προσωπικές
_____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γλυκιά μου Ρενα γεια σου! Ειμαι 27 χρόνων και διαβάζω πολλά χρόνια την στήλη σου, οι απαντήσεις και η καθαρή ματιά σου με έχουν βοηθήσει πολλές φορές για αυτό πήρα το θάρρος να πω και εγώ το πρόβλημα μου.
Σου γράφω μετά από πολλές μέρες που ξυπνάω με κρίσεις πανικού, που δεν μπορώ να φάω και το άγχος μου δεν με αφήνει να σκεφτώ τίποτα. Το πρόβλημα μου είναι ότι η ζωή μου αλλάζει ριζικά. Μετά από χρόνια που σπούδαζα επαρχία και είχα συνηθίσει να υπάρχω μέσα στα πλαίσια μιας πολύ συντροφικής παρέας όπου κάναμε τα πάντα μαζί αναγκάζομαι να έρθω στην Αθήνα για να μπορέσω να βρω δουλειά. Είμαι ήδη έναν χρόνο εδώ και ευτυχώς υπάρχουν φίλοι που θα βγούμε και θα περάσουμε όμορφα αλλά μέχρι εκεί. Εδώ νιώθω πως δεν έχω ουσιαστικές σχέσεις και κανείς δεν με νοιάζεται πραγματικά. Δυστυχώς είμαι άνθρωπος που χρειάζεται πάρα πολύ την συντροφικότητα και την αγάπη με άλλους ανθρώπους, κάτι που με δυσκολεύει πολύ στη νέα φάση που έχει μπει η ζωή μου καθώς όλοι μας έχουμε δουλειές, υποχρεώσεις και συνεπώς όχι αρκετό χρόνο. Ο λόγος που είμαι αυτές τις μέρες σε τόσο κακή κατάσταση είναι ότι οι κολλητές μου μετακόμισαν στο εξωτερικό μόνιμα και πλέον δεν θα μπορώ να τις βλέπω. Επίσης το αγόρι μου με χώρισε. Δηλαδή οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι χάθηκαν από τη καθημερινότητά μου και τώρα νιώθω τόσο άδεια και μόνη μου.
Ξέρω πως πρέπει να βγω και να γνωρίσω καινούριο κύκλο αλλά μου φαίνεται αδύνατον. Γιατί με όσους μιλάω τα ίδια μου λένε, ότι όλοι βάζουν προτεραιότητα σχέσεις και δουλειές, ότι δεν έχουν χρόνο, ότι όσο οι άνθρωποι μεγαλώνουν τείνουν να κλείνονται στις ήδη προϋπάρχουσες σχέσεις τους και πλέον δεν είναι ανοιχτοί. Όσα σχόλια διαβάζω και εδώ σε παρόμοια θέματα δυστυχώς λένε τα ίδια και είναι κάπως απαισιόδοξα. Φοβάμαι πως η ζωή μου θα είναι έτσι από δω και πέρα και απογοητεύομαι με τον εαυτό μου που σκέφτομαι έτσι. Δεν ξέρω τι ακριβώς περιμένω για απάντηση, ίσως κάτι να μου δώσει λίγο ελπίδα
Υ,Γ έχω σκεφτεί να πάω σε ψυχολόγο για υποστήριξη αλλά δυστυχώς το οικονομικό δεν μου το επιτρέπει
ΑΠΟ ΤHΝ – Μόνη της
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Σε ευχαριστώ πολύ.
Κοίτα να δεις κάτι. Ο ψυχολόγος, που τον βάζεις στο τέλος ως αποποίηση ευθύνης, προτείνεται συχνά από τον κόσμο επειδή μοιάζει ο σύγχρονος τρόπος επίλυσης προβλημάτων. Θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω. Ο ψυχολόγος είναι χρήσιμος όταν μας βοηθάει να δούμε μοτίβα συμπεριφοράς δικά μας και μας ωθεί να τα αλλάξουμε. Εμείς να τα αλλάξουμε. Δεν θα μας βρει φίλους, ούτε θα μας βοηθήσει να αιτιολογήσουμε γιατί έφυγαν οι φίλοι μας στο εξωτερικό, ούτε θα τους φέρει πίσω, ούτε τίποτα τέτοιο. Ούτε έχει να μας βοηθήσει σε κάτι στην φυσιολογική ανθρώπινη μοναξιά κι ανασφάλεια μπροστά στο άγνωστο. Αυτά υπήρχαν από πάντοτε, λες να κατέφευγαν οι άνθρωποι στον ψυχολόγο; Πού θέλω λοιπόν να καταλήξω;
Η ανασφάλεια της μετακόμισης και του αγνώστου, η αλλαγή ρουτίνας, η μετακίνηση από ένα μικρότερο μέρος σε ένα πολύ μεγαλύτερο, ο αποχωρισμός με τους αγαπημένους σου, σύντροφο και φίλους, είναι μια απολύτως ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ αντίδραση. Τώρα το timing είναι κάπως θλιβερό επειδή πενθείς την ρήξη με το παρελθόν κι αυτό παίρνει κάποιο χρόνο. Ούτε η ζωή θα είναι από δω και μπρος έτσι. Η ζωή είναι όπως την κάνουμε να είναι, εκτός κάποιων πραγματικά συγκλονιστικών γεγονότων που μπαίνουν σφήνα ή συστηματικών καταστάσεων που συνθλίβουν. Πάντα υπάρχουν περιθώρια να βελτιστοποιήσουμε το παρόν μας. Όμως πρόσεξε. Η κοινωνικοποίηση δεν είναι κουμπί που το πατάς και ανάβει και τσουφ, βρίσκεις νέους κολλητούς ξαφνικά!
Αν βρεις ή έχεις βρει δουλειά η κοινωνικοποίηση σε πρώτο στάδιο θα έρθει από κει. Κατόπιν η καθημερινή συναναστροφή με άτομα που βλέπεις συχνά, στη γειτονιά, στις υπηρεσίες, στα καταστήματα όπου ψωνίζεις τακτικά, θα σου δώσει την αίσθηση της ζεστής ανθρώπινης επικοινωνίας που δίνει θάρρος και κάποια αισιοδοξία. Κατόπιν έρχεται η ώρα να οργανωθείς. Να εγγραφείς σε κάποιο σύλλογο, σε κάποια δραστηριότητα (του δήμου, κάθε δήμος έχεις άφθονες, μπες στην ιστοσελίδα του), σε εθελοντισμό, σε ομάδες στα σόσιαλ μίντια με κοινά ενδιαφέροντα. Θα συμμετέχεις και θα γνωριστείς με νέο κόσμο. Με πολλούς δεν θα προκύψει τίποτα, με κάποιους όμως θα θελήσετε να ξαναιδωθείτε, να επικοινωνείτε, να πάτε κάποια εκδρομή, να γίνετε -τελικά- φίλοι. Δώσε ευκαιρίες και χρόνο στον εαυτό σου. Περνάς φάση και θα περάσει.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αρχικά, πώς δεν σου το επιτρέπει το οικονομικό σου μετά από αυτά τα μέτρα στη ΔΕΘ. άσε που αυτή η χώρα είναι ζάχαρη, όπως λέει ο λατρεμένος παλιομαλάκας — στα παρέχουν όλα, και όσον αφορά τη σωματική αλλά και την ψυχική υγεία. Σοβαρά τώρα, κορίτσι μου, σε νιώθω απόλυτα. Κι εγώ χώρισα και έκανα πέρα και τις πιο κοντινές μου φίλες μέσα σ’ ένα χρόνο. Ήταν ξύλο φέτος. Θα σου πω κάτι: πρόσεχε από τώρα που είσαι μικρή το πώς διαχειρίζεσαι τα συναισθήματά σου. Εμένα με όλα αυτά, μου βγήκαν ψυχοσωματικά. ΚΑΘΕ ΜΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, ΚΑΝΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ. Έστω… Διαβάστε περισσότερα »
Darling τώρα με το αφορολογητο ολες εσείς οι νέες θα πηγαίνετε κρουαζιέρες στον Σαρωνικό! Τυχερουλες! Για εμας δεν πειράζει,μπάνια στη Βάρκιζα.
Ζ Α Χ Α Ρ Η!
Η μόνη μου ένσταση είναι το 13ωρο.
Ρε συ, 13 ώρες σκλαβ… εεε, δουλειά.
Και δεν υπολογίζεις 2 ώρες για πήγαινε-έλα;
Και 8 ώρες ύπνο, για να διατηρήσεις την ψυχική ηρεμία που τόσο εύκολα σου εμπνέει αυτή η χώρα.
Μία ώρα κενό — δεν είναι πολύ;
Φυσικά και είναι πολύ μία ώρα κενό. Ξέχασες να προσθέσεις την προσωπική υγιεινή (τουαλέτα, μπάνιο, μαλλιά) και το φαγητό (εκτός αν είσαι απ’ αυτές τις “κακομαθημένες” που τρώνε ΜΟΝΟ στην δουλειά για ένα ΟΛΟΚΛΗΡΟ δεκάλεπτο). Είδες πως σου την γέμισα την μία ώρα; Τώρα είσαι μία ευτυχισμένη, περήφανη Ελληνίδα. Το σ/κ ΟΟΟΛΕΕΣΣ οι δουλειές του σπιτιού και πάλι δουλειά -μην ξεχνιόμαστε-. Σ’ αυτήν την δεύτερη, την συμπληρωματική γιατί η πρώτη δεν φτάνει ούτε για το νοίκι.
οι ανάγκες στην τουαλέτα, το φαγητό, το μπάνιο είναι δικαιολογίες. όπως και η προσωπική ζωή. όποιος θέλει βρίσκει χρόνο. μην είμαστε και αχάριστοι.
Θα σας πρότεινα να γραφείτε σε σχολή χορού αν σας αρέσει η μουσική και η εκτόνωση.
Θα γυρνάτε σπίτι άλλος άνθρωπος συν τις γνωριμίες που θα κάνετε.
‘Eχω βρεθεί στη θέση σου και μάλιστα πάνω από μία φορά τόσο εδώ, όσο και στο εξωτερικό. Οι μεταβατικές περίοδοι της ζωής μας είναι δύσκολες. Φίλοι φεύγουν, σχέσεις τελείώνουν, οι συνθήκες της ζωής μας αλλάζουν.
Δώσε χρόνο στον εαυτό σου να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση. Μπορεί να καταφέρεις να βρεις νέους φίλους με τους οποίους οι σχέσεις δεν θα είναι επιδερμικές. Να είσαι ανοιχτή σε νέες γνωριμίες. Βρες δραστηριότητες για τον ελεύθερο χρόνο σου που σε ευχαριστούν. Δεν γίνονται όλα κατά παραγγελία και όταν θες. Θέλουν υπομονή και χρόνο.
👌👌
Είχα βρεθεί κι εγώ στη θέση σου ακριβώς στην ηλικία που έχεις εσύ! Είχε χαθεί η γη κάτω από τα πόδια μου, ένιωθα αβοήθητη και έκλαιγα συνεχώς. Προσπάθησα πολύ, έκανα νέες παρέες, πήγαινα όπου με καλούσαν, άρχισα πολλές δραστηριότητες, πήγαινα σε ιβέντ μόνη μου (και όλα αυτά ήταν αρκετά κόντρα στο χαρακτήρα μου, πάντα βρισκόμουν πριν στην ασφάλεια της παρέας και του τότε αγοριού μου και απέφευγα νέες γνωριμίες). Και εννοείται πολλά τηλέφωνα με τα αγαπημένα πρόσωπα. Στο τέλος κατάφερα να χτίσω μια νέα καθημερινότητα που να μου αρέσει αλλά το βασικότερο? Πάτησα στα πόδια μου, έμαθα να φροντίζω εγώ… Διαβάστε περισσότερα »
Απο τον τιτλο νομιζα οτι ειχαμε νεκρούς. Ευτυχώς ολα καλά, τιποτα που δεν φτιάχνεται…
Οι συγκυρίες δε βοηθούν.
Δε λες πού βρίσκεται το πατρικό σου.
Είσαι 26, πολλοί δεν έχουν φύγει από το πατρικό σε αυτή την ηλικία.
Υπάρχουν σε δημόσια νοσοκομεία ή σε δήμους ψυχολόγοι, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν, αν έκλεινες ένα ραντεβού.
Είσαι μικρή, θα επανακάμψεις.
Να θυμάσαι όμως, όταν σε πιάνει το παράπονο, ότι η ζωή δε μας χρωστάει.
Το μόνο σίγουρο,η ζωή δεν μας χρωστάει.👌
Τι ωραία απάντηση!
εχω υπαρξει σε ανάλογη φάση, και τωρα είμαι μάλλον, χωρισμένη πρόσφατα επίσης να σου πω τον τελευταίο μήνα, νιώθω ότι βρίσκω ένα νόημα μεσα στην απώλεια. Περνάω αρκετές ώρες μόνη μου (που δεν το έχω συνηθίσει). Είναι και ωραία, είναι και αποπνικτικά ωρες ωρες, αναλόγως. Όλα μεταβατικα είναι. Ακόμη κι αυτά που κάνουμε σε ρουτίνες, παλι μεταβατικά είναι, κι ας δημιουργούν την εντύπωση της καταστασης (της σταθερότητας). Η διαφορα είναι ότι όταν μπαίνεις σε μια ρουτίνα (όποια κι αν είναι αυτή), ακριβώς επειδή ξέρεις μεχρι ενός σημείου τι να περιμένεις, νιώθεις μια πλήρωση κάθε φορά που αυτό όντως συμβαίνει, είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Μια από τα ίδια εδώ. Οι λιγοστοί φίλοι που είχα, πλέον, έχουν άλλες προτεραιότητες, συν του ότι είναι μακριά μου. Βγαίνω με κάποιες παρέες δυο φορές την εβδομάδα αλλά δεν είναι το ίδιο, ούτε νιώθω κοντά. Εγώ προσωπικά το συνήθισα, χωρίς να έχω αποκλείσει το ενδεχόμενο στο μέλλον να βρω καλούς φίλους αλλά νιώθω πως όντως μετά από κάποια ηλικία, κανείς δεν έχει τη διάθεση να δαπανήσει χρόνο σε νέους φίλους, όλοι μένουν στον κύκλο τους, ο οποίος μειώνεται κιόλας. Παιδιά δεν έχω, οπότε πάνε και οι γνωριμίες με μαμάδες… Η λύση των χόμπι φαίνεται ελκυστική, λέω να την δοκιμάσω…