Η Ρένα απαντά: «Ο σύντροφός μου είπε ότι εκείνος επιδοτεί την ζωή μου στο εξωτερικό»

Ήρθα σε άλλη χώρα με αφορμή εκείνον. Βρήκα την δουλειά που ήθελα και ήρθα. Είναι η χώρα του, οπότε μένουμε στο σπίτι του κι επειδή εκείνος είναι πολύ πιο ευκατάστατος (επί 8 για μια αίσθηση του πράγματος) απολαμβάνω έναν τρόπο ζωής που εκ των πραγμάτων δεν θα τον είχα. Συμμετέχω χρηματικά στην καθημερινότητα, στον βαθμό που μπορώ, με την πολυτέλεια να σώζω χρήματα λόγω αυτής της συνθήκης.

Στην έξοδο για τη γιορτή μου, που είπα να μας κεράσω, άφησα με την πιστωτική μου μικρότερο φιλοδώρημα κατά 2% από αυτό που πιστεύει εκείνος ότι είθιστε να αφήνει κανείς. Φεύγοντας άφησε εκείνος έξτρα χρήματα στο τραπέζι. Στην κουβέντα που ακολούθησε, το επιχείρημά μου ότι δεν είναι το ίδιο εύκολο να αφήνουμε το ίδιο φιλοδώρημα, εγώ κι εκείνος, με την διαφορά οικονομικής δυνατότητας, απαντήθηκε ως «εγώ επιδοτώ γερά τη ζωή σου εδώ ώστε να έχεις 2% έξτρα να δώσεις όταν πληρώνεις εσύ έξω για εμάς, αλλιώς προτιμώ να πληρώνω εγώ». Κατά τα άλλα, στο κοινό μας μέλλον βλέπει κοινοκτημοσύνη. Κάτι μου κλωτσάει πολύ σε όλο αυτό. …ε;

____________

Προς στιγμήν προβληματίστηκα: μικρότερο κατά 2% του φιλοδωρήματος που θεωρεί ότι είθισται εκείνος. Δηλαδή, ας πούμε, αν το φιλοδώρημα είναι 10% του συνόλου του λογαριασμού στο εξωτερικό, προλάβατε και υπολογίσατε αστραπιαία την διαφορά 2% επί του 10% επί του 100%, και δημιουργήθηκε και αντίθεση μεταξύ σας και άμεσα εκείνος αναπλήρωσε το ποσό που αναλογούσε! Μπράβο, είστε καλοί στην αριθμητική και you must be fun at parties.

Ποιός ο λόγος ν’ανοίγεις συζητήσεις που δεν σε συμφέρουν; Ποιά αναγκαιότητα υπήρχε να δικαιολογηθείς εσύ που δεν άφησες το φιλοδώρημα που πίστευε εκείνος ότι έπρεπε να αφήσεις; Ακόμη περισσότερο, γιατί να εντοπίσεις την διαφωνία σας στην εισοδηματική σας ανισότητα, λες κι αποτελεί αυτό παράπτωμα; Αν δεν ήσουν ευχαριστημένη από το σέρβις που λάβατε, πχ., θα σου περνούσε ποτέ από το μυαλό να έλεγες ότι δεν άφησες φιλοδώρημα επειδή δεν διαθέτεις τα χρήματα; Όχι, θα έλεγες “δεν γούσταρα φίλε μου, δεν έμεινα ευχαριστημένη, άντε γειά τώρα”. Έτσι έπρεπε να το ξεκόψεις και τώρα. Τόσο ήθελα, τόσο άφησα, άντε γειά.

Εκείνος ήθελε να αφήσει παραπάνω. Τα άφησε. Ωραία. Τέλος.

Στο κάτω κάτω εσύ γιόρταζες, εσύ κέρασες, στη θέση σου μπορεί να του την είχα βγει κι από πάνω, ότι με προσβάλλει που επεμβαίνει σε κάτι που είναι δική μου απόφαση και πρωτοβουλία!

Το χρήμα είναι εξουσία, κι εσύ ρωτάς αν θα είσαι εξαρτημένη από τον πλούσιο ξένο, τώρα που πήγες να ζήσεις μαζί του στα ξένα (πού αλήθεια; καμμιά Ολλανδία; αυτοί βγάζουν και scientific calculator στο τραπέζι). Αν αυτό είναι το μόνο περιστατικό, δεν νομίζω ότι κινδυνεύεις. Συνδέει το δημόσιο ξόδεμα χρήματος με ένα κοινωνικό πρεστίζ που θέλει να προβάλλει για τον εαυτό του. Απλά δεν ήξερες, τώρα μαθαίνεις μπαλίτσα. Αν όμως υπάρχουν κι άλλα περιστατικά, έχεις έναν λόγο ανησυχίας. Και για να ρωτάς “ε;” στο τέλος, μάλλον θέλεις να στο επιβεβαιώσω.

Αυτό που πρέπει να βάλεις καλά στο νου σου είναι ότι όταν γίνεται μια συμφωνία πρέπει να υπάρχουν συγκεκριμένοι όροι, συγκεκριμένα καθήκοντα, συγκεκριμένες ρήτρες υπαναχώρησης. Υπάρχουν στη δική σας συμφωνία; Τι θα πει “κοινοκτημοσύνη”; Θα συμβάλλετε από κοινού στα έξοδα (εντελώς άδικο) ή θα απολαμβάνετε από κοινού τα αποκτήματα; Αν έχει ένα σπίτι 8 δωματιών, με βάση την εισοδηματική σας ανισότητα που τονίζεις, θα πρέπει εσύ να κυκλοφορείς μόνο στο ένα; Σου φαίνεται λογικό; Εμπορικοί συνέταιροι είστε ή σύντροφοι;

.

Δεν ξέρω αν το ρήμα “επιδοτώ” αποδίδει ακριβώς αυτό που σου είπε, πιθανώς ειπώθηκε σε άλλη γλώσσα κι είχε άλλη ένταση, εσύ το ξέρεις αυτό. Εγώ μπορεί και να τον τρολλάριζα σε τέτοια ατάκα: “κι εγώ επιδοτώ την ευημερία του πουλιού σου, χρυσό μου”. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι μια γυναίκα είναι καλό να έχει το δικό της εισόδημα και να μην εξαρτά την επιβίωσή της από άλλον, σε περίπτωση που κάτι στραβώσει. Ώστε να μην είναι αναγκασμένη να ανέχεται συμπεριφορές για λόγους επιβίωσης.
Από κει και πέρα, αν έχει το περιθώριο να απολαύσει μερικές πολυτέλειες χάρις σε ένα πλαίσιο ύπαρξης που δίνει αυτή τη δυνατότητα, δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος αυτομαστίγωσης και γονυκλισιών. Μαγκιά της κι αέρα στα πανιά της! Στο κάτω κάτω αυτό είπες κι εσύ, ξεκινώντας, και δεν βλέπω να νιώθεις τύψεις κι υποτίμηση: “συμμετέχω χρηματικά στην καθημερινότητα, στον βαθμό που μπορώ, με την πολυτέλεια να σώζω χρήματα λόγω αυτής της συνθήκης”. Ή μήπως τελικά εννοούσες κάτι άλλο, και γι’αυτό ο σύντροφός σου εκνευρίστηκε με το φιλοδώρημα;

.

Πριν σοβαρέψετε το πράγμα κάντε έναν γραπτό διακανονισμό ΠΟΙΟΣ πληρώνει ΤΙ, και κάθε ΠΟΤΕ, ανοίξτε έναν κοινό λογαριασμό τραπέζης για κοινά έξοδα, και κρατήστε από έναν ατομικό καθένας σας για τα προσωπικά σας και τα έσοδά σας, και λογικά δεν θα υπάρξει σοβαρό πρόβλημα πριν μπείτε σε πραγματικά βαθιά νερά: δάνεια, επιχειρηματικές συνεργασίες, πανεπιστήμια μελλοντικών παιδιών, κλπ. Έχετε χρόνο ως τότε. Ποιός ζει, ποιός πεθαίνει.

Α, και πού είσαι. Αν θες να κεράσεις ξανά, μέχρι την πιτσαρία της γειτονιάς. Για πιο πάνω, ας πληρώνει εκείνος που είναι χουβαρντάς, ν’αφήνει ό,τι θέλει για φιλοδώρημα.