Η Ρένα απαντά: Οι παρέες του συζύγου μας θάβουν οικογενειακώς

Αγαπητή Ρενα, εδώ και κάποιο διάστημα με απασχολεί αρκετά ένα θέμα κοινωνικό που αφορά τις φιλίες-παρέες.

Ειμαι περιπου 10 χρόνια με τον άνθρωπο μου και εχουμε και ένα παιδί. Είχαμε αρκετά διαφορετικές απόψεις στις αρχές, αλλά σε γενικες γραμμές κοινό πεδίο συνεννόησης και ο ένας ισορροπούσε τον άλλον. Αυτός πιο προσγειωμένος, δεν αγαπάει τις αλλαγές, λιγότερο παρορμητικός κλπ. Εγώ λίγο πιο σίφουνας, πιο παρορμητική, πιο αισιόδοξη, πιο χαρούμενη κλπ και είχα ταξιδέψει πολύ πριν τον γνωρίσω, όποτε ήθελα και μαζί να γνωρίσουμε τον κόσμο παρέα και με το παιδί μας. Ήμουν πολύ οκ να παίρνουμε και τον μικρό μαζί παντού από μικρή ηλικία. Μέχρι και ελεύθερο κάμπινγκ που αγαπώ τη φύση κάναμε και ήταν μωρό και ήταν μαγικά.

Η παρέα του, ήταν απλά καθημερινά παιδιά που στην αρχή τους συμπάθησα και όλα καλά. Γενικά είναι δύσκολο να αντιπαθήσω και γενικά δεν δίνω πολύ σημασία, όχι από αδιαφορία, αλλά επειδή δεν παρατηρώ και δεν υπέρ αναλύω, ή έστω αυτό παλιά. Γενικά, αργά η γρήγορα, όποιος με γνωρίσει θα πει ότι ειμαι στον κόσμο μου ή σε ένα παράλληλο σύμπαν οι δικοί μου όλοι, αλλά δεν ενοχλεί κανέναν, δεν είναι σε ανησυχητικό βαθμό.

Στο δια ταύτα τώρα. Πριν 7-8 χρόνια δούλευα σε ένα αντικείμενο πάνω στο οποίο δεν μου άρεσε. Πολύ σύντομα το κατάλαβα και αμέσως έκανα ένα δεύτερο μεταπτυχιακό, να ξαναμπώ στο πρώτο μου αντικείμενο. Άνοιξα δίκη μου επιχείρηση τότε, κανείς δεν με πίστεψε ποτέ σε αυτο. Μην πολυλόγω αυτή τη στιγμή έχω 2 υπαλλήλους και ένα worklife balance που για εμένα χει πρωταρχική σημασία στη ζωη μου. Ανεβαίνοντας αρκετά κλίμακα οικονομικά και έχοντας ελεύθερο χρόνο ως ένα βαθμό, είχαμε άνεση να φεύγουμε πόλλα ΠΣΚ, καλοκαίρι διακοπές, συνέχεια εξαφανιζόμαστε, φαγητά, φίλοι, δραστηριότητες, μακρινά ταξίδια κλπ. Είμαστε το ζευγάρι που, αν βρω χρόνο, θα κλέψουμε χρόνο να πάμε να φάμε ένα ωραίο πρωινό και να πιούμε τον καφέ μας με τον άντρα μου να τα πούμε και ας είμαστε μαζί όλη μέρα.

Όμως, με λύπη ανακαλύπτω το τελευταίο διάστημα ότι κάποιοι φίλοι μας που πραγματικά δεν μπορω να πιστέψω στα αυτιά μου μιλάνε παρά πολύ άσχημα για εμάς. Συκοφαντούν, φαντάζονται πράγματα και σπιλώνουν την προσωπικότητα μας χωρίς να τους έχουμε πειράξει ποτέ και ενώ μπροστά μας έδειχναν κάτι εντελώς διαφορετικό.

Δεν συζητάμε πόσα βγάζουμε, ούτε λέμε λεπτομέρειες, νομίζω δεν χρειάζεται αλλά ξέρουν ότι είμαστε οκ. Και ανήκουμε σε έναν κυκλο που σχετικά όλοι είναι πάνω από μέσο όρο. Πχ 1-2 γυναίκες φίλων με θάβουν πολύ που έχω φίλες και κάποιες πολύ όμορφες, και ότι κάτι δεν πάει καλά που κρατάω ακόμα τόσες φίλες και βγαίνουμε για φαγητά σαν βίζιτες μόνες μας, η που τολμάω και πάω ταξίδια μόνη (η αδερφη μου ζει Ευρώπη πάω την βλέπω). Και πού τα βρίσκουμε τα λεφτά και κάνουμε τη ζωη που κάνουμε. Ότι δεν έχω να τους πω εγώ συγκεκριμένα τίποτα και ότι δεν είμαι στο επίπεδο τους (να πω σε αυτό το σημείο ότι από μόρφωση στην παρέα την ευρύτερη είμαι η μόνη που έχω κάνει τόσα, αλλά δεν μου αρέσει να το αναφέρω γιατί πάλι δεν βρίσκω τον λόγο).

Υπάρχει μια τεράστια επίσης κόντρα για τη θρησκεία γιατί εγω είμαι αγνωστικιστής και σε ο ναι θρησκείες από όλο τον κόσμο, γιατί θεωρώ ότι κάπου συγκλίνουν, Ε αυτή η φράση έχει κάνει χαμό. Ότι είμαι άθεη και ό,τι να ναι. Δεν ξέρω γιατί με έχει σοκάρει τόσο. Δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ. Με αδιαφορία;

Κάποιοι φίλοι μας είπαν ότι πολλές φορές μου πετάνε σπόντες ή μου την λένε χωρίς να φαίνεται, και εγώ γελάω ή δεν φαίνομαι να προσβάλλομαι και ότι πρεπει να τους βάλουμε στη θέση τους. Μπορω να το κάνω αυτό, αλλά εμένα αυτό, δηλαδή να μπω σε αντιπαράθεση, ειρωνίες και κόντρα, με δηλητηριάζει και με μιζεριάζει. Πειράζει πραγματικά να αδιαφορήσω ή θα θεωρούμαι κάπως; Το θέμα είναι ότι μετά από καιρό πολλές φορές τα ξεχνάω και δεν κρατάω καν κακίες η μούτρα. Απλά πραγματικά η ζωη πολλές φορές με απομακρύνει και αδιαφορώ πραγματικά, δεν με ενδιαφέρει.

Γιατί το κάνουν αυτό οι άνθρωποι; Γιατί κακια; Γιατί άσχημες υποθέσεις χωρίς να μας ζουν ή να ξέρουν; Μιλάνε πολύ άσχημα για τον άντρα μου, ότι πριν με γνωρίσει δεν έκανε τη ζωη που έκανε και δεν του άρεσαν αυτά, και ότι έχει αλλάξει και το παίζει κοσμογυρισμένος. Εντωμεταξύ εμείς ποτέ δεν είμασταν σνομπ. Ποτέ όμως. Ποτέ δεν θάβουμε άλλους. Ναι, έχω πάθει τόσο σοκ. Δεν μπορω να καταλάβω πως γίνεται να πάμε για καφέ, να ρωτάνε με δήθεν χαρά και ενδιαφέρον, και να λένε τι ωραία οικογένεια που είμαστε, και μόλις φύγουμε να θάβουν. Πώς γίνεται αυτο….

ΑΠΟ ΤΗΝ – Σοκαρισμένη

______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Νομίζω μαζί με την αιώνια παθογένεια του κοτσομπολιού (που δεν είναι ελληνική πατέντα, αλλά απασχολεί πολύ την ελληνική κοινωνία ο έλεγχος του διπλανού) έχεις έρθει σε μετωπική σύγκρουση και με την αγνή ανόθευτη ζήλεια!

Καθώς πώς αλλιώς να αιτιολογήσω ότι απασχολεί η οικονομική σας δυνατότητα, το πώς βγάζετε τα λεφτά σας (!) και αν πηγαίνετε ταξίδια ή έχετε άνεση να εξαφανίζεστε τα σαββατοκύριακα. Θα ήθελαν κι εκείνοι, αλλά δεν… Πιθανότατα το ίδιο ισχύει και για τη μόρφωση, επειδή αναφέρεις ότι ήταν “απλά παιδιά” που συνήθως αναφέρεται σε μέση κοινωνικομορφωτική επιφάνεια. Κατανοητό ότι δεν το μοστράρεις, αλλά αυτά τα πράγματα μαθαίνονται.

Όμως δεν μπορώ να αγνοήσω και τον ξεκάθαρο μισογυνισμό που αιωρείται στην ατμόσφαιρα σαν οσμή από χαλασμένο κουνουπίδι. Αυτό το “γυναίκες μόνες σαν βίζιτες” είναι εντελώς αχώνευτο! Ή εκείνο το “πολύ όμορφες φίλες” που υποτίθεται ως παντρεμένη γυναίκα δεν θα έπρεπε να έχεις για να μην υφίσταται “πρόκληση” ή ρίσκο “τρίτου προσώπου”; Πόσο ποταπή σκέψη…

Κι επιπλέον ο μισογυνισμός εκδηλώνεται και με έναν άλλο ξεκάθαρο τρόπο. Σε κατηγορούν, άντρες αλλά και γυναίκες φίλες του άντρα σου, ότι τον άλλαξες, τον αλλαξοπίστησες, τον έκανες διαφορετικό. Κι εκεί είναι η ουσία της ενόχλησής τους. Ήρθες εσύ και τον έκανες να σηκωθεί σαν ψηλή παπαρούνα, όπως είσαι εσύ, και να ξεχωρίσει από το κοπάδι τις παπαρούνες, και ποιοί είστε εσείς στο κάτω κάτω για να ξεχωρίζετε ανάμεσα στις ταπεινές παπαρούνες του αγρού! Γιατί δεν κοκκινίζετε από ντροπή σαν τις παπαρούνες, λοιπόν, αλλά είστε τόσο αλλαζόνες ώστε γελάτε κι αδιαφορείτε από πάνω για όσα σας καταμαρτυρούν!

ΑΥΤΟ είναι το θέμα τους. Θέλουν να τους προσέξετε, να τους δώσετε την εξουσία (η εξουσία, για άλλη μια φορά) να σας κρίνουν. Να νιώσουν ότι μέσα στην ασημαντότητά τους είναι σημαντικοί. Η αδιαφορία σου και η μη ενόχλησή σου τους εξαγριώνουν επειδή ακριβώς η στάση αυτή αμφισβητεί το θεωρούμενο δικαίωμά τους να σας κάνουν κριτική με βάση τα δικά τους δεδομένα.

Αν η σχέση με όλους αυτούς απασχολεί τον σύζυγο, ίσως η προσέγγιση με το να τους διορθώσει (ώστε να εκλάβουν το μήνυμα ότι δεν σας είναι αδιάφορη η κρίση τους) να είναι θετική για το μέλλον. Η προσωπική μου όμως άποψη είναι δεν σας δένουν πράγματα με τον συρφετό αυτόν και καλύτερα θα ήταν να ξεκόψετε εντελώς. Έτσι κι αλλιώς εκείνοι σας έχουν διαγράψει.