Τα μικρά παιδάκια κι η γαλούχηση από μικρά σε βία. Ή κάτι άλλο;
____________________
Η ιστορία της Λίζας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Καλησπέρα! Ευχαριστούμε για τη στήλη και τις απαντήσεις σας που μας βοηθούν! Σήμερα καθώς πήγαινα για καφέ με μια φίλη μου , ενω προχωρούσαμε στο πεζόδρομο της Φωκίωνος από το διπλανό σαν μικρό παρκάκι εκσφενδονίστηκε μια πέτρα, για την ακρίβεια κοτρονάρα σαν μικρό βραχάκι-πολύ επικίνδυνο-ακριβώς μπροστά μου. Στο συγκεκριμένο σημείο γίνεται χαμός από μικρά παιδάκια οπότε απο πριν ήμουν υποψιασμένη και προσεκτική μη μου πέσει καμία μπάλα.
Η φίλη μου μου έγνεψε να φύγουμε γρήγορα, αλλά ενώ προχωρήσαμε πίσω μας εμφανίστηκαν δύο μικρά αγοράκια (μάξιμουμ 6 χρονών) τα οποία λέγανε “Πάμε να τις χτυπήσουμεεεε!!”.
Αγχωμένη εγώ, μιας και από την πέτρα θα μπορούσαν να χτυπήσουν σοβαρά κάποιον άλλον άνθρωπο ή παιδί, τους τόνισα πως αυτό είναι πολύ επικίνδυνο που κάνουν και να μου πουν που είναι οι γονείς τους. Μόλις είπα γονείς, έγιναν καπνός. Είναι μικρά παιδάκια και δε ξέρεις πως να συμπεριφερθείς.
Μπορώ να καταλάβω πως ακόμα όταν είναι πολύ μικρά μπορεί να κάνουν κάποιες σκανταλιές, αλλά να θες να χτυπήσεις, ή να τραυματίσεις κάποιον, ή έστω να φοβίσεις είναι αποτέλεσμα από το πως μεγαλώνουν τα παιδιά, το γνωστό και αηδιαστικό “να γίνουν άντρες”. Γιατί η συμπεριφορά των παιδιών και συνεπώς των γονιών – της κοινωνίας μας, δεν εξελίσσεται στο καλύτερο και ίσως αν γίνεται έχει ρυθμό χελώνας;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Λίζα
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Δυσάρεστο περιστατικό. Όλα ωστόσο κρίνονται από κάτι που ίσως δεν υπολογίζουμε. Είναι άραγε γαλούχηση από μικρά στη βία, κι ιδιαίτερα στην πατριαρχία, μιμούμενα πράγματα που βλέπουν κι ενθαρρύνονται από το σπίτι, οπότε ευθύνεται η οικογένεια; Ή μήπως, αν η Φωκίωνος είναι η Φωκίωνος Νέγρη στην πολυπολιτισμική Κυψέλη, πρόκειται για παιδάκια μεροκαματιάρηδων μεταναστών που έχουν έρθει από άλλα μέρη, κι έτσι δεν έχουν την αναγκαία επίβλεψη λόγω των συνθηκών και τα παιδιά είναι ελαφρώς ανεξέλεγκτα να μιμηθούν ένα διαχρονικό αφήγημα “πολέμου” και μάχης; Στην εικασία αυτή φτάνω επειδή αναφέροντας τους γονείς, εξαφανίστηκαν. Είναι επειδή φοβούνται την επίπληξη των γονιών τους ή μήπως επειδή έχουν μάθει να τρέχουν πανικόβλητα όταν τα ρωτούν “πού είναι οι γονείς τους” επειδή είναι παράτυποι;
Όπως και να έχει, πράγματι το περιστατικό δείχνει κάποια πράγματα. Ίσως το πλέον βασικό. Ότι η βία ως έναν βαθμό είναι ψιλοέμφυτη και απαιτεί πολιτισμό και καλλιέργεια για να τιθασευτεί. Σε αυτό τον αγώνα είμαστε όλοι συμμέτοχοι και συναγωνιστές κι είναι καθημερινός.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αυτό που παρατήρησα, στην ερώτηση και στην απάντηση, είναι ότι μιλάνε για παιδιά αλλά απευθύνονται σε αγόρια (που θα γίνουν άνδρες, πατριαρχία κλπ), κατά το “τα παιδιά και τα κορίτσια”
Δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση (δεν θα ανέφερε την πατριαρχία αλλιώς).
Ακριβώς, αν και δεν υπάρχει πρόθεση φαίνεται στο κείμενο (δεν προκύπτει ξεκάθαρα βέβαια) ότι η λέξη “παιδιά” χρησιμοποιείται (ασυναίσθητα έστω) έχοντας στο νου (μας) αγόρια. Υπάρχει κάτι ανάλογο (και πολύ ενδιαφέρον) (έχει αναφερθεί νομίζω και εδώ) με τη χρήση της λέξης “άνθρωπος”