Η Ρένα απαντά: Ο σύζυγος δεν αποδέχεται τον ομοφυλόφιλο γιο μας

Δεν θα είχα κανενα πρόβλημα αν δεν ήταν ο άντρας μου τόσο αρνητικός. Δεν ξέρει ότι ο γιος μας θα έρθει στο γαμο ζευγαρωμένος και θα συστήνει το αγόρι του ως “ο σύντροφός μου”.

___________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρενα σε χαιρετω. Με εχεις βοηθησει πολυ καθως σε διαβαζω. Εχεις πολυ ξεκαθαρη ματια και βαζεις τα πραγματα στη σωστη τους θεση παντα.

Ο γιος μου κοντευει 26 χρονων και ειναι ομοφυλοφιλος. Το γνωριζω εδω και χρονια. Στον πατερα του το ειπε εδω και 3 χρονια. Οταν το πρωτοκαταλαβα, πριν απο 10 χρονια, επαθα σοκ, περασα απο διαφορες φασεις και τελικα το αποδεχτηκα. Οταν εκανε την πρωτη του σχεση χαρηκα πολυ. Δεν θελω να ειναι μονος του. Εχει και θεματα με μεγαλο αγχος και καταθλιψη και θελω να εχει χαρα στη ζωη του. Η σχεση αυτη κρατησε σχεδον 3 χρονια. Τωρα ειναι σε μια νεα σχεση. Θελουν να μεινουν μαζι σε αλλη πολη απο τη δικη μας. Τωρα ζει μαζι μας για οικονομικους λογους. Προετοιμαζεται με μεγαλη ανυπομονησια να φτιαξουν το σπιτι τους και να ζουν μαζι. Γνωρισα το αγορι του και ο πατερας του επισης. Οταν μου μιλαει για τα προσωπικα του χαιρομαι και δεν βρισκω τιποτα αφυσικο στη σχεση του με ενα αλλο αγορι. Νιωθω οπως κι αν μου μιλουσε για ενα κοριτσι.

Το προβλημα ειναι οτι ο αντρας μου στην πραγματικοτητα δεν το εχει αποδεχτει. Δεν συμφωνει καθολου μ αυτο που γινεται. Κραταει μια σταση τυπικη. Δεν μαλωσε μαζι του, ουτε του ειπε την αντιρρηση του. Αλλα και δεν ρωταει τιποτα για τη ζωη του, για το πώς αισθανεται, για το τί προγραμματιζει, αν ειναι ευχαριστημενος απο τη σχεση του. Τιποτα. Υπαρχει μεταξυ τους μια κρυα ατμοσφαιρα. Βεβαια αυτο ισχυει απο τα τελευταια χρονια της εφηβειας. Ηταν παντα υπιστηρικτικος στο οικονομικο και στα θεματα σπουδων κλπ αλλα παντα απομακρυσμενος και μου εδινε την εντυπωση οτι υπαρχει ζηλεια απι τη μερια του.

Το παιδι μας, που κανει ψυχοθεραπεια εδω και μερικα χρονια, προσπαθει με νυχια και με δοντια να ισορροπησει και να τιναξει απο πανω του τις ενοχες και την ντροπη. Θελει να ζησει τηζωη του με τα δικαιωματα που εχουν ολοι. Αποφασισε οτι δεν θα κρυβεται. “”Δεν ειναι ωραια η ζωη με τα ψεμματα” μου ειπε. “”Θελω να ζω ελευθερος. Να μην κρυβομαι, να μην ντρεπομαι””. Ολοι οι καλοι του φιλοι το ξερουν και τον στηριζουν απολυτα. Τωρα αρχισε να το λεει και σε καποιους αλλους που εμπιστευεται.

Μια καλη του φιλη μας καλεσε στο γαμο της (ειμαστε οικογενειακοι φιλοι) και θα ερθει μαζι με τον συντροφο του, επειδη η φιλη του τον καλεσε κι αυτον. Δεν θα ειχα κανενα προβλημα αν δεν ηταν ο αντρας μου τοσο αρνητικος. Δεν ξερει οτι ο γιος μας θα ερθει στο γαμο ζευγαρωμενος και θα συστηνει το αγορι του ως “ο συντροφος μου”. Ξερω οτι θα σοκαριστει οταν το μαθει. Εγω θα απορροφησω ολή την αντιδρασή του. Το ξερω. Και αγχωνομαι πολυ. Πάντα προσπαθούσα να προστατεύσω το παιδί μας από την αρνητική του ματιά και το θυμό του για διάφορα που δεν του άρεσαν πάνω του καθώς μεγάλωνε. Πάντα έτσι ήταν ως πατέρας. Δεν βέβαια καθόλου βίαιος, ούτε καν λεκτικά. Απλά έχω βαρεθεί να τον κατηγορεί κατά καιρούς σε μένα για το ένα ή το άλλο. Και μιλαμε για ενα παιδι με πολυ καλη συμπεριφορα και σεβασμο σε μας και σε ολους τους ανθρωπους, καλοκαρδο, εξυπνο, με ισχυρη προσωπικοτητα, μορφωμενο, με χιουμορ και πληγωμενο απο την ψυχροτητα που παιρνει από τον πατερα του εδω και χρονια.

Φοβαμαι να τον αντιμετωπισω. Ξερω οτι το προβλημα ειναι δικο μου. Σκεφτομαι πολυ. Πότε εχω θαρρος και πότε ειμαι εντελως απελπισμενη με την σκεψη οτι θα αρνηθει να μας ακολουθησει στο γαμο και ο γιος μου θα καταλαβει το λογο και θα το παρει ως απορριψη απο τον πατερα του και θα πληγωθει ακομα περισσοτερο και η σχεση τους θα διαραγει εντελως. Δεν το θελω αυτο. Δεν θα κανει καθολου καλο στο παιδι. Παντα του εκρυβα οσα μου ελεγε ο πατερας του εναντιον του. Αντιθετα του ελεγα πραγματα που τονωναν την εικονα του πατερα του. Και συγκρατουσα τον αντρα μου να μην του ξεφουρνισει καμια φορα ολα αυτα τα ασχημα που πιστευε γι αυτον.Σε ενα νεο παιδι που παλευει τοσα χρονια με την καταθλιψη και το μονο που χρειαζεται ειναι να εχει δυο δικους του ανθρωπους να στηριχτει.

Και τωρα, εξαντλημενη, μετα απο 10 χρονια παλης να πρεπει να τα βαλω οχι με την κοινωνια, εκει μπορω να ειμαι πολυ μαχητικη. Πρεπει να αντιμετωπισω τον αντρα μου, που δεν ξερω γιατι τον εχω ακομα τοσο ψηλα, ενω στην πραγματικοτητα δεν τον αγαπω, ουτε τον εκτιμω πια καθολου. Με εχει απογοητευσει για πολλα πραγματα αλλα θα τα παρεβλεπα, ολοι εχουμε ελαττωματα. Αλλα αυτη η μαχη του εναντια στο μοναχοπαιδι μας με εκανε να χασω την αγαπη μου σιγα σιγα. Η μεγαλυτερη ομως αμφιβολια μου ειμαι εγω. Γιατι φοβαμαι να τον αντιμετωπισω; Μηπως τελικα πιστευω οτι εχει δικιο που ντρεπεται την κοινωνια; Γιατι δεν τον αμφισβητω καθετα και απολυτα κι ό,τι γινει; Καθως σου γραφω παιρνω θαρρος. Μαλλον αυτο θα κανω.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Θαλλασινη

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Αγαπητή φίλη, σε ευχαριστώ πολύ για τα όμορφά σου λόγια. Εύχομαι πάντα χρήσιμη να είμαι. Για να πάμε στο παρόν ζήτημα.

Κατ’αρχάς να χαίρεσαι το παιδί σου, που απ’όσο το περιγράφεις είναι ένα πάρα πολύ καλό άτομο, χρήσιμο στην κοινωνία. Κάτι καλό κάνατε κι εσείς για να βγει έτσι. Και βλέπω ολοκάθαρα ότι η δική σου πλευρά, με την ζεστασιά σου, την αγάπη, την αποδοχή σου συνέβαλε τα μέγιστα.

Κατόπιν έχεις δύο ξέχωρα θέματα και για να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα δεν πρέπει να τα μπλέξουμε.

Το πρώτο θέμα είναι ότι θα ήθελες να έχει το παιδί σου την αποδοχή του πατέρα του, για τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, αλλά και γενικότερα. Γράφεις: «Δεν συμφωνεί καθόλου μ αυτο που γίνεται. Κρατάει μια στάση τυπική. Δεν μάλωσε μαζι του, ούτε του ειπε την αντιρρηση του. Αλλα και δεν ρωτάει τίποτα για τη ζωή του, για το πώς αισθάνεται, για το τί προγραμματιζει, αν ειναι ευχαριστημενος απο τη σχέση του.» Μέχρι εδώ δεν μπορείς ουσιαστικά να του προσάψεις κάτι, καθώς δεν μπορεί κάποιος να αναγκάσει κάποιον να αποδεχτεί κάποιον άλλον στα πράγματα που θέτεις. Ταυτόχρονα δεν χρειάζεται να συμφωνήσει με κάτι, η φύση του παιδιού σου είναι συγκεκριμένη, σε αυτό δεν χρειάζεται να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει, δεν είναι θέμα προς ψήφιση. Έτσι είναι, πάει και τελείωσε! Δηλαδή κατανοώ ότι θες να δώσει την ευχή του ας πούμε, αλλά και πάλι δεν κάνει κάτι που να τον εμποδίζει.

Παρακάτω όμως μας λεςκι άλλα πράγματα: «Πάντα προσπαθούσα να προστατεύσω το παιδί μας από την αρνητική του ματιά και το θυμό του για διάφορα που δεν του άρεσαν πάνω του καθώς μεγάλωνε. Πάντα έτσι ήταν ως πατέρας. Δεν βέβαια καθόλου βίαιος, ούτε καν λεκτικά. Απλά έχω βαρεθεί να τον κατηγορεί κατά καιρούς σε μένα για το ένα ή το άλλο.» Εδώ ουσιαστικά μας αποκαλύπτεις ότι η έλλειψη αποδοχής πάει μακρύτερα, πέραν του σεξουαλικού προσανατολισμού, ή μάλλον, πιθανολογώ, είχε το προαίσθημα ότι μικρά σημάδια προοιώνιζαν τον σεξουαλικό προσανατολισμό του κι αυτό του έβγαινε ως αρνητισμός και ψυχρότητα. Ίσως τελούσε εν πατριαρχική ψευδαίσθηση ότι αν κρατά ψυχρότερη, αυστηρότερη στάση το παιδί να μην εκδηλωθεί. Αρκετοί άντρες έχουν μια παρόμοια αντίληψη λόγω της πατριαρχικής ανατροφής τους. Γι’αυτό άλλωστε τους ενοχλεί ο gay γιος αλλά όχι τόσο η λεσβία κόρη. Όλο το ομοφοβικό παιχνίδι παίζεται στην αρρενωπή υπόσταση: αν απειλείται η περιλάλητη «αρρενωπότητα». Είναι κάτι πολύ προβληματικό αλλά έτσι είναι η πατριαρχία, πιέζει και τους άντρες.

Πάλι όμως αυτό είναι ένα ζήτημα δομικό ως προς την προσωπικότητα του άντρα σου. Ενός άλλου ανθρώπου. Δεν είναι δυνατόν να την αλλάξεις, αν ο ίδιος δεν το επιθυμεί, και μάλιστα αν δεν το επιθυμεί βαθιά. Για να το επιθυμήσει όμως, πρέπει ο ίδιος να κατανοήσει ότι δεν του προσέφερε κάτι ως εδώ. Αντίθετα, θα έλεγα αυτό που επεδίωκε μ’αυτήν την συμπεριφορά («να μην γίνει το παιδί μου gay») όχι μόνο εκπληρώθηκε, επειδή δεν γινόταν να γίνει αλλιώς, αλλά και στέρησε τον στενό συναισθηματικό δεσμό κι από τους δυο τους στο μεταξύ. Δηλαδή έκανε μια τρύπα στο νερό! Αυτό είναι μια σκληρή συνειδητοποίηση και φαίνεται σαν να μην είναι ακόμα έτοιμος να την κάνει. Η δική του εσωτερική ομοφοβία είναι κάτι δύσκολο να έρθει σε συντονισμό μαζί της. Πρέπει να καταλάβει ότι το πρόβλημα δεν είναι ότι ο γιος είναι gay, είναι που ο ίδιος το θεωρεί κάτι κακό, κάτι ντροπιαστικό κατά βάθος κοινωνικά, γι’αυτό και δεν θέλει να ασχοληθεί και να το επιβεβαιώσει με το έμπρακτο ενδιαφέρον του γι’αυτήν την πλευρά της ζωής του. Ζητάς δηλαδή άλματα από έναν άνθρωπο που τώρα μπουσουλάει σιγά σιγά, ερχόμενος αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Την οποία είχε μεν συναισθανθεί, αλλά την αρνιόταν τόσα χρόνια. Κι επειδή αυτά δεν γίνονται εκβιαστικά και με δραματικές ρήξεις, θα έλεγα να πάτε στο γάμο της φίλης χωρίς τον μπαμπά αφού μάλλον δεν θέλει. Βέβαια, τον ρώτησες αν θέλει; Μπορεί να εκπλαγείς ευχάριστα. Μην προεξοφλείς πράγματα. Αλλά κι αν αρνηθεί δεν θα γίνει κάτι, μια εύσχημη δικαιολογία για την περίσταση μπορείτε να βρείτε, το παιδί δεν πιστεύω ότι θα πληγωθεί τόσο πολύ εφόσον δεν δραματοποιηθεί το περιστατικό ως προσωπική απόρριψη. Θα καταλάβει σε κάποιο επίπεδο, αλλά πίστεψέ με, εκεί έξω θα συναντήσει κι άλλους ανθρώπους με αρτηριοσκληρωμένα μυαλά. Πρέπει μαζί με την ορατότητα να διεκδικήσει και το δικαίωμα στην χοντροπετσιά. Κατανοώ τα καταθλιπτικά συμπτώματα, κατανοώ και την ψυχοθεραπεία, σιγά σιγά όμως για το δικό ΤΟΥ καλό, πρέπει να ατσαλώνεται απέναντι στον κόσμο. Γιατί δεν είναι δυνατόν να αλλάξουμε τους πάντες με ένα χτύπημα των δαχτύλων σαν σε μαγικό τρικ.

Το δεύτερο ζήτημα που σε απασχολεί είναι διαφορετικής φύσεως. Είναι ότι ψέγεις τον άντρα σου για το ότι δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες που είχες απ’αυτόν ως σύντροφος. Ότι τα μυαλά σας δεν συμπορεύτηκαν ανά τα χρόνια, ότι δεν σε ακολούθησε σε αυτή την δεκαετή πορεία στην οποία εσύ εξέλιξες την αντίληψή σου και τα όριά σου, ενώ εκείνος όχι. Μας γράφεις «δεν ξερω γιατι τον εχω ακομα τοσο ψηλα, ενω στην πραγματικοτητα δεν τον αγαπω, ουτε τον εκτιμω πια καθολου. Με εχει απογοητευσει για πολλα πραγματα αλλα θα τα παρεβλεπα, ολοι εχουμε ελαττωματα. Αλλα αυτη η μαχη του εναντια στο μοναχοπαιδι μας με εκανε να χασω την αγαπη μου σιγα σιγα.»
Αυτό δεν έχει να κάνει με το παιδί. Έχει να κάνει με το μεταξύ σας. Η εκτίμηση κι η αγάπη είναι στυλοβάτες ενός γάμου, μιας μακρόχρονης σχέσης. Αλλιώς πώς να αντέξεις την ζωή και τις δυσκολίες της αν δεν μπορείτε να στηριχτείτε ο ένας στον άλλον; Πρέπει να σκεφτείς λοιπόν πολύ αν μπορείς να συνεχίσεις έτσι ή αν έχετε την δυνατότητα να βρείτε ένα νέο έδαφος κοινής σύμπλευσης. Θα μπορούσε, αλλά όπως λένε και στην λεγόμενη Προσευχή της Γαλήνης (και στους ΑΑ), «δώσε μου τη γαλήνη να αποδέχομαι αυτά που δεν μπορώ να αλλάξω, τη δύναμη να αλλάζω αυτά που μπορώ, και τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά μεταξύ τους.» Αν ποτέ το αποφασίσετε από κοινού, η συμβουλευτική ζεύγους μπορεί να έκανε θαύματα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News