Η Ρένα απαντά: Οι παλιές φιλίες πάνε στον παράδεισο;

Έχω 2 γνωστές που βρήκα από εφαρμογή, μια παλιά συμφοιτήτρια που τη βλέπω μια φορά το χρόνο, και αυτή τη “φίλη”, την Γιούλη, την οποία την ξέρω από το δημοτικό.

______________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σου Ρένα,

Έχω κι εγώ μια ιστορία με φίλη, και μόλις διάβασα αυτή που ανέβασες και λέω ας γράψω κι εγώ το θέμα που με τρώει τόσο καιρό.

Εγώ δεν έχω φίλες. Έχω δυσκολίες στην κοινωνικοποίηση, και τέλος πάντων αυτή εδώ δεν είναι η επιστολή οπου θα αναλύσουμε αυτό. (Ίσως το έχουμε αναλύσει σε άλλη…)

Έχω 2 γνωστές που βρήκα από εφαρμογή, μια παλιά συμφοιτήτρια που τη βλέπω μια φορά το χρόνο, και αυτή τη “φίλη”, την Γιούλη, την οποία την ξέρω από το δημοτικό.

Δεν κάναμε τόση “παρέα” παλιά, όσο τα τελευταία 4 χρόνια. Να σημειώσω ότι δεν μένουμε καν στην ίδια πόλη.

Η επικοινωνία λοιπόν με τη Γιούλη έχει ως εξής: εγώ της στέλνω σχεδόν απανωτά μηνύματα, για να πάρω τη γνώμη της για διάφορα θέματα, για το λόγο ότι πάντα ήμουν πίσω από τις εξελίξεις. Και στο σχολείο πχ. εγώ θα ρωτούσα να μου πουν για ρούχα, για αγόρια, γιατί δεν είχα ιδέα.

Αυτό συνεχίζεται ακόμα σε κάποιο μικρό βαθμό, αλλά μπορώ να πω ότι πλέον την ξεπέρασα και έχει μείνει αυτή πίσω.

Αυτό την κάνει να της βγαίνει θυμός απέναντι μου, γιατί πλέον δεν έχει το ρόλο της μεγάλης αδερφής ας το πούμε.. είναι σαν να μην την έχω πια ανάγκη.

Γενικά μου φέρεται άθλια, αλλά ας μην το αναλύσουμε ούτε αυτό τώρα. Ας επικεντρωθούμε σε μένα.
Εγώ η αλήθεια είναι ότι έχω ανάγκη να της στέλνω για να λέω τα νέα μου, να λέω καμία χαζομάρα, που μόνο με αυτήν μπορώ να πω, δηλ εννοώ με μια κοπέλα που ξέρεις τόσα χρόνια.

Η αλήθεια είναι ότι με τις γνωστές έχουν περάσει δύο χρόνια και ακόμα οικειοτητα δεν υπάρχει. Και αναρωτιέμαι αν είναι κανείς ικανός ως ενήλικας να αποκτήσει τελικά φίλους. (Ούτε αυτό να το συζητήσουμε.. το έχουμε συζητήσει σε άλλες επιστολές).

Οπότε ναι, έλεγα ότι έχω ανάγκη να της στέλνω.
Όμως εκείνη, δεν έχει. Έχει άλλες φίλες.

Δε μου στέλνει ποτέ από μόνη της, κάνει όλη τη μέρα να απαντησει (πιστεύω ότι με έχει βάλει σε σιγαση η κάτι τέτοιο), απαντάει στο 90% των περιπτώσεων με αρνητική χροιά, γενικά μου δείχνει ότι την πρήζω. Από την άλλη βέβαια η ίδια όταν θέλει κάτι ή όταν έχει κάτι να μου πει, θα μου στείλει. Αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι για το αν δε με θέλει τελικά.

Μου δημιουργεί βέβαια, πολύ τοξικά συναισθήματα η συμπεριφορά της. Μερικές φορές φτάνω στο αμήν με τις απαντήσεις της. Είναι ο ορισμός της τοξικότητας.

Εγώ μπορεί να είμαι τοξική σε ένα βαθμό επειδή στέλνω όλη μέρα, αλλά εκείνη είναι περισσότερο με τον τρόπο που απαντάει. Για να δώσω ένα παράδειγμα να καταλάβετε, πχ: με αποτρέπει πάντα από το να κάνω πράγματα που θα με οδηγήσουν σε κάτι καλό. Ο λόγος είναι επειδή ενδομυχα -και ίσως όχι τόσο ενδομυχα-, ζηλεύει.

Εκείνη δεν κάνει τίποτα γενικά από αυτά που θα ήθελε. Όταν τα κάνω εγώ, δεν αντέχει.
Και ένα δεύτερο παράδειγμα: θέλει να με ελέγχει και όταν χάνει τον έλεγχο -aka δεν ακολουθώ τις συμβουλές της- τρελαίνεται.

Κι ένα τρίτο: είναι φοβερό πνεύμα αντιλογίας, πάντα θα πει το αντίθετο από μένα, και αυτό με φτάνει στα άκρα κάποιες φορές, δεν αντέχω να την ακούω, δεν παλεύεται, δεν μου δίνει σε τιποτα δίκιο, δεν δείχνει πότε καμία κατανόηση προς εμένα.

Η δική μου η στάση είναι πάντα φιλική και με κατανόηση προς τη θέση της, απλά το λαθος που κάνω είναι ότι πρήζω με πολλά μηνύματα.

Με αυτά που ανέφερα λοιπόν ως δεδομενα, θεωρείτε ότι αξίζει να συνεχίσω να της στέλνω; Τι πρέπει να κάνω γενικά με τη στάση που σας περιέγραψα? Μήπως να το πάρω απόφαση και να ψάξω αλλού;

Γενικά έχω καταλάβει ότι είναι καλύτερα να επιλέγεις θέση. Η την έχω φίλη, η δεν την έχω. Αυτό το “την έχω και δεν την έχω”, καταντάει πολύ κουραστικό. Δεν ξέρω αν μπορώ να ποντάρω σε αυτήν, δεν ξέρω τι να περιμένω από κάθε της απάντηση. Άλλες φορές θα απαντήσει φιλικά, άλλες φορές θα απαντήσει λες και είναι εχθρός μου. Αυτή η ενδιάμεση στάση πιστεύω μου δημιουργεί πολλη αστάθεια, μη ασφάλεια. Είναι σαν τις ελεύθερες σχέσεις κάπως. Πολλές φορές είναι καλο να κόβεις κάποιες καταστάσεις. Τα πράγματα πρέπει να έχουν ένα τέλος. Τι πιστεύετε;

Όσο για εκείνη, γενικά δε ξέρω πως να εκλαβω τη στάση της. Μου δείχνει ότι δε με θέλει; Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ναι. Γιατί με ξέρει απο το δημοτικό και κάνει ακόμα με όλη την παλιά παρέα, παρέα. Πιστεύω δεν με κόβει γιατί απλά δε θέλει να με κόψει. Ίσως με αποδέχεται σαν αναγκαίο κακό; Ίσως δεν είναι άνθρωπος που φτάνει στα άκρα;

Αν λαβω υπόψη μου ότι με την πρώτη της σχέση είναι 11 χρόνια μαζί και δεν έχει χωρίσει ενώ δεν περνάει και πολύ καλά, μάλλον δεν είναι άνθρωπος που δίνει εύκολα τέλος.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Παλιά φίλη

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Η ζωή είναι κάπως περίπλοκη, δεν είναι άσπρο-μαύρο, και δεν μπορείς πάντοτε να διαλέγεις θέση όπως το θέτεις, ή έχεις φίλη ή δεν έχεις. Υπάρχουν διαβαθμίσεις στις φιλίες, όπως και στις ερωτικές σχέσεις, όπως και στα περισσότερα πράγματα.

Αυτό που εγώ κατανοώ είναι ότι έχετε έναν άτυπο ανταγωνισμό ποιά θα έχει το πάνω χέρι, ίσως εκείνη περισσότερο από σένα, ιδιαίτερα επειδή κάποτε ήταν σίγουρη ότι σε κατευθύνει και της λείπει η απόλαυση, η ηδονή της εξουσίας πάνω σε ένα άλλο άτομο. Γι’αυτό εκνευρίζεται άμα δεν ακολουθείς αυτά που σου λέει.

Από την άλλη πλευρά η σχέση σας μοιάζει να βασίζεται κυρίως στην παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος που γνωρίζεστε. Κάποια στιγμή μεγαλώνοντας θα συνειδητοποιήσεις κι εσύ ότι οι σχέσεις που δομήθηκαν στην παιδική-εφηβική ηλικία ήταν μεν σε πρωτόγνωρες βάσεις λόγω της αθωότητας της ηλικίας και των άγουρων συναισθημάτων, όμως δεν αρκεί μόνον η παρέλευση του χρόνου για να διατηρηθούν υγιείς. Πρέπει και να μπορείτε να μοιραστείτε πράγματα εκ νέου και να υπάρχει αμοιβαίο ενδιαφέρον. Αν την πρήζεις, όπως λες, δεν είναι καλό σημάδι ότι υφίσταται κάτι τέτοιο. Επομένως αν δεν στέλνει δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να στέλνεις ούτε εσύ. Ίσως δεν έχει το κουράγιο να σου πει ότι δεν θέλει. Άλλωστε είναι πάντα καλύτερα οι συζητήσεις να γίνονται δια ζώσης ή έστω τηλεφωνικά, ώστε η επικοινωνία να έχει εξωλεκτικές γέφυρες.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News