Ποιά προβλήματα δημιουργούν οι συζητήσεις για παιδιά στις γυναικείες παρέες;
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σου Ρένα και παρέα…
Θυμάμαι πριν αρκετό καιρό είχα διαβάσει μια ερώτηση παρόμοια με αυτή που θα κάνω τώρα και τα σχόλια τα είχα βρεί κάπως επιθετικά, ψάχνω να βρω το άρθρο και δεν το βρίσκω τεσπά…
Είμαστε μια παρέα γυναικών -45+, ωραία;
Εγώ έχω κάνει τα παιδιά μου σε πολύ νεαρή ηλικία -20+, και μια άλλη δεν έχει παιδιά λόγω προβλημάτων, και ούτε πρόκειται να κάνει, τουλάχιστον βιολογικά . Όλες οι υπόλοιπες (4) έχουν κάνει παιδιά από 35 και πάνω, οπότε τώρα έχουν ηλικίες από βρέφη έως τα μέσα του δημοτικού.
Δεν μπορώ να καταλάβω, και πραγματικά με ξεπερνάει το γεγονός ότι πρέπει κατά τα άλλα γλυκύτατα παιδάκια να τα έχουμε συνεχώς στην παρέα, τελείως ανορίοτα , ωσάν μασκότ και κερασακια στην τούρτα, τα οποία γίνονται ενοχλητικά και πολύ ανασταλτικά για μία συζήτηση ή έναν καφέ ενηλίκων.
Εγώ ποτέ μα ποτέ δεν μπαστακωσα τα παιδιά μου σε συνθήκες και καταστάσεις που δεν σήκωναν παιδιά. Ποτέ μα ποτέ δεν τα άφησα να είναι ενοχλητικά ακόμη και σε πολύ δικούς μου ανθρώπους, και επειδή δεν είχα βοήθεια από γιαγιάδες μοιραζόμασταν τις εξόδους για ενήλικες με τον άντρα μου μια και μία. Προφανώς αυτό δεν το λέω για τις περιπτώσεις που πάνε θάλασσα ή για βόλτα στο πάρκο ή για οτιδήποτε ενα παιδί μπορεί να παίξει και να χαρεί, αλλά για περιπτώσεις ενός διωρου ή μονοωρου καφέ, για ένα κοκτέιλ ή για μια κουβέντα για προσωπικά ζητήματα…
Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να μιλάμε οοοολη την ώρα για τα παιδιά τους και τις μεθόδους ανατροφής και διαπαιδαγώγησης, πολλή την ώρα, κάνοντας κι όλας την άλλη κοπέλα που δεν έχει παιδιά να αισθάνεται άβολα και προφανώς άσχημα και δεν καταλαβαίνουν ότι γνωριζόμαστε 30 χρόνια και έχουμε ΚΑΙ 100 αλλά πράγματα να πούμε.
Είναι τόσο αγαπημένα μου άτομα που δεν θέλω να απομακρυνθω , αλλά έχει γίνει οριακά ανυπόφορο και ρωτάω αν έχω εγω γίνει παράξενη και η άλλη μου φίλη ζηλιάρα όπως έχει αρχίσει να πιστεύει και αυτή η γλυκούλα, ή οι άλλες το έχουν χάσει και έχουν γίνει φορτικες;
Έχουμε προσπαθήσει να θέσουμε το θέμα κόσμια και θεωρώ ότι δεν το αντιλαμβάνονται..
ΑΠΟ ΤΗΝ – Παράξενη και Ζηλιάρα
_________________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Η φιλία, αλλά ιδιαίτερα η γυναικεία φιλία, αλλάζει με την απόκτηση (αλλά και την ενήλικη αποκοπή του λώρου) των παιδιών. Αυτό συμβαίνει όχι επειδή η μητρότητα έχει αγιοποιημένο στάτους -που έχει κατά κάποιο τρόπο, στην κοινωνική συνείδηση, τουλάχιστον- αλλά επειδή οι μανάδες επωμίζονται τα κυρίως βάρη της γονεϊκότητας. Ακόμα και στις σπάνιες περιπτώσεις που δεν γίνεται κάτι τέτοιο, είναι τέτοια η ενοχή και το στίγμα που πολύς χρόνος καταναλώνεται να συζητά, να ασχολείται δηλαδή η μάνα με τα λόγια, για τα παιδιά ώστε να μειώσει τις εντυπώσεις ότι είναι μια κακή μάνα που ενώ έχει παιδιά, κοίτα να δεις την σουρλουλού ασχολείται και με άλλα πράγματα. Αυτή την μετάλλαξη την παθαίνουν κι οι μανάδες μεταξύ τους, λένε για τα παιδιά τους για να φανεί πόσο καλές μάνες είναι. Ο διαγωνισμός μητρότητας καίει και ζεματάει. Ακόμη. Γι’αυτό και βλέπεις επιθετικές συζητήσεις στα σχόλια ανάλογων ερωτημάτων. Και τα τελευταία χρόνια με τις βιολογικές διατροφές με γκότζι μπέρι, τις άπειρες χειροτεχνίες του Pinterest και τις διδαχές που ακολουθούν μοντεσσοριανή μέθοδο κι ανταλλάσονται σε ομάδες και φόρα μανάδων, ο διαγωνισμός αυτός έχει ενταθεί! Ωιμέ!
Ταυτόχρονα δυστυχώς ή ευτυχώς μόνο όταν κάνεις δικά σου παιδιά μπορείς να μπεις στη θέση της άλλης μάνας. Κι εμένα μου το έλεγαν και το κορόιδευα, αλλά έτσι είναι τελικά, το βλέπω τώρα. Φανταζόμαστε πράγματα κι οπωσδήποτε έχουμε κάποιο δικαίωμα παρατήρησης, ακόμα και κριτικής, έναντι των άλλων γονιών, στο μέτρο που βλάπτεται κάποιο παιδί, όχι για προσωπικές επιλογές ανατροφής. Όμως την ουσιαστική αγωνία δεν την περνάνε οι απ’έξω. Είναι ταυτόχρονα ένα μείγμα πανικού, τυφλής περηφάνειας, μεγάλου σιχτιρίσματος για τον κόσμο όλο που δεν μας καταλαβαίνει, και άφατης γλύκας που κάνουμε κάτι μεγαλειώδες χωρίς καθόλου να είμαστε μεγαλειώδεις οι ίδιες. Είναι δύσκολο να επικοινωνηθεί αυτό σε κάποια που δεν έχει παιδιά, γιατί εμείς ήμασταν κάποτε στη θέση της, αλλά εκείνη δεν έχει έρθει στην δική μας (ακόμα ή και ποτέ). Πιθανώς κάποιες συζητήσεις είναι κεκαλυμμένες μικρές κραυγές που ζητούν βοήθεια, κάποια που τα έχει περάσει να τις καθυσηχάσει, κάποια να τις καθοδηγήσει, τα’χουν χαμένα. Οπωσδήποτε όμως η διακριτικότητα, αλλά κι η ευγένεια, είναι αρετή. Δεν μπορεί να βγαίνουμε παρέα κι αντί να λέμε και κάτι δικό μας να λέμε συνέχεια για τα ρεψίματα του μικρού Κωστάκη και το πώς θα οργανώσουμε το πάρτυ της μικρής Μαιρούλας. Κι οι μανάδες οι ίδιες αυτά τα βαριούνται άλλωστε (ω ναι)! Και ειδικά λόγω ενσυναίσθησης οφείλουμε να συγκρατούμε την τάση μας αυτή. Επειδή μπορεί μια γυναίκα να είναι άτεκνη από επιλογή (που είναι θαυμάσιο και μπράβο της εφόσον έτσι νιώθει) αλλά κι από άλλες αιτίες. Μπορεί να μην μας ζηλεύει η άτεκνη, είναι εύκολη κατηγορία, αλλά να νιώθει η ίδια ανεπαρκής από όλο αυτό το κοινωνικό τσουνάμι που πέφτει πάνω της σε συγκεκριμένες ηλικίες. Εκεί, πρέπει να βάλουμε οι ίδιες ένα στοπ. Απλή γυναικεία αλληλεγγύη. Δεν θα νιώσω εγώ η υπέρατατη μανούλα υποβιβάζοντας μια άλλη γυναίκα. Για κανένα λόγο.
Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι άπαξ και μεγαλώσουν τα παιδιά τείνουμε να ξεχνάμε το τι περάσαμε. Είναι η άμυνα του μυαλού, απαλύνει τις κακές αναμνήσεις κι εντείνει τις θετικές, ώστε να ανταπεξέρθουμε στη ζωή. Μην πω κι ότι παίζει κι ένας άλλος ανομολόγητος λόγος που ντρέπομαι μεν να πω, είναι όμως η αλήθεια (και δεν ισχύει μόνον σ’αυτό): όσες φάγαμε το σκ@τό χωρίς βοήθειες και χωρίς διευκολύνσεις, ε, κάπως αγανακτούμε όταν άλλες διαμαρτύρονται για το τίποτα ή όταν τα έχουν όλα έτοιμα. Είναι ένα ποταπό κίνητρο που οφείλουμε να χαλιναγωγήσουμε και να αντιμετωπίσουμε μέσα μας για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Γενικά η μητρότητα είναι άσκηση ταπείνωσης κι όσο νωρίτερα το αντιληφθούμε, τόσο καλύτερα για μας.
Τέλος, το να φέρνουν τα παιδιά μαζί σε ενήλικες συναντήσεις για καφέ φαντάζομαι οφείλεται στο ότι δεν έχουν πού αλλού να τα αφήσουν! (επαναστατικό;) Μην κρίνεις μόνο από το δικό σου άντρα, πολλές δεν τολμάνε να πουν “κάτσε άντρηδε του σπιτιού με τα καμάρια μας, να βγω εγώ για καφέ με τις φιλενάδες μου που έχω θαφτεί κάτω από τόνους εμετού και γάλακτος”. Θα μου πεις αυτό είναι ζήτημα δικό τους με τους άντρες τους και θα έχεις δίκιο, όμως τι να σου παραδεχτούν εσένα; Ότι περνάνε λούκι; Αυτά τα παραδέχονται, αν ποτέ τα παραδεχτούν, αφού βγουν απ’αυτό. Δείξε έλεος.
Το ζήτημα αυτό της γυναικείας φιλίας και των συζητήσεων για παιδιά και συναντήσεις το επεξεργάζεται καλά η Ελένη Χαραλαμπούδη του 5 Μinute Mum καναλιού και σας βάζω το βιντεάκι της αυτούσιο. Είναι θέμα που ζεματάει!
(BTW, γενικά βρίσκω ότι αυτά που λέει σε όλα της τα βίντεο περί μητρότητας είναι ακριβώς στο στόχο)
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Έχω παιδί στα μέσα δημοτικού, όταν κανονίζουμε με φίλες για καφέ και κάποιες θέλουν φέρουν τα παιδιά τους λέω ότι δεν θα πάω. Θέλω να αφιερώσω στον εαυτό μου ένα δίωρο χωρίς περισπασμούς, χωρίς να ψάχνω να βρω τον σίφουνα γιο μου, χωρίς να ακούω ”μαμα-μαμα-μαμά-μαμά-μαμά”…Αν υπάρχει κάποια φίλη η οποία επίσης δεν ψήνεται για καφέ με παιδιά την παίρνω και βγαίνουμε μόνες. Δεν μπορώ να πιέζω τον εαυτό μου να προσαρμοστεί σε οποιαδήποτε συνθήκη πλέον, αρνούμαι. Κανονίζω βόλτες για τον γιο μου συνεχώς, πηγαίνουμε εκδρομές με φίλους του, τους καλούμε σπίτι , κάνουμε πάρα πολλά μαζί….εεεεεε μία βόλτα για… Διαβάστε περισσότερα »
Οι 4 τους είναι σε παρόμοια φάση και είναι λογικό να μονοπωλούν τη συζήτηση. Εάν δυσφορείς εσύ και η άλλη φίλη, ίσως θα έπρεπε να απομακρυνθείτε λίγο, όπως έχω κάνει κι εγώ όταν συνειδητοποίησα ότι δεν έχω πλέον κοινά με κάποια άτομα. Δεν είναι κακό, ούτε σημαίνει ότι παύεις να νοιάζεσαι, απλά όταν βρισκόμαστε με τους φίλους μας πρέπει να νιώθουμε όμορφα και όχι εκνευρισμό. Γνώμη μου.
Στην αντίστοιχη περίπτωση δικής μου παρέας (γνωριμία πολλών δεκαετιών) οι μαμάδες μιλούν σχεδόν αποκλειστικά για τα παιδιά τους, καθώς δεν μπορούν να μιλήσουν για τους εαυτούς τους, ούτε για την σχέση μεταξύ των μελών της γυναικοπαρέας. Αν γίνει αυτό θα πρέπει να έρθουν αντιμέτωπες με την πραγματικότητά και με τους εαυτούς τους, κιαυτό δεν είναι ούτε βολικό ούτε ευχάριστο. Προτιμούν να εστιάζουν αλλού. (Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε)
Εγώ κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι σε ένα μεγάλο ποσοστό τους, μιλούν για τους εαυτούς τους. Δηλαδή, μια μάνα που μιλάει συνέχεια για τα παιδιά της, πριν μιλούσε για κάτι άλλο. Με τα παιδιά γίνεται και πιο εμφανές γιατί δεν έχουν κάτι άλλο σημαντικό/ τρώει πολύ χρόνο κλπ.
Ανημερα του γραπτου διαγωνισμου του ΑΣΕΠ, που εδωσαν εξετασεις επι το πλειστον γυναικες (τουλαχιστον αυτο ειδα εγω), και ολες επιπεδου ΑΕΙ-ΤΕΙ, στους διαδρομους ΕΝΑ ηταν το θεμα που κυριαρχουσε : η γεννα και τα οποια προβληματα ανατροφης παιδιων (στα οποια κυριαρχουσε το φαγητο).
Οπως διαπιστωσα δε, η ηλικια καποιων κυριων, φανερωνε οτι πρεπει να ειχαν περασει αρκετα χρονια απο την στιγμη της γεννας, παρολα αυτα συζηταγανε τις οποιες επιπλοκες στον τοκετο,
Και οι νεωτερες τα προβληματα στο φαγητο.
Καμια ελπιδα..
Γιατι είναι ένα ανώδυνο θέμα για να σπάσει ο πάγος. Για να μην αρχίσω για τις κοινωνικές προεκτάσεις του γεγονότος ότι όταν μια γυναίκα κάνει παιδιά η αξια της ως εργαζόμενη πέφτει κατακόρυφα κι οπότε τα άτομα που κυριως θα κυνηγήσουν θέση στο δήμοσιο γιατί τους συμφέρει από κάθε άποψη είναι οι γυναίκες και δη μητέρες. Στο μέρος που έδωσα εγώ το θέμα συζήτησης ήταν “ποιο πτυχίο έχεις”
Ανώδυνο θέμα να συζητάς με αγνώστους τις επιλογές σου για ένα τόσο προσωπικό θέμα όπως η μητρότητα; Εγώ το αντιλλαμβάνομαι ως ένα πολύ ευάισθητο θέμα προς συζήτηση, πόσο μάλλον σε ένα περιβάλλον με αγνώστους που δεν μπορείς να ξέρεις ούτε αν θέλουν, ούτε αν έχουν, ούτε πως απέκτησαν παιδιά. Στο γεγονός ότι έχει κοινωνικές προεκτάσεις το ότι στοχέυουν στο δημόσιο σε μεγάλο ποσοστό νέες μητέρες θα συμφωνήσω, όμως δεν είμαι σίγουρη αν το πρόβλημα ξεκινάει από τον εργασιακό στήβο ή από τους μπαγλαμάδες που επιλέξανε για πατεράδες των παιδιών τους και το γεγονός ότι οι ίδιες θα προτημούσανε να κάτσουνε… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν εννοώ προσωπικές συζητήσεις “γιατί έγινες μητέρα”, αλλά small talk τύπου “αχ έχεις παιδακι, πόσο είναι; ” “Χαχαχ δύσκολη ηλικία, τρώει ή είναι σα το δικό μου που ζει με σκέτα μακαρόνια” κτλ κτλ.
Όσο για το δεύτερο θεμα, δεν έχω σύντροφο μπαγλαμα, αλλά ο ιδιωτικός τομέας είναι ιδιαίτερα σκληρός με τις περισσότερες γυναίκες και δη μητέρες. Ίσως όχι με όλες αλλά από την προσωπική μου εμπειρία και των φίλων μου (πχ απόλυση επειδή παντρεύτηκε κι άρα θα κάνει παιδί κάποια στιγμή ,απόρριψη βιογραφικου επειδή είναι 35 οπότε μπορεί να κάνει παιδί και δε συμφέρει κτλ).
Και πως έφτασε η συζήτησε στο “αχ έχεις παιδάκι”; Αυτό εννοώ ότι είναι άβολο έναν άνθρωπο που μόλις γνώρησες να τον ρωτάς αν έχει παιδιά, ή να αναφέρεις το γεγονός ότι εσύ έχεις παιδιά. Εγώ θα ένοιωθα πολύ περίεργα και θα σκεφτόμουν τι φρούτο είναι αυτό που μου έτυχε που σε επαγγελματικό setting το πρώτο πράγμα που σκέφτεται να συζητήσει είναι για παιδιά. Αν ήμουν εργοδότης πάντως τέτοιο άτομο δεν θα το προσλάμβανα, όχι γιατί έχω θέμα με τα παιδιά, αλλά γιατί ένας άνθρωπος που έχει ως πρώτο θέμα συζήτησης τα παιδιά και δη σε επαγγελματικό περιβάλλον, δεν είναι και… Διαβάστε περισσότερα »
προφανώς όταν πάμε κάπου για δουλειά έχουμε ήδη κανονίσει τι θα γίνει με τα παιδιά. Ο αλλος που ξέρει τι κάνω εγώ στο σπίτι μου? εξάλλου ο νόμος ορίζει πόσες και τι είδους άδειες δικαιούμαστε. Σε μεγάλες εταιρίες δεν υπάρχει πρόβλημα αντε να τις βρεις ομως με τον καθε κυρ Παντελή που περιμένει ότι ο υπαλληλος δε θα παίρνει ουτε άδειες ούτε ρεπό ούτε ο,τι δικαιούται από το νόμο.
Ζω επαρχία κι έχω περάσει τα όσα σε συνεντεύξεις για δουλειά τα πιο σκληρά σχόλια από γυναίκες εργογοτριες. Τα παιδια ειναι κόκκινο πανί. Με το πρώτο πτυχίο μου δεν είχα ελπίδες για δημόσιο τώρα όμως σκοπεύω να κυνηγήσω θέσεις. Δεν έχουμε όλες την ευκαιρία για μεγάλη καριέρα στον ιδιωτικό τομεα, μπράβο σε όσες το καταφέρατε πείτε και σε μας τον τρόπο να δούμε τι κάνουμε λάθος.
Τα παιδιά είναι κόκκινο πανί για την εργοδοσία αλλά αν οι έμφυλλοι ρόλοι της γονεικότητας ήταν μοιρασμένοι στα ίσα σε καθολικό επίπεδο τότε δεν θα μπορούσαν να γίνουν φυλετικές διακρίσεις από την εργοδοσία. Ο κυρ Παντελής ή θα έμενε χωρίς υπαλλήλους ή θα αναγκαζόταν να προσαρομστεί στην πραγματικότητα γιατί δεν θα είχε άλλη επιλογή. Όσο για την καριέρα, όσες γυναίκες ξέρω που τα καταφέρανε είναι γιατί τη βάλανε πρώτη προτεραιότητα στην ζωή τους και είχαν ανοιχτούς τους ορίζοντές τους σε όπου τους βγάλει ο δρόμος. Για αρχή φύγανε στο εξωτερικό και από εκεί μετακινούντουσαν από χώρα σε χώρα και από… Διαβάστε περισσότερα »
Η Χαραλαμπούδη είναι θεότητα.
τη λατρεύω
Εγώ θα μιλήσω σα 40αρα μαμά ενός νηπίου που δεν έχω βοήθεια. Τον άντρα μου φυσικά δεν τον θεωρώ βοηθεια, αλλά ισότιμο μέλος. Όμως ελάχιστες φορές μπορούμε να κρατήσουμε το παιδί ο ένας για να βγει ο άλλος.Τυπου 3-4 φορές μέσα στο χρόνο. Οπότε αν βγω με μια φίλη θα πάμε σε ένα μέρος κατάλληλο για παιδιά και θα ευχηθούμε να μπορέσουμε να πούμε και μια κουβέντα παραπάνω για κάτι άλλο, ή θα βγούμε ζευγάρια και θα μοιραζόμαστε τα παιδιά επιτόπου με το σύντροφο. Οι φίλες ευτυχώς έχουν παιδιά σε μικρές ηλικίες (κι είναι λίγο πολύ στην ίδια κατάσταση με… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό εξαρτάται από το άτομο και πώς αντιλαμβάνεται τη φάση “παιδί”, οι φίλες και γνωστές μου που θέλουν παραπάνω πράγματα απ’ τη ζωή τους, όμως ήθελαν ένα παιδί και αντιλαμβάνονται ότι το παιδί ενδεχομένως θα τους τα στερήσει και προσπαθούν να μη συμβεί αυτό, δε φέρνουν τόσο “το παιδί” στο προσκήνιο, αλλά κάνουμε κανονική συζήτηση όταν βρισκόμαστε, μόνο που υπάρχει και ένα μωρό μαζί, αλλά κατά τ αλλά όμως μια χαρά περνάμε, συζητάμε, πίνουμε καφέ, κάνουμε χαρές στο μωρό/μωρά και γυρνάμε σπίτια μας. Οι φίλες και γνωστές που αντιλαμβάνονται τη φάση “παιδί” ως the crowning achievement of their existence, ε… Διαβάστε περισσότερα »
Ενώ ούτε εγώ ούτε οι φίλες μου έχουμε παιδιά, με τον άντρα μου ξεκινήσαμε να κάνουμε παρέα με ενα ζευγάρι με δίδυμα 2 χρονών. Ανταλλάσσουμε επισκέψεις, πάμε και καφέδες και τριήμερες εκδρομες κ.ο.κ. σχεδόν πάντα μαζί με τα παιδιά και καμιά φορά και μαζί με σκυλιά η γάτες. Σε κάποια φάση εμμέσως πλην σαφώς ρώτησα την κοπέλα πως τους ήρθε να αρχίσουν τα κολλητηλικια με εμάς (που είμαστε πιο μικροί και άτεκνοι) και εμμέσως πλην σαφώς μου απάντησε ότι οι υπάρχουσες παρέες τους θεωρούν τεράστιο εμπόδιο την ύπαρξη μικρών παιδιών στην παρέα, ακόμα και τα δικά τους παιδιά αν είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ 36 χωρίς παιδιά. Σε μια δουλειά πέρσι με κουτσομπόλευαν που δεν είμαι παντρεμένη με παιδιά κι ότι έπρεπε ήδη να το βάλω μπρος. Πίστεψε με δεν ξερω και κατά πόσο θέλω να γίνω μητέρα, κάποτε θέλω κάποτε όχι. Δεν είμαι έτοιμη, υποθέτω. Κατανοώ τι θες να πεις. Είχα φίλες που με ξέκοψαν το 2015 διότι είχαν αποκτήσει παιδιά, οικογένεια, και εγώ δεν ήμουν σε θέση να τις καταλάβω. Η μια χώρισε πριν δυο ή τρια χρόνια και με θυμήθηκε ωσάν να μην πέρασε μια μέρα. Δεν έδωσα σημασία. Την άφηνα να μιλάει μόνη της και όντως το θέμα της… Διαβάστε περισσότερα »