Η υποτίμηση που προέρχεται από την οικογενειακή εστία είναι η καταστροφικότερη.
_________
Η ιστορία της Ζωής όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητη Ρενα, θυμαμαι οτι οταν ημουν μικρο παιδακι, επειδη ημουν ντροπαλο, ο πατερας μου ελεγε σε τριτους οτι σε αντιθεση με την αδερφη μου, εγω εχω προβλημα. Ημουν μικρη. Αυτη η λεξη με πληγωνε και με εκανε να ντρεπομαι. Ακομα, θυμαμαι την αδερφη μου να μου λεει οτι δεν ειμαι αξια για τιποτα, οτι θα μεγαλωσω και δεν θα μου δινει κανενας δουλεια, οτι ειμαι ασχημη και δεν θα με παντρευτει κανεις. Ειναι 6 χρονια μεγαλυτερη μου και παντα με υποτιμουσε. Δεν ξερω γιατι το εκανε αυτο. Ευτυχως, πλεον ζει μακρια και βλεπομαστε καθε καλοκαιρι.
Δεν μπορω να ξεχασω τα λογια τους και δεν ξερω γιατι με πληγωναν ετσι. Ειναι η οικογενεια μου και αντι να με στηριζουν και να με υποστηριζουν, μου εκοβαν τα φτερα. Νιωθω και για τους δυο θυμο και μισος. Δεν θελω μαζι τους επαφες. Ειμαι υπερβολικη; Γιατι μου το εκαναν αυτο;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ζωη
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Αγαπητή φίλη, έχω μόνο συμπόνια για αυτό που περιγράφεις. Το μεγαλύτερο εφόδιο που μπορούν γονείς να δώσουν στα παιδιά τους είναι η αυτοπεποίθηση. Να πιστεύουν στον εαυτό του, ότι αξίζουν κι ότι μπορούν να καταφέρουν αυτά που επιθυμούν για τον εαυτό τους. Κι αυτό γίνεται με το να είναι περήφανοι για το ποιά είναι τα παιδιά τους, η αποδοχή, η ενθάρρυνση, η καθοδήγηση σε αξίες. Η απαξίωση ποτέ δεν φέρνει θετικά αποτελέσματα.
Το γιατί πολλές οικογένειες φέρονται έτσι έχει διάφορες αιτιολογίες. Οι προσωπικές ματαιώσεις των γονιών (στο γάμο, στο φύλο του παιδιού, στο σε ποιόν μοιάζει, στα επαγγελματικά και στα υπαρξιακά) συχνά βγαίνουν ως απωθημένα στα παιδιά. Κακώς! Μέρος της γονεϊκότητας είναι να διαχειριζόμαστε τα προσωπικά μας αδιέξοδα χωρίς να την πληρώνουν τα παιδιά. Αλλά αυτό εύκολα λέγεται αλλά δύσκολα γίνεται πράξη, θέλει γνώση και συνηδειτή προσπάθεια.
Πιθανώς ο πατέρας σου δεν ήθελε κορίτσι ή δεν ήθελε δεύτερο παιδί (δεδομένης της διαφοράς ηλικίας) κι ανέμενε κάτι διαφορετικό από την οικογένειά σας, ένα παιδί που θα του αντιστεκόταν και θα τον ανάγκαζε να δει τις ματαιώσεις του κατάματα. Ίσως έχει δικά του δυσεπίλητα προβλήματα, ίσως είναι γαλουχημένος με την παραδοσιακή αρχή ότι στηλιτεύοντας τα κακά θα επιφέρει διορθώσεις, ενώ αν λέει πολλά θετικά θα το πάρεις πάνω σου και ποιός σε μαζεύει κατόπιν. Δεν λειτουργεί βέβαια αυτό, αλλά μην έχεις την ψευδαίσθηση ότι τότε που ήσουν μικρή ήταν ενήμερος για τις σύγχρονες παιδαγωγικές μεθόδους. Μπορεί να μην μπορούσε να σκεφτεί διαφορετικά, οι άνθρωποι έχουν πεπερασμένους ορίζοντες, έχουν τα όρια των δυνατοτήτων του. Ίσως μέσα του να θεωρούσε ως κι ότι σε ενεργοποιεί; Ποιός ξέρει. Η ζημιά πάντως έγινε…
Όσο για την αδερφή σου, εφόσον ήταν η αγαπημένη του μπαμπά, παπαγάλιζε το αφήγημα που της δόμησε την προσωπικότητα: ότι πρέπει να υπάρχει προσβάσιμο μέσο σύγκρισης για να πιστοποιείται η ανωτερότητά της, η ικανότητα, η κοινωνικότητα, η εξυπνάδα, η αποτελεσματικότητα. Τι κρίμα που αυτό το μέτρο σύγκρισης έπρεπε να είσαι εσύ. Εγκληματικό. Δυστυχώς αυτά μένουν αργότερα και μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουμε τους οικείους μας με τις εικόνες και τις εντυπώσεις που λάβαμε μεγαλώνοντας. Ακόμη κι όταν δεν είναι πλέον έτσι κι έχουν εξελιχθεί σε αυτόφωτες προσωπικότητες
Δεν είσαι υπερβολική, είναι δικαίωμά σου να μην έχεις επαφές εφόσον νιώθεις έτσι. Γιατί βλεπόσαστε κάθε καλοκαίρι; Τι θα γίνει αν κάποιο καλοκαίρι δεν βρεθείτε; Μήπως θα νιώσεις ελευθερία; Οι λέξεις θυμός και μίσος είναι δυνατές, ενδεχομένως δικαιολογούν θεραπεία για να νιώσεις εσύ η ίδια καλά με τον εαυτό σου και να αφήσεις πίσω τις άσχημες εντυπώσεις που σου άφησε η συμπεριφορά αυτή. Δεν είναι λίγο και δεν είσαι υποχρεωμένη να το “συγχωρήσεις”. Υποχρεωμένη είσαι να φροντίσεις τον εαυτό σου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ένα από τα χειρότερα πράγματα που μπορεί να κάνει ένας γονιός είναι να κάνει διακρίσεις στα παιδιά του, να τα συγκρίνει, να υποτιμά το ένα και να εξυψώνει το άλλο για τους δικούς του λόγους. Έτσι καταστρέφονται αδερφικές σχέσεις χωρίς επιστροφή. Το κακό είναι ότι η μορφή των σχέσεων καθορίζεται από νωρίς και ό,τι και να κάνεις στη συνέχεια δεν αλλάζει. Αν σε υποτιμούσαν όταν ήσουν μικρός/η, ο,τι και να καταφέρεις στη ζωή σου στη συνέχεια, όσο και αν τους αποδείξεις ότι έκαναν μεγάλο λάθος, αυτοί θα επιμένουν να σε βλέπουν με τον τρόπο που σε έβλεπαν. Επειδή δεν γίνεται… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ πρέπει να αποχωρήσεις από αυτό το περιβάλλον.
Δεν εχω εμπειρια παρομοια με τη δικη σου αλλα αυτο που περιγραφεις μου θυμιζει περιπτωσεις που εχω διαβασει για golden child και scapegoat. Ισως αν ψαξεις με αυτη την ορολογια στο διαδικτυο να βρεις εμπειριες παρομοιες με τις δικες σου και να σε βοηθησουν να το επεξεργαστεις. Επισης νομιζω οτι η ψυχοθεραπεια θα σε βοηθησει πολυ, δεδομενης της χρονιας υποτιμησης που εχεις δεχτει στα πιο τρυφερα σου χρονια, να διωξεις τις φωνες τους απο το κεφαλι σου και να ανοιξεις τα φτερα σου οπως σου αξιζει.
Εγώ σε νιώθω Ζωή, πίστεψέ με, υπάρχουν και πολύ χειρότερα. Δίνεις όμως ελλιπείς πληροφορίες. Για τη μητέρα σου δεν λες, υπάρχει; Πως σου φέρεται; Ο πατέρας σου και η αδερφή σου συνέχιζαν να σου φέρονται άσχημα η ήταν μόνο η παιδική σου ανάμνηση; Γιατί υπάρχουν γονείς που νοιάζονται για τα παιδιά τους αλλά έχουν έλλειψη καλών τρόπων και τακτ και τα πληγώνουν άθελά τους, υπάρχουν όμως και γονείς πραγματικά κακοί και ακατάλληλοι που δεν αγαπάνε καν και κάνουν παιδιά για άλλους λόγους. Ενώ το σωστό θα ήταν να τεκνοποιουν μόνο όσοι έχουν αληθινή αγάπη και φροντίδα να δώσουν. Αν το… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατι ειναι κτηνη.
Καλα η “αδερφη ” πιο σκυλα πεθαινεις, ουτε μια φορα τον χρονο να την βλέπεις δεν της αξιζει.
Ο πατερας σου ομως θα επρεπε να μην μιλαει ετσι για εσενα και ειδικα πισω απο την πλατη σου διοτι ειναι αυτος που σε εφερε στον κοσμο και θα επρεπε να βλεπει και τα όποια θετικα πανω σου. Σιγουρα θα θελει να σου φορτωθει στα γεραματα και φυσικά του αξιζει να τον παρκάρεις σε κανενα ιδρυμα να δει ποσα απιδια χωρά το σακί.
Τους αξιζει να μην ξανασχοληθεις ποτέ και για κανεναν λόγο μ’αυτους τους δυο.
Για την αδερφή σου σκέψου επίσης ότι για 6 χρόνια είχε την προσοχή των πάντων, κ μετά ήρθες κ της “χάλασες” το μονοπωλειο. Ίσως να ζήλευε που είχες την προσοχή τους. Ίσως επίσης οι γονείς να έβλεπαν ότι ζήλευε κ να σε μείωσαν για να αισθανθεί εκείνη καλύτερα. Το έχω δει να γίνεται ουκ ολίγες φορές, να λένε στο μεγάλο παιδί “έλα, μα χαζο είναι το μωρό για αυτό κάνει έτσι” κ κάπως έτσι να ξεκινά μια ωραιότατη τοξική κατάσταση στην οικογένεια….
Απορώ γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου και στα καλοκαίρια σου. Τόσο ωραία νησιά, τι κάνεις κάθε καλοκαίρι με την αδελφή σου ??? Το να έχεις ίδιο αίμα με κάποιον σε κάνει οικογένεια στη χαρτούρα και τίποτα παραπάνω. Οικογένεια πραγματική όμως, στην ουσία της επουδενί είναι οι εξ αίματος συγγενείς. Είναι οι άνθρωποι που αγαπάμε μας αγαπούν, και είναι δίπλα μας ώστε να γίνουνε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας, κι εμείς αντίστοιχα στεκόμαστε δίπλα σε αυτούς.