Η Ρένα απαντά: Ο σύντροφός μου είναι πιο ευκατάστατος από μένα

Βλέπω στον ευρύτερο περίγυρό μου σοβαρή οικονομική εκμετάλλευση μεταξύ συντρόφων — είτε λόγω οικονομικής δυσαναλογίας, είτε επειδή κάτι τέτοιο θεωρείται «κανονικότητα». Προς τα πού γέρνει η ζυγαριά;

________________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα Ρένα, καλησπέρα και στην όμορφη παρέα.

Σας διαβάζω σχεδόν καθημερινά και μπορώ να πω ότι με έχετε βοηθήσει πολύ σε διάφορα ζητήματα, καθώς έχετε διευρύνει τον τρόπο σκέψης μου αλλά και τις απόψεις που είχα για κάποια από τα θέματα που συζητούνται εδώ.

Το θέμα που θέλω να θίξω είναι ίσως περισσότερο θεωρητικό παρά πρακτικό.

Προσπαθώντας να παρουσιάσω τον εαυτό μου όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικά και αμερόληπτα, είμαι μια κοπέλα πλήρως ανεξάρτητη εδώ και σχεδόν μία δεκαετία. Ζω μακριά από την οικογένειά μου και το γεγονός ότι βρίσκομαι σήμερα σε μια (πλέον) καλά αμειβόμενη εργασία, για τα δεδομένα της εποχής, οφείλεται σε προσπάθειες πολλών ετών στον επαγγελματικό χώρο στον οποίο δραστηριοποιούμαι. Δεν προέρχομαι από οικογένεια με οικονομική άνεση — ίσα ίσα, το αντίθετο. Αν όμως ένα πράγμα έμαθα από πολύ μικρή ηλικία, είναι να είμαι όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητη, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει αυστηρή και «αιματηρή» οικονομία, με στόχο στο τέλος της ημέρας να είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου και να μη χρειάζεται να επιβαρύνω κανέναν.

Ανέκαθεν είχα μακροχρόνιες σχέσεις και, παρότι ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα άνετη οικονομικά, η ζυγαριά —με δική μου απόλυτη πρωτοβουλία— βρισκόταν πάντα στη μέση, ίσως και ελαφρώς προς τη δική μου πλευρά. Δεν θεωρώ πως τα χρήματα ή ο τρόπος διαμοιρασμού τους είναι από τα πιο μετρήσιμα στοιχεία σε μια σχέση· η προσωπική αξιοπρέπεια και η ανεξαρτησία, όμως, σίγουρα είναι.

Φτάνοντας στο σήμερα, βρίσκομαι σε μια μακροχρόνια σχέση με έναν άνθρωπο σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από εμένα. Υπάρχει απόλυτη ισορροπία σε ό,τι αφορά τις μεταξύ μας υποχρεώσεις, ωστόσο πιάνω τον εαυτό μου να κάνει δεύτερες σκέψεις για τους εξής λόγους: βλέπω στον ευρύτερο περίγυρό μου σοβαρή οικονομική εκμετάλλευση μεταξύ συντρόφων — είτε λόγω οικονομικής δυσαναλογίας είτε επειδή κάτι τέτοιο θεωρείται «κανονικότητα». Και αναρωτιέμαι μήπως εγώ είμαι υπερβολικά «εντάξει» για την εποχή που ζούμε.

Επιπλέον, έχω παρατηρήσει ότι το γεγονός πως δεν υπάρχει κοινό ταμείο με τον σύντροφό μου (που ίσως αποτελεί ξεχωριστή θεματική από μόνο του) αφήνει περιθώριο σε τρίτους —οικογένεια κ.λπ.—, επικαλούμενοι σημαντικά έκτακτα ζητήματα, να παρεμβαίνουν στα οικονομικά του, δεδομένου ότι έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει, ενώ εγώ προσπαθώ διαρκώς να είμαι όσο πιο συνεπής γίνεται.

Γνωρίζω ότι κάθε σχέση έχει τις δικές της ισορροπίες και ότι οι «όροι της συμφωνίας» διαφέρουν. Σε καμία περίπτωση δεν θα μου άρεσε να αποτελώ βάρος για οποιονδήποτε. Παρ’ όλα αυτά, διαπιστώνω μέσα μου μια εσωτερική ζήλια όταν ακούω φράσεις όπως «αυτό το ταξίδι ήταν δώρο του αγοριού μου» ή «το σούπερ μάρκετ το έχει αναλάβει το αγόρι μου».

Πριν κλείσω το κείμενό μου, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι προφανώς αυτά τα ζητήματα δεν εξισώνονται με ακρογωνιαίους λίθους μιας σχέσης, όπως είναι η αγάπη και η αλληλοκατανόηση προς τον συνοδοιπόρο που επιλέγουμε στη ζωή. Παράλληλα, ο τρόπος ζωής που έχω επιλέξει τα χρόνια της ενήλικης ζωής μου αποτελεί από μόνος του μια αυθεντική απόδειξη των απόψεών μου γύρω από την ανεξαρτησία των γυναικών και την αποφυγή ετεροκαθοριζόμενων ρόλων.

Η απορία μου είναι πραγματικά ουσιαστική, καθώς ενώ σε θεωρητικό επίπεδο συμφωνώ με όλα τα παραπάνω, στην πράξη παρατηρώ —τουλάχιστον στον δικό μου περίγυρο— ότι, στον βαθμό που «βολεύει», επικρατεί μια σιωπή γύρω από το ζήτημα της οικονομικής ισότητας.

Αυτά από εμένα. Σας εύχομαι ολόψυχα Καλά Χριστούγεννα, με υγεία για όλους.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Προς τα που γέρνει η ζυγαριά?!

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Καλές γιορτές να έχουμε! Σε ευχαριστούμε πολύ για τα όμορφα λόγια για την δουλειά που γίνεται στο Α μπα.

Από το κείμενό σου απορρέει ένας υπαρκτός προβληματισμός. Θα έλεγα σε ένα τοπίο ιδιαίτερα «ελευθεριακής» οικονομικής διαχείρισης (για να το θέσω κομψά…) όποιος πάει «με το σταυρό στο χέρι» καταλήγει να νιώθει το κορόιδο. Δεν είναι πρωτότυπο, το καταλαβαίνω απόλυτα για να είμαι ειλικρινής. Όταν αυτή η ελαστικότητα αφορά τις σχέσεις μας με το κράτος, με τους θεσμούς, που είναι κάτι οριοθετημένο κι όμως το παραβαίνουμε με την πρώτη ευκαιρία, φαντάσου τι γίνεται στις προσωπικές σχέσεις.

Δεν μου φαίνεται ζήτημα ζήλειας η σκέψη σου, σίγουρα όχι ταξικής, επειδή το να συνεταιριστείς τον όποιο «πλούτο» (σε εισαγωγικά επειδή δεν παντρεύτηκαν γόνο Βαρδινογιάννη τα παραδείγματα!) δεν κάνει το υποκείμενο ευκατάστατο. Αν αυτό νομίζουν οι φίλες/γνωστές που τα λένε αυτά, πρόκειται σύντομα να απογοητευτούν. Στο παρόν πλαίσιο οποιαδήποτε ψευδαίσθηση οικονομικής ασφάλειας είναι ακριβώς αυτό, ψευδαίσθηση (και το ίδιο ισχύει και για σένα). Ο πλούτος καθετοποιείται κυρίως κληρονομικά (ακόμη) στη χώρα, και στις περισσότερες χώρες εδώ που τα λέμε, και οι ευκαιρίες οικονομικής ανέλιξης είναι λιγοστές και περιορισμένου εύρους.

Θα μπορούσε όμως να εκφράζεις συναισθηματική ζήλεια, αν υποθέσουμε ότι η παροχή χρήματος αντανακλά μια αντίληψη αξίας. Ότι επειδή επενδύει κάποιος άντρας οικονομικά πάνω σε μια γυναίκα αυτή παίρνει αξία. Είναι μια σκέψη που μοιάζει παιδική (τα παιδιά αντιλαμβάνονται την οικογενειακή προσοχή και με το χρήμα που τους διατίθεται), αλλά δεν στερείται φαλλοκρατικού συγκείμενου. Ο άντρας ως πάροχος είναι στυλοβάτης της πατριαρχίας. Όλο αυτό όμως θυμίζει επικίνδυνα πολύ εμπορική συνδιαλλαγή που μας πάει σε άλλα μονοπάτια, σαν εκείνος να αγοράζει σεξουαλική σύντροφο/υπηρέτρια/υποστατικό… Σε κείνο το ταξίδι που πλήρωσε εκείνος ή στο σούπερ, τι απαιτήσεις θα έχει κατόπιν; Και πώς θα επιχειρηματολογήσει η κοπέλα; Η παροιμία λέει «με τον παρά μου γ@μw και την κυρά μου.» Δυστυχώς… Πολύ σωστά αναφέρεις ότι «ο τρόπος ζωής που έχω επιλέξει τα χρόνια της ενήλικης ζωής μου αποτελεί από μόνος του μια αυθεντική απόδειξη των απόψεών μου γύρω από την ανεξαρτησία των γυναικών και την αποφυγή ετεροκαθοριζόμενων ρόλων.» Πώς αλλιώς δηλαδή θα ήταν; Δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να δεχτούμε ένα δώρο. Μπορούμε βέβαια, άλλωστε υπάρχουν δώρα που τα μοιράζεται το ζευγάρι: εμπειρίες, ταξίδια… Σημαίνει ότι δεν δεχόμαστε μια καθολική και συνεχή συσχέτιση παροχών, όπου την οικονομική ισχύ την διαθέτει μονίμως το αρσενικό. Αυτό είναι ένα από τα προβληματικά σημεία άλλωστε της ρητορικής τύπου SheiRa Seven. Eίχα γράψει, «η SheRa λέει ότι ρόλος της γυναίκας είναι να είναι ελκυστική και να αποκομίζει έσοδα. Ο άντρας δίπλα της δεν είναι ανάγκη να της είναι ελκυστικός ή συνομήλικος, αρκεί να έχει φουσκωμένο λογαριασμό τραπέζης και να ξοδεύει γι’αυτήν. Παραδόξως έναν τέτοιον παντρεύτηκε, όταν εκείνος προσφέρθηκε να της αποζημιώσει την υπόλοιπη εργασιακή ημέρα για να βγει εκείνη έξω μαζί του. (wtf?!)

Να κάνω εδώ μια παρένθεση. Δεν κρίνω την ίδια τη SheRa Seven. Δεν ξέρω τι αντιμετώπισε μεγαλώνοντας, πόσο μη προνομιούχα μπορεί να ήταν και πώς αυτή η δίοδος της φάνηκε ως η προσωπική της αναρρίχηση σε μια καλύτερη ζωή. Καθένας είναι υπόλογος για τον εαυτό του, δεν τρώει από το φαΐ μας. Άσε που στα βίντεο βλέπω ένα μικροαστικό/μεσοαστικό περιβάλλον, όχι τίποτα βιλάρες. Αυτό που είναι απωθητικό είναι ότι συμβουλεύει κι άλλες νέες γυναίκες να κάνουν τα ίδια με την προβιά της ενδυνάμωσης. Δεν αγωνιζόμαστε να γίνουμε κοκότες πολυτελείας όπως στα τέλη του 19ου αιώνα ή στην αυλή των Λουδοβίκων. Οι εποχές εκείνες ήταν ένας κόλαφος για τα γυναικεία δικαιώματα, επομένως η αναζήτηση πλουσίου πάτρονα ήταν η ελάχιστη δυνατότητα να απολαμβάνει ελευθερίες μια γυναίκα που η κοινωνική σύμβαση δεν της επέτρεπε. Σήμερα η κατάσταση είναι διαφορετική και μια γυναίκα βγάζει τα δικά της λεφτά. Όχι μόνο αυτό είναι θεμελιώδες δικαίωμα, αλλά δεν υπάρχει και πραγματική ανεξαρτησία χωρίς προσωπικό εισόδημα -οποιασδήποτε μορφής, αλλά προσωπικό: να μην δεσμεύεται από άντρα. Κι όταν γίνεσαι trophy wife, γυναίκα-τρόπαιο ενός πλούσιου, η ζωή σου είναι γεμάτη παραχωρήσεις. Παραχωρήσεις σε μεταξωτά σεντόνια και ίσως ακόμη και σε ξαπλώστρες στις Μπαχάμες αλλά παραχωρήσεις όπως και να το δεις.»

Και πάω στο άλλο ζήτημα, που επίσης σε κάνει να νιώθεις ότι εσύ είσαι το κορόιδο.  Γράφεις συγκεκριμένα ότι «αφήνει περιθώριο σε τρίτους —οικογένεια κ.λπ.—, επικαλούμενοι σημαντικά έκτακτα ζητήματα, να παρεμβαίνουν στα οικονομικά του, δεδομένου ότι έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει, ενώ εγώ προσπαθώ διαρκώς να είμαι όσο πιο συνεπής γίνεται.» Αν κατανοώ καλά πίσω από τις γραμμές, εσύ είσαι απόλυτα ταγμένη στο πλάνο οικονομικών εισφορών στο νοικοκυριό σας (άραγε είναι αναλογικό ή τα μοιράσατε δια του δύο;) ενώ εκείνος με αφορμές τα οικογενειακά βάρη δεν είναι το ίδιο. Αυτό τοποθετεί μεσοπρόθεσμα μεγαλύτερο φορτίο στους δικούς σου ώμους, για να μην θίξω και το άλλο το άδικο. Ότι εσύ κάνεις την γαϊδουροδουλειά, τα άχαρα διαδικαστικά όπως οι λογαριασμοί, ενώ εκείνος έχει την χάρη να φαίνεται στους άλλους αλλά και στον εαυτό του γαλαντονόμος και κιμπάρης. Εμένα αυτό θα με εκνεύριζε περισσότερο απ’όλα! Πίσω από τα χρήματα υπάρχουν υπόρρητα μηνύματα και συνήθως, σε άτομα που δεν ζορίζονται για 20 και 100 ευρώ, είναι κυρίως αυτά τα υπόρρητα μηνύματα που δημιουργούν την πικρία και το ξενέρωμα. Αν πρόκειται να μακροημερεύσετε νομίζω είναι ακριβώς αυτά τα υπόρρητα μηνύματα που πρέπει να αναλύσεις και μέσα σου αλλά και μαζί του. Ίσως δεν το συνειδητοποιεί ούτε ο ίδιος, ίσως μάλιστα να νιώθει ότι έχει το ηθικό πλεονέκτημα όπως συχνά γίνεται.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News