Η Ρένα απαντά: Όριζα την αξία μου μέσα από τη δουλειά μου

Όχι δεν κρίνω την αξία μου από τα πολλά λεφτά ή το στάτους, αλλά από το αν με σέβονται, αν με υπολογίζουν, αν τα καταφέρνω οικονομικά, αν κάνω αυτό που αγαπώ

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γειά σου Ρένα και σχολιαστές.

Ανακάλυψα πρόσφατα κάτι που με στεναχώρησε και με άγχωσε.
Ότι ορίζω την αξία μου από την δουλειά.

Long story short! Έκανα 2 δουλειές για 7 χρόνια για να ανταπεξέλθω και αυτό που με κράταγε ήταν ότι πίστευα ότι κάποτε θα βρω μια δουλειά που να αγαπώ και να αμείβομαι κάπως ικανοποιητικά. Οπότε συνέχιζα σε τρομερά διπλά ωράρια 7 στα 7, χωρίς λεφτά αλλά με την ελπίδα της προϋπηρεσίας, της εμπειρίας και του μέλλοντος.

Έχω τελειώσει οικονομικών επιστημών και δούλεψα σε διάφορα πόστα σχετικά και άσχετα. Πριν 1μιση χρόνο ένα βράδυ δεν ένιωθα καλά και επειδή ο άντρας μου φοβήθηκε, με πήγε τρέχοντας νοσοκομείο, όπου ένας πολύ καλός κύριος καρδιολόγος, αφού με εξέτασε, μου είπε ότι έπαθα κρίση άγχους ή πανικού και με ηρέμησε πολύ.

Ξεκίνησα ψυχολόγο δειλά δειλά και παραιτήθηκα από την part time δουλειά για να έχω χρόνο να ξεκουράζομαι και να δω τι θα κάνω με την ζωή μου, καθώς φάνηκε ότι με είχε επηρεάσει πολύ το θέμα δουλειάς στις κρίσεις μου. Λίγο καιρό μετά, δυστυχώς, έχασα και την άλλη μου δουλειά (αλλαγή διευθυντή και αλλαγές στο προσωοπικό) και ξαφνικά μετά από 14 χρόνια δουλειάς στα 36 βρέθηκα χωρίς δουλειά πρώτη φορά. Έχω πλέον ένα χρόνο άνεργη, καθώς μένω στην περιφέρεια και δεν βρήκα πουθενά δουλειά. Έκανα χαρτιά και για ταμείας κλπ, αν και στην αρχή έψαχνα στο αντικείμενο μου αλλά ακόμα δεν έχω κάτι.

Μην τα πολυλογώ, κατάλαβα ότι μέσα σε όλα με πιέζει και το ότι ορίζω την αξία μου από την δουλειά. Όχι από τα πολλά λεφτά ή το στάτους αλλά από το αν με σέβονται, αν με υπολογίζουν, αν τα καταφέρνω οικονομικά, αν κάνω αυτό που αγαπώ. Ήταν τούβλο μέσα στην μούρη μου η συνειδητοποίηση. Έχω τόσα καλά ως άνθρωπος (και κακά προφανώς ) και όμως όλα όσα είμαι τα ορίζω ως αποτυχία γιατί δεν τα κατάφερα επαγγελματικά σε αυτό που ήθελα ( ή είχα φτιάξει στο μυαλό μου ως ιδεατό) και πέφτω ακόμα παραπάνω. Και δεν πήγε καλά τόσα χρόνια η δουλειά και τώρα άνεργη. Ειδικά στο άνεργη έχω πελαγώσει. νιώθω ότι δεν αξίζω για αυτό είμαι ακόμα άνεργη.

Έστειλα γιατί σκέφτηκα πως ίσως η Ρένα και κάποιος/α ακόμα να με βοηθήσει με την σκέψη στην λούπα που έχω μπει.

Καλό καλοκαίρι σε όλους και όλες σας! Ευχαριστώ!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Α.

____________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Δεν είσαι η μοναδική που έχασε δουλειά κι έμεινε άνεργη (η εργασία στις μέρες μας είναι κάτι τελείως διαφορετικό από ότι 30 χρόνια πριν), ούτε η μοναδική που έπαθε κρίση πανικού. Αυτή πραγματικότητα δεν λέγεται για να σε παρηγορήσει, λέγεται ώστε να συνειδητοποιήσεις ότι εφόσον συμβαίνει σε πολλούς κάτι άλλο φταίει έξω από σένα. Δηλαδή δεν οφείλεται σε δική σου ανικανότητα ή ικανότητα.

Η εργασιακή πραγματικότητα δεν υπακούει πλέον στο σχέδιο σπουδές-πτυχίο-εύρεση εργασίας-προαγωγή-συνταξιοδότηση από αυτή την εργασία. Η εργασιακή πραγματικότητα άλλαξε με την παγκόσμια κρίση του 2008, έχει δηλαδή σχεδόν 20 χρόνια και θα έπρεπε να το καταλάβουμε ότι τίποτα δεν θα είναι πια όπως πριν. Αλλά και θα ξανααλλάξει με την έλευση της τεχνητής νοημοσύνης, η οποία οπωσδήποτε θα κάνει αλλιώτικο το τοπίο για πάρα πολλές ειδικότητες (όχι αναγκαστικά ότι θα χαθούν, πάντως θα αλλάξουν).

Προτείνω να σκεφτείς, ίσως μαζί με το σύζυγο, ίσως ξέχωρα, αν θα μπορούσες να κάνεις κάτι δικό σου, κατά πόσον έχεις κάποιο ταλέντο, κάποιο χόμπυ, κάποια μικροεπένδυση, ώστε να δραστηριοποιηθείς ανεξαρτήτως αν θα βρεις θέση υπαλληλική. Στις μέρες μας με τις εφαρμογές, τις ιστοσελίδες, το e-commerce, τα social media και τις online πληρωμές ένα τέτοιο εγχείρημα μοιάζει πιο πραγματοποιήσιμο από ποτέ. Και συνέχισε να συζητάς με το ψυχοθεραπευτή τις αιτίες που έχεις αποδώσει τόση αξία στο επάγγελμα: Είναι προσλαμβάνουσες από την οικογένειά σου ή το περιβάλλον της εφηβείας σου; Είναι επειδή δεν δημιούργησες δική σου οικογένεια; (θέλεις κάτι τέτοιο ή όχι; ας είναι συνειδητή επιλογή). Είναι επειδή στον κύκλο σου ορίζεστε απο την επαγγελματική απασχόληση κι ως δυναμική σύγχρονη γυναίκα υπακούς στο πρότυπο της αυτοσυντηρούμενης; Είναι η δυναμική με το σύζυγο όπου οφείλεις (οφείλεις;) να του αποδεικνύεις ότι μετέχεις ισόποσα; Κάτι απ’όλα αυτά ή κάτι άλλο. Θα το βρεις και θα το ξεπεράσεις. Καλή σου επανεκκίνηση και καλό καλοκαίρι!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News