Η Ρένα απαντά: Όταν διαφωνείς πολιτικά με το σύζυγο

Θέλω να πω, δεν είναι ότι έχω αρχίσει να βαριέμαι ή να κουράζομαι. Το θέμα μου είναι εγκεφαλικό – ιδεολογικό.

_____________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γειά σου Ρένα, γειά στην κοινότητα του αμπα.
Ερώτηση κρίσεως: τι κάνεις όταν διαφωνείς με το σύζυγό σου στα πολιτικά; Αρχικά να δώσω ένα πλαίσιο ώστε να σχηματιστεί μια εικόνα. Είμαστε γύρω στα 40. Έχουμε δύο μικρά παιδάκια 5 και 6 ετών. Γνωριστήκαμε το 2010 σε εργασιακό περιβάλλον, αρέσαμε ο ένας στον άλλο και κάναμε σχέση. Μας βγήκε πολύ φυσικά. Μένουμε μαζί από πολύ νωρίς και η συμβίωση είναι νορμάλ. Δεν υπάρχει θέμα με το ποιος θα κάνει δουλειές, ποιος θα πληρώσει το οτιδήποτε, με τα παιδιά είμαστε μια χαρά, και οι δύο κάνουμε ο,τι χρειάζεται για αυτά χωρίς διακρίσεις του τύπου αυτά κάνει η μαμά, αυτά ο μπαμπάς. Και γενικά αγαπάμε πολύ τα παιδιά μας, περνάμε καλά μαζί τους, μας αρέσει και η σχέση μας. Και το σεξ όλα αυτά τα χρόνια ήταν καλό. Θέλω να πω, δεν είναι ότι έχω αρχίσει να βαριέμαι ή να κουράζομαι. Το θέμα μου είναι εγκεφαλικό – ιδεολογικό.

Η σχέση μας άρχισε ακριβώς πριν ξεσπάσει η κρίση στην Ελλάδα. Ζήσαμε μαζί όλη την παράνοια που ακολούθησε και είχαμε μια συμφωνία, αν όχι ταύτιση, στις απόψεις μας. Να πω εδώ πως ιδεολογικά ο σύζυγός μου προέρχεται από μια δεξιά οικογένεια, χωρίς ο ίδιος να ήταν ποτέ φανατικός. Συχνά οι απόψεις του κινούνταν και προς το κέντρο και προς τα αριστερά. Εγώ κατάγομαι από μια οικογένεια αριστερή έως κεντρώα και γενικά αυτοπροσδιοριζομαι ως προοδευτικό άτομο. Δεν έχω πρόβλημα με τις κομματικές επιλογές του καθενός, καθώς μεγάλωσα με δύο φίλες με αντίθετες κομματικές επιλογές, που συζητάμε πάντα με σεβασμό στην αντίθετη άποψη, χωρίς προσβολές και ανούσιες αντιπαραθέσεις. Πού θέλω να καταλήξω: ο άντρας μου, από τα Τέμπη και μετά, έχει γίνει ένας άνθρωπος που δεν αναγνωρίζω. Δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα συνέχεια και με τρόπο εξοργιστικο. Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, Βιολαντα και αυτή την εβδομάδα, τον Άδωνη με το γιατρό και την υποτιθέμενη γροθιά. Είναι σαν να έχει μπει μέσα του ο Πορτοσαλτε μαζί με τον Πρετεντέρη και εγώ είμαι η Ράνια Τζίμα απέναντι, που μου γυρίζει το μάτι!!!!

Έχω ξενερώσει τη ζωή μου. Είναι δυνατόν να τσακωνόμαστε για αυτά τα πράγματα;; Έχω χάσει πάσα ιδέα, δεν έχω καμία όρεξη για σεξ, γιατί θέλω να έχω και μια εγκεφαλική επικοινωνία με τον άλλο. Σκέφτομαι να χωρίσω και μετά κάνω εικόνα να με ρωτάει η μάνα μου ή η φίλη μου γιατί, κι εγώ να απαντάω “για τα πολιτικά”. Και μετά σκέφτομαι ότι μπορεί να περάσουν τα χρόνια και να θυμόμαστε αυτά τα γεγονότα όπως όλα τα παλαβά της περασμένης δεκαετίας. Από την άλλη, έρχεται και η στιγμή για το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι, που λέει και ο Καβάφης. Δεν ξέρω τι να πω.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ιδεολόγα

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Εφόσον περάσατε την οικονομική κρίση μαζί, καθώς και την πανδημία, χωρίς συγκεκριμένα προβλήματα, η σχέση σας είναι στέρεη. Το αναγνωρίζεις κι εσύ, το γράφεις σαφώς. Και μου ακούγεστε μετριοπαθείς, όχι ακραία κομματικοποιημένοι ή/και σε ακραίες εκφάνσεις των αντίστοιχων ιδεολογιών.

Αφορισμός: Στην Ελλάδα η ψήφος είναι κληρονομική. Έτσι το βρήκαμε, έτσι το συνεχίζουμε. Αν αυτό είναι προοδευτικό, μένει να συζητηθεί.

Θα πω δυο πράγματα, ίσως πατήσω κάλους, θα δείξει.

Δεν υπάρχει «αυτοπροσδιοριζομαι ως προοδευτικό άτομο». Πρέπει να συντρέχουν συνθήκες. Η λέξη προοδευτικός έχει κατοχυρωθεί από συγκεκριμένη παράταξη στην Ελλάδα για λόγους επικοινωνίας. Όμως αν ορίσουμε την λέξη σε αντίθεση με την λέξη συντηρητικός, αυτού που υποτίθεται δεν επιζητεί την αλλαγή, θα δούμε ότι όλως περιέργως οι αυτοαποκαλούμενοι «προοδευτικοί» στην χώρα διεκδικούν να μην αλλάξει τίποτα: είναι διαχρονικά εναντίον των μεταρρυθμίσεων (ήδη από την εποχή του Σημίτη)!

Δεύτερο και αλληλοσυμπληρούμενο προς το από πάνω, η λέξη προοδευτικός θεωρείται κάτι καλό, σου λέει «είμαι με τους καλούς ρε γμτ!». Και όλοι θέλουν να είναι με τους καλούς… Γι’αυτό θα δεις ότι η ελληνική κοινωνία σε συντριπτικό ποσοστό αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτική. Τότε πώς στο καλό διαφοροποιείται το εκλογικό αποτέλεσμα; Και δεν παίρνω το κυβερνητικό story (που μεγάλο ποσοστό εκ δεξιών του το κατηγορεί ότι είναι ή έγινε «πράσινο»), αλλά το ότι έχουμε το πολύ ανησυχητικό ποσοστό ακροδεξιών που με βάση τις τελευταίες εξελίξεις αυξάνεται σε όλη την Ευρώπη. Kαι τα αποτελέσματα τα βλέπουμε.

Στα δικά σας. Το να έχεις μια βασική σύμπλευση με τον άνθρωπο που είσαι μαζί και μοιράζεσαι τη ζωή σου είναι όπως και να το κάνουμε σημαντικό. Γιατί τα πάντα είναι τελικά πολιτική: οι αποφάσεις μας, οι επιλογές μας, το πώς ξοδεύουμε, το πού αφιερώνουμε το χρόνο μας, το πώς γαλουχούμε τα παιδιά μας. Δεν εννοώ κομματικούς διαχωρισμούς ασφαλώς, εννοώ με την αρχαία έννοια του πολίτης, ο ασχολούμενος με τα της πόλεως. Βέβαια η ερωτική έλξη δεν είναι συνυφασμένη στενά, έχουμε δει διάφορα ανά τους αιώνες. Η συνύπαρξη σε πλαίσιο συμβίωσης όμως έχει συσχετισμό.

Και πάω στο δια ταύτα. Είναι κάπως εύκολο να είμαστε προοδευτικοί από τον καναπέ μας. Το διακύβευμα όμως έρχεται όταν απαιτούνται πράξεις, όπως ας πούμε ήταν η πανδημία, η οικονομική κρίση, και τώρα πλέον η ανάδειξη διαφόρων θεμάτων (ανάμεσά τους κι αυτά που αναφέρεις). Τι κάνεις εσύ η ίδια για να αλλάξουν τα πράγματα; Βγήκες σε πορείες; Διεκδίκησες στα σωματεία εργαζομένων ευνοϊκές μεταρρυθμίσεις για τον κλάδο σου; Έχεις απεργήσει; Έχεις υπογράψει κάποιο αίτημα; Παρακολουθείς τις δημόσιες διαβουλεύσεις; Ή αντίθετα, όπως κάνει ο σύζυγος, διαφωνείς με το κυρίαρχο αφήγημα; Εκφράζεσαι εκτός του τοίχου σου στο Facebook; Ή μήπως θεωρείς επειδή λες πολλά και «είναι προοδευτικά, άρα καλά, με τους “αδικημένους όλου του κόσμου”» ότι αυτό σε καταξιώνει ως κάτι συγκεκριμένο; Μήπως νομίζεις ότι εξισώνεσαι με τους ιδεολόγους που πήγανε εξορίες στο παρελθόν για τις ιδέες τους; Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου έτσι;
Σε βγάζω λίγο στην σέντρα επειδή πρέπει. Για να σκεφτείς. Δεν σημαίνει ότι συμφωνώ με το σύζυγό σου, παρόλο που κατανοώ ότι ενοχλείται από την μικροπολιτική αντί για το ουσιώδες: να αλλάξουν τα πράγματα! (Κι εγώ ενοχλούμαι.) Η ελληνική κοινωνία όμως δεν θέλει να αλλάξουν τα πράγματα όπως φαίνεται, το διαπιστώνουμε ξανά και ξανά, δες τι γίνεται στα σχολεία. Τώρα που η διεθνής κρίση μας ζορίζει θα φανεί πόσο διατεθειμένοι είμαστε να ξεβολευτούμε για τις αξίες μας. Στα δύσκολα δοκιμάζεται ο άνθρωπος. Στα εύκολα όλοι καμωνόμαστε τον Τσε Γκεβάρα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News