμένη από τους καλύτερους ρόλους της Τασώς Καββαδία στον ελληνικό κινηματογράφο και τα μαθηματικά δεν μου πολυβγαίνουν, πράγμα που ωστόσο αποδίδω στην συναισθηματική φόρτιση της καταγραφής. Επίσης ορισμένα σημεία, αν τα δει κάποιος από την άλλη πλευρά ίσως και να βγάζουν διαφορετικό νόημα: «Φοβόμουν σε τέτοιο βαθμό που δεν άνοιγα καν το ψυγείο να φάω η να πιω νερό, αν δε μου έβαζε αυτή. Το αποκορύφωμα είναι ότι με έλεγε άχρηστη.» Πιθανώς η μητριά έβλεπε ένα κορίτσι που το θεωρούσε κακομαθημένο, μη αναλογιζόμενη ότι νιώθει αποκομμένο. Βέβαια ορισμένες άλλες κινήσεις δείχνουν εχθρότητα. Τα άλλα παιδιά πιθανώς να ήταν δασκαλεμένα, πιθανώς να τους κακοφαινόταν η εισβολή στο χώρο τους, πολλά μπορεί, σημασία έχει τι σχέσεις έχετε τώρα με τα ετεροθαλή σου αδέρφια.

Το ρεζουμέ παραμένει. Όταν ένα τόσο κομβικό πρόσωπο της ζωής μας είναι απόν χρειάζεται δουλειά εκ μέρους μας για να μην παραμείνουν προβλήματα στην ενήλικη ζωή. Αλλά και δουλειά του περίγυρου. Αλήθεια η μάνα πού είναι σε όλα αυτά; Γιατί δεν επενέβαινε εφόσον το παιδί της κακοπερνάει ή/και γιατί ενθάρρυνε να συνεχίζεται η κατάσταση; Ήταν εν γνώσει της;

Το πώς θα επανασυνδεθείτε με τον πατέρα σου είναι ένα ζήτημα που θα κριθεί στο πώς αισθάνεστε κι οι δύο αυτή τη στιγμή για το μέλλον. Είστε έτοιμοι να οικοδομήσετε μια σχέση εξαρχής, εκ του μηδενός; Ή το ζητούμενο είναι να σου ζητήσει συγγνώμη που ήταν με μια άλλη οικογένεια, της επιλογής του, για να επέλθει closure μέσα σου; Επειδή πρέπει να γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι μπορεί και να μην συμβεί ποτέ αυτό! Όχι επειδή κρύβει τα συναισθήματά του, αλλά επειδή μεγαλώνοντας μακριά του δεν έχετε οικοδομήσει τους δεσμούς που οικοδομούνται μεταξύ γονιών-παιδιών κανονικά όταν υπάρχει καθημερινότητα. Αυτό δεν γίνεται με διαδικασία fast track, θα πρέπει να επιδιώξετε να χτίσετε κάτι μαζί τώρα και θα πάρει χρόνο. Αν σε ενδιαφέρει αυτό να το επιδιώξεις ξεκάθαρα και με σαφήνεια. Αν όμως επιζητάς λογοδοσία, δεν είναι υποχρεωμένος να στην παρέχει, όσο κι αν σου φαίνεται άδικο. Η ζωή όλη είναι άδικη.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News