Έληξε πριν λίγο καιρό μια τέτοια ιστορία που με είχε ενθουσιάσει και όσο περνούσαν οι μέρες τόσο το γύριζα στον εαυτό μου και αισθανόμουν ότι με κάποιο τροπο εγώ την κατέστρεψα.
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια χαρα Ρενα και σχολιαστες,
λοιπον εχω παρατηρήσει πως οταν ληγει μια ερωτικη ιστορια συνηθως αισθανομαι οτι κατι εχω κανει εγω λαθος. Εληξε πριν λιγο καιρο μια τετοια ιστορια που με ειχε ενθουσιασει και οσο περνουσαν οι μερες τοσο το γυριζα στον εαυτο μου και αισθανομουν οτι με καποιο τροπο εγω την κατεστρεψα. Για παραδειγμα , σκεφτομαι οτι επειδη μιλησα για τις αναγκες μου, εφυγε. Η σκεφτομαι οτι επειδη γενικα ειμαι γλυκια και ηρεμη και οχι τοσο διεκδικητικος χαρακτηρας οτι εφταιγε αυτο. Η πως δεν ειμαι παντα η κοπελα με τη φουλ αυτοπεποίθηση και οτι μπορει να φανηκε καποια ανασφαλεια καποια στιγμη. Μετα μπορει να σκεφτω κατι αλλο το οποιο παλι θα δειχνει ενοχη εμενα με καποιο τροπο και δε μπορω να δω και τη μερια του αλλου ατομου η απλα να πω πως ισως δε κουμπωσαμε. Καπως πρεπει να βρω ενα λαθος στον δικο μου χειρισμο η στη δικη μου προσωπικοτητα για να δικαιολογησω το οτι δε προχωρησε η να νιωθω οτι πρεπει να μαι κατι αλλο για να μεινει καποιος.Γιατι συμβαινει αυτο πιστευετε; Υπαρχει καποιος τροπος να το αντιμετωπισω; Συμβαινει και σε αλλους; Δε ξερω .. ισως δεν εχω φτασει ακομα στο σημειο να λεω ειμαι αυτη που ειμαι και οποιος θελει ας μεινει.
ΑΠΟ ΤΗΝ – sun
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Πιστεύω εκφράζεις έτσι μια επιθυμία ελέγχου πάνω σε όσα σου συμβαίνουν, επειδή δεν νιώθεις ότι έχεις τον έλεγχο σε αυτά. Νιώθεις ότι δεν σου βγαίνουν τα πράγματα όπως θα τα επιθυμούσες, όπως με την τελευταία ιστορία, και σκέφτεσαι τι διαφορετικό μπορούσες εσύ να κάνεις για να πάνε αλλιώς. Είναι φυσιολογική άμυνα του ψυχισμού κι ένδειξη ακριβώς ότι αναζητείς ένα δίδαγμα από τις εμπειρίες σου. Ως εδώ δεν είναι κακό, είναι μάλλον χρήσιμο.
Εκεί που στραβώνει είναι ότι δεν μοιάζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι σε μια ερωτική σχέση είναι δύο κι όχι ένας. Δεν είναι εργασιακό πρότζεκτ όπου αν τα κάνεις όλα σωστά κι εργατικά θα έχεις καλό αποτέλεσμα και θα προσμετρηθεί στην προαγωγή σου. Στις σχέσεις εξαρτιόμαστε κι από τις αντιδράσεις του άλλου και τις δικές του ανάγκες/επιθυμίες/προσκόμματα/βιώματα. Ίσως φταίει ότι έχουμε διδαχθεί τα τελευταία πολλά χρόνια να βλέπουμε τις σχέσεις ως εργασιακό πρότζεκτ ή σαν ανάμειξη χρωμάτων ζωγραφικής: αν βάλω κόκκινο και κίτρινο, θα βγει πορτοκαλί, σωστά; Δεν πάει έτσι στο ερωτικό. Κι αλήθεια, το επιθυμούσες κάθε φορά να συνεχίσει και να εξελιχθεί με τον εκάστοτε άντρα ή είναι μόνο η αντιλαμβανόμενη “αποτυχία” που σε τσούζει; Γιατί δεν είσαι η μόνη. Οι σχέσεις εξ ορισμού είναι θνησιγενείς, αυτές που διατηρούνται είναι αποτέλεσμα ή μεγάλης σύμπτωσης (αναγκών, επιθυμιών, νοοτροπιών) ή μεγάλου συμφέροντος.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν έχεις θέμα ενοχικοτητας. Θέμα ελέγχου έχεις. Ψάχνεις να βρεις που έφταιξες ώστε να νοιώσεις ότι θα μπορούσες να έχεις τον έλεγχο της κατάστασης (και εγώ έτσι κάνω, ας είναι καλά η αγχωδης διαταραχή μου). Σου έχω (κακά) νέα. Δεν θα μπορούσες να έχεις τον έλεγχο της κατάστασης. Κάνεις δεν μπορεί να έχει τον απολυτο έλεγχο της κατάστασης όσον αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις κάθε ειδους. Και αφού το συνειδητοποιήσεις αυτό, το επόμενο βήμα είναι να μάθεις να πορεύεσαι στη ζωή σου βάση αυτού (εγώ με αυτό το τελευταίο ακόμα παλεύω).
Ακριβώς το ιδιο σχολιο θα εκανα. Εχω και εγω θεμα ελεγχου, και ολο αυτο μου είναι πολυ οικείο. Θελει δουλίτσα.
Εμένα κάπως με ξαλαφρώνει το να μην έχω τον έλεγχο. Αν σκέφτομαι όλην την ώρα ότι άμα δεν ροχάλιζα πχ, ή άμα δεν ήταν τόσο ναζιάρικη η φωνή μου, ή άμα είχα κάνει την τάδε κίνηση στο κρεβάτι, αυτή η σχέση μπορεί και να κρατούσε και κάθομαι και σκάω, η σκέψη του ότι δεν θα κρατούσε ότι και να έκανα επειδή απλά δεν κουμπώσαμε γενικά είναι κάπως ανακουφιστική. Γιατί σε βγάζει από τη θέση να ελέγχεις τον εαυτό σου για το παραμικρό. Το θέμα είναι να μπούμε αβίαστα σε μια σχέση, με το να είμαστε ο εαυτός μας, κι όχι… Διαβάστε περισσότερα »
Ποσο δικιο εχεις. Κι εγω ημουν ετσι καποτε και το αυτομαστιγωμα πηγαινε συννεφο. Βασανιζομουν απιστευτα διοτι δεν αφηνομουν ποτε, δεν χαλαρωνα και δεν μπορουσα να ειμαι ο εαυτος μου. Η στιγμη που συνειδητοποιησα οτι δεν μπορω να ελεγξω το αποτελεσμα ηταν λυτρωτικη.
Εγώ τελευταία πιστεύω ότι όλα είναι τυχαία γεγονότα (και όχι μόνο οι ερωτικές σχέσεις) και ότι σαν άνθρωποι είναι ελάχιστα αυτά που μπορούμε να ελέγξουμε. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ανακουφιστικό. Σε κάποιους δημιουργεί άγχος.
Συμφωνώ ότι πάντα πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας. Εντός και εκτός σχέσεων.
Παντως επειδη μονο στην τωρινη μου σχεση μπηκα αβιαστα και χωρις να με ελεγχω, βασικα ουτε που καταλαβα πως εγινε αυτο, απλα μου εφυγε πολυ γρήγορα, ομολογω οτι η αισθηση ειναι τελείως διαφορετική, μαγικη θα ελεγα.
Οι καταστάσεις που δεν έχω και δεν μπορώ να έχω τον παραμικρο έλεγχο είναι όντως οι πιο ανακουφιστηκες και οι μόνες περιπτώσεις που αισθάνομαι απόλυτα ηρεμη (δεν μιλάω μόνο για σχέσεις αλλά γενικά). Το πρόβλημα το έχω με τον μερικό έλεγχο καταστάσεων. Εκεί που μπορω να ελέγξω μια κατάσταση αλλά όχι απόλυτα και μέχρι ενός σημείου. Στις περισσότερες δηλαδή καταστάσεις σε αυτή την ζωή… Συν Αθηνά και χείρα κεινει λέμε, αλλά μέχρι που μπορεί να φτάσει η χείρα; Σε ποιο σημείο λέμε στοπ αφού η Αθήνα δεν με θέλει τζάμπα παιδευομαι; Εγώ εκεί το χάνω.
Ταυτίστηκα κι εγώ.. Δεν είχα κάνει τη σύνδεση μεταξύ ελέγχου και ενοχικότητας πριν
βαλτε και εμένα στην παρέα “θέλω να έχω τον ελέγχο”
Νομίζω , εκτός των άλλων, έχεις ενσωματώσει εντελώς την στερεότυπη πεποίθηση, ότι η γυναίκα ευθύνεται για τη σχέση. Ότι δεν είσαι αρκετά καλή για να τον κρατήσεις. Ότι δεν είσαι ικανή να κρατήσεις ένα άνδρα και όλα αυτά που παραπλανούν, μπερδεύουν εννοείται σκοπίμως. Τη σχέση τη φτιάχνουν και οι δύο. Αν χρειάζεται να κουτσουρευτεις, να μην επικοινωνείς, να μην εκφράζεται τότε δεν έχεις σχέση ούτε με άντρα ούτε με κανέναν
Αχ φίλη, αμα φευγει επειδή μίλησες για τις ανάγκες σου, δεν ήταν για να είναι εκεί έτσι ή αλλιώς. Και τι νόημα έχει να είσαι σε σχέση άμα για να την κρατήσεις πρεπει να κρυβεσαι και να μη μιλάς; καλυτερα μόνη σου, πραγματικα, τουλάχιστον μόνη σου δεν θα νιώθεις ματαίωση. Ανασφάλειες επίσης έχουν όλοι οι άνθρωποι, κάποιος που σε αγαπάει, σε αγαπάει με τις ανασφάλειες σου. Το ότι κανείς ενδοσκοπηση και ανασκόπηση για να βελτιώνεις τον εαυτό σου δείχνει ότι είσαι άνθρωπος με ποιοτητα, αλλά όχι και να καταλήγεις να σε τρώει. Θα σου προτεινα να κάνεις ψυχοθεραπεία για να… Διαβάστε περισσότερα »
Chère madame chapeau!
“Οι σχέσεις εξ ορισμού είναι θνησιγενείς, αυτές που διατηρούνται είναι αποτέλεσμα ή μεγάλης σύμπτωσης (αναγκών, επιθυμιών, νοοτροπιών) ή μεγάλου συμφέροντος.”
ΥΓ: Μεγάλη σύμπτωση εδώ.
Μα δεν είναι απαραίτητο να φταίει κάποιος κάθε φορά. Πολύ συχνά οι σχέσεις είτε κάνουν τον κύκλο τους, είτε δεν τραβάνε άλλο λόγω ασυμβατότητας, και κατά βάση (παρά την στεναχώρια και ματαίωση που νιώθουμε) αυτό είναι καλό. Γιατί σταματάμε να ταλαιπωρούμαστε και να προσπαθούμε να χωρέσουμε σε κάτι που δεν μας κάνει. Αυτό ισχύει και για τις δύο πλευρές. Εσύ καλά κάνεις και είσαι αυτή που είσαι. Με κάποιον θα ταιριάζεις τέλεια και δεν θα αναρωτιέσαι αν είσαι ανεπαρκής. Βέβαια, αν νιώθεις ότι έχεις ανασφάλειες τόσο σοβαρές που σου φέρνουν δυσλειτουργία στις σχέσεις καλό θα ήταν να το δεις με… Διαβάστε περισσότερα »
Μα, αυτό λες ουσιαστικά.
Κατάλαβα ότι σε χωρίζουν.
Εσύ, θα τις ήθελες όλες αυτές τις σχέσεις;
Γιατί τελικά, νομίζω εσύ τους χωρίζεις.
Δεν το καταλαβαίνεις, ε ;