Η Ρένα απαντά: Οικογενειακός ανταγωνισμός

Ποιά στάση να κρατήσω; Δεν με συμπάθησαν ποτέ γιατί είμαι ανεξάρτητη. Ο αδερφός του λέει πόσο αντράκι είμαι και πόσο μη γοητευτικό είναι αυτό κι ότι ο άντρας πρέπει να είναι αρχηγός.

_________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα κοινό και Ρενα ,
Θέλω να μοιραστώ έναν προβληματισμό μου μαζί σας γιατί δεν μπορώ με τις φίλες ( δεν υπάρχει αντικοινωνικότητα)

Είμαι 24 και θα παντρευτώ πρώτα ο θεός στα 26 και έχουμε αρχίσει να σχεδιάζουμε τον γάμο μας ( δεν το ξέρουν τα κοντινά μας πρόσωπα , διότι δε θέλω να ανακατευτούν ). Η σχέση μας ήταν πάντα από απόσταση αλλά βρισκόμασταν για αρκετά μεγάλα χρόνικα διαστήματα πχ τρεις εβδομάδες μαζί, δυο από απόσταση .

Εγώ ολοκληρώνω το μεταπτυχιακό μου και θα μετακομίσω στην Αθήνα μαζί σου που έχω και μερικούς

Η ιστορία όμως ξεκινάω τώρα . Ο συντροφοσ Έχει έναν αδερφό με τον οποίο δεν είχαν ποτέ καλές σχέσεις .Ο πατέρας με τον οποίο επίσης δεν είχαν καμία σχέση είχε ανοίξει ένα κατάστημα και για να μη έχει πρόβλημα με την σύνταξη του το έγραψε στον αδερφό του συντρόφου μου γιατί ήταν ενήλικος τότε και μπορούσε . Το κατάστημα το δούλευαν πάντα μισό μισό . Μετά τον θάνατο του πατέρα του ο αδερφός του τον πέταξε εκτός . Κανένας μας δεν έδωσε σημασία γιατί ξέραμε ότι θα συμβεί αργά ή γρήγορα, απλά πάντα υπήρχε πικρία . Η γυναίκα του όμως συνεχώς σε κάθε μας συνάντηση αναφέρει πως είναι ωραία να είσαι αφεντικό να κάθεσαι να βγάζεις λεφτά και τα λοιπά .

Στην αρχή προσπαθούσα να κάνω τις σχέσεις τους καλύτερες, να τους καλώ στο σπίτι για φαγητό ή να τους προσκαλώ σε μια έξοδο αλλά το κλίμα ήταν μέτριο και υπήρχε έντονος ανταγωνισμός .

Αυτοί είναι παντρεμένοι και περιμένουν παιδάκι. Δεν με συμπάθησαν ποτέ γιατί είμαι ανεξάρτητη αρκετά και έχω πει ανοιχτά ότι με ενδιαφέρει η δουλειά και οι σπουδές μου ( ταυτόχρονα δε θέλω όμως να κάνω οικογένεια μετά τα 35). Ο αδερφός του λέει συνεχώς το πόσο αντράκι είμαι και πόσο μη γοητευτικό είναι αυτό και ότι ο άντρας πρέπει να είναι αρχηγός .

Τον τελευταίο καιρό νιώθω απέχθεια, δεν χαίρομαι με την χαρά τους, ούτε με ενδιαφέρει αν γνωρίσω το νέο μέλος , αλλά ούτε με νοιάζει αν θα είναι καλές ή κακές οι σχέσεις μας .Εχω απομακρυνθεί και το έχουν καταλάβει αλλά δεν ενδιαφέρομαι και δε θέλω να μπω σε αυτό το τριπάκι, μου χαλάει την ψυχολογία. άθελα μου μπαίνω σε σύγκριση, αυτή έχει παιδί εγώ όχι αυτή έχει μαγαζί εγώ όχι, και χάνω όλη την ζωή μου σε ηλίθια πράγματα που δεν με τιμούν ούτε με κάνουν χαρούμενη .

Με συμβουλεύεται να κρατήσω σχέση ; Να απομακρυνθώ εντελώς ; Δεν έχω ιδέα τι πρέπει να κάνω !

ΑΠΟ ΤΟΝ – Αρετη

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Κατ’αρχάς ας βγάλουμε ένα μεγάλο νοητικό εμπόδιο από τη μέση. Το μαγαζί είναι ευχή και κατάρα μαζί. Αν πάει καλά, έχει καλώς, αν όχι δημιουργεί χρέη και νομικές υποχρεώσεις. Αλλά και καλά να πηγαίνει με το που βάζεις το κλειδί για ν’ανοίξεις την πόρτα τρέχουν τα έξοδα. Στην Ελλάδα η επιχειρηματικότητα άλλωστε δεν χαίρει μεγάλης υποστήριξης. Πλαίσια που αλλάζουν συνεχώς, φορολογία τεράστια, δεν είναι κάτι ειδυλλιακό. Ο μικροεπιχειρηματίας είναι ήρωας. Η κουνιάδα έχει μεσάνυχτα και τα λέει αυτά, τρώει από τα έτοιμα, ρώτα κανέναν της δουλειάς να σου πει. Δεύτερον, δεν τον έδιωξε όπως γράφεις επειδή γούσταρε, κατά πάσα πιθανότητα. Σε κάποια συμφωνία θα ήρθαν μεταξύ τους τα αδέρφια, δεδομένου ότι είτε υπήρχε διαθήκη που όριζε συγκεκριμένα μερίδια, είτε νόμιμη μοίρα επί των κληρονομικών, επομένως κάποιος εξαγόρασε το μερίδιο του άλλου ή δεν υπήρχε διεκδίκηση εξαρχής. Άσε τι σου λένε, τα γεγονότα μπορεί να είναι άλλα.

Το άλλο ζήτημα είναι το κοινωνικό. Δεν είσαι υποχρεωμένη ούτε να χαίρεσαι με τη χαρά τους (δεν εκβιάζεται το συναίσθημα), ούτε να έχετε στενές σχέσεις αναγκαστικά, ιδιαίτερα εφόσον υπάρχει ανταγωνισμός. Η πρωταρχική σχέση είναι μεταξύ των αδερφών κι οφείλει να είναι όσο το δυνατόν ειρηνική κι αναμεταξύ τους περιορισμένη. Η περιφερειακή σχέση μεταξύ των συννυφάδων (των γυναικών των αδερφών) είναι δευτερεύουσα. Αν ταιριάζουν, ταίριαξαν (και τι ωραίο που είναι άμα συμβεί), αν δεν όμως, δεν πειράζει, αρκεί να μην βάζουν φιτιλιές. Αυτό ισχύει και για τους άρρενες του τετραγώνου, φυσικά, το να κατηγορεί ο ένας την γυναίκα του άλλου είναι απαράδεκτο. Στο πλαίσιο αυτό οι κρίσεις του κουνιάδου για σένα θα έπρεπε να ξεκόβονται από τον σύντροφό σου: «εμένα έτσι μου αρέσει, εσύ τι ζόρι τραβάς;» Παρουσιάζει την δική του γνώμη ως πανανθρώπινη αλήθεια («δεν είναι γοητευτικό», μα η γοητεία είναι ξεκάθαρα υποκειμενικό θέμα!) κι επιπλέον πατάει πάνω στο μισογυνικό πατριαρχικό στερεότυπο για να δείξει ότι εκείνος την γυναίκα του την έχει σούζα και να δείξει ανώτερος από τον αδερφό του. Ποιος ξέρει τι γινόταν στα εφηβικά και παιδικά τους χρόνια, κάτι όχι πάρα πολύ καλό. Πιθανά αυτό κατάλαβε ο πεθαμένος πεθερός και έκανε τα κουμάντα του που σου έλεγα στην πρώτη παράγραφο ανάλυσης…

Η δική σου στάση θα έλεγα είναι καλύτερα της αποστασιοποίησης. Ας τα βρουν τα αδέρφια μεταξύ τους. Αν είστε μαζί σε κοινή εκδήλωση ή περίσταση, ας έχεις μια ουδέτερη κόσμια συμπεριφορά, να μην μπορεί κάποιος να σε κατηγορήσει, αλλά χωρίς πολλά άλλα. Δεν θα τους αλλάξεις εσύ μυαλά. Μπορείς να χρησιμοποιείς λεπτή ειρωνία με αγαθό χαμόγελο κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε. «Αχ βρε παιδί μου, πράγματι αυτό το αντρικό που έχω πρέπει να το κοντρολλάρω κάπως, θα βγάλω γένια σε λίγο!» Κι άσε να βουρλίζονται. Άμα σου πει ότι ειρωνεύεσαι, «ποιος εγώ; κάποιο λάθος κάνεις».

Το να παλεύεις να φέρεις τους άλλους στη δική σου πλευρά και να αναγνωρίσουν το δίκιο σου είναι μάταιη κατάσταση αν ο άλλος δεν σε αφορά άμεσα, αν δεν διαμορφώνει την ζωή σου.

Το έχεις αναγνωρίσει ήδη άριστα κι εσύ μόνη σου: «άθελα μου μπαίνω σε σύγκριση, αυτή έχει παιδί εγώ όχι αυτή έχει μαγαζί εγώ όχι, και χάνω όλη την ζωή μου σε ηλίθια πράγματα που δεν με τιμούν ούτε με κάνουν χαρούμενη.» Είναι χάσιμο ενέργειας και πολύτιμου χρόνου. Το δεύτερο θα το καταλάβεις καλύτερα μεγαλώνοντας. Στο μεταξύ, η ώρα η καλή κι αν κάνετε μωράκι θα είστε πάρα πολύ απασχολημένοι με το δικό σας για να σας απασχολούν τα τριγύρω.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News